Yogi Ramsuratkumar’s voice – Hindi verses

 

Here is the audio of Yogi Ramsuratkumar, Godchild, Tiruvannamalai chanting some Hindi verses.

The other Sanskrit shlokas with padacchdedaanvaya, and padaparichaya, the transliteration, word-by-word meaning, and shloka’s meaning in English are available at https://yogiramsuratkumarblog.wordpress.com/category/yogis-voice/

Hindi verses recited by Yogi Ramsuratkumar

वाचक ! प्रथम सर्वत्र ही जय जानकी जीवन कहो
फिर पूर्वजों के शील (चरित्र) की शिक्षा तरंगों में बहो ।
दुख शोक जब जो आ पड़े सो धैर्य पूर्वक सब सहो
होगी सफलता क्यों नहीं कर्त्तव्य पथ पर दृढ़ रहो ॥1.1॥

vaachak ! pratham sarvatr hee jay jaanakee jeevan kaho
phir poorvajon ke sheel (charitra) kee shikshaa tarangon mein baho
dukh shok jab jo aa pade, so dhairy poorvak sab saho
hogee saphalataa kyon nahin karttavy path par drdh raho

O Reader! First of all, always say, ‘May there be victory to Srirama, the Life of Janaki’. Then, flow with the waves of the training, based on the good conduct of our ancestors. When grief, sorrow, or anything else happens to come, bear all that with patience! Why won’t you succeed ? (You will definitely succeed). Stay firm on your path of duty!

The above verse is from Jayadrath-vadh by the Hindi Poet, Maithileesharan Gupta

अधिकार खो कर बैठ रहना यह महा दुष्कर्म है
न्यायार्थ अपने बन्धु को भी दण्ड देना धर्म है ।
इस तत्व पर ही कौरवों से पाण्डवों का रण हुआ
जो भव्य भारतवर्ष के कल्पान्त का कारण हुआ ॥1.2॥

adhikaar kho kar baith rahanaa yah mahaa dushkarm hai
nyaayaarth apane bandhu ko bhee dand denaa dharm hai
is tatva par hee kauravon se paandavon kaa ran huaa
jo bhavy bhaaratavarsh ke kalpaant kaa kaaran huaa

Sitting back, upon losing the rightful authority, is a terrible crime. To punish even one’s own relative, for the sake of justice, is Dharma. Based on this notion only, the war of Pandavas with Kauravas happened, which became the reason for the end of the Yuga, for the magnificent country, Bharat.

The above verse is from Jayadrath-vadh by the Hindi Poet, Maithileesharan Gupta

भज ले रामनाम सुख धाम
तेरा पूरण हो सब काम ।
काशी जावे मथुरा जावे तीरथ फिरे तमाम
जाये हिमाचल करे तपस्या नहीं पावे विश्राम ।

bhaj le raam naam sukh dhaam
tera puran ho sab kaam
kaashee jaave mathuraa jaave teerath phire tamaam
jaaye himachal kare tapasyaa nahin paave vishraam

Recite the name of Ram, which is the Abode of Happiness. All your undertakings will be completed successfully. One goes to Kaashi. One goes to Mathuraa. One roams around all the places of pilgrimage. One goes to Mount Himalaya and does severe austerities. Yet, peace will not be obtained! So, sing the Ramnam!

The above verse is in a popular Hindi Bhajan

 

Mayamma – Tamil Articles – Sadhu Rangarajan

Download the word file –> Kannyakumari Mayamma (Tamil)

Contents

முன்னுரை

சாது ரங்கராஜன் அவர்கள் மாயம்மாவைப் பற்றி 1985 இல் தென்னாப்பிரிக்காவில் ஆற்றிய உரையும், அவரது பத்திரிக்கையான தத்துவ தரிசனத்தில் மாயம்மாவைப் பற்றி, 1984, 1985 மற்றும் 1992 ஆண்டுகளில், அவர் எழுதிய சில கட்டுரைகளும் இங்கே தொகுத்து வழங்கப்பட்டுள்ளது.

******

பிரமிக்கவைப்பது வசீகரமுமானது

ருடால்ப் ஓட்டோ என்ற ஜெர்மானியத் தத்துவஞானியின் “பிரமிக்கவைப்பது வசீகரமுமானது” என்ற இந்த வார்த்தைகளைக் கொண்டுதான் மாயம்மாவை விவரிக்க முடியும். அவர் மாயீ. மர்மமானவர். விளக்கத்திற்கு அப்பாற்பட்டவர். அவரைப் புரிந்துகொள்ள தர்க்க அறிவினால் நமக்கு உதவ முடியாது. அவரை உணர நம்பிக்கை, முழுமையான நம்பிக்கை, மற்றும் பச்சிளம் குழந்தை தாயை முழுமையாக சார்ந்திருப்பது போன்று அன்னையிடம் பரிபூர்ணமாக சரணடையும் மனோபாவம் தேவை.

முக்கடலும் புனிதமான பாரத மாதாவின் பாதங்களை கழுவிச் செல்லும் கன்னியாகுமரியின் மணல் வெளியில் மாயீ அமர்ந்திருப்பார். எப்பொழுதும் அவரை சுற்றி ஒரு சிறு நாய்க் கூட்டம் இருக்கும். அவை காளி தேவியை சுற்றி நடனமாடும் கால பைரவர்கள். மாயம்மா தன்னை சுற்றி இருக்கும் பக்தர்களோடு அந்த நாய்களுக்கும் உணவளிப்பார். அவரைப் பொறுத்தவரை உயர்ந்தவன், தாழ்ந்தவன், பணக்காரன், மனிதன், நாய் என்று எந்த பாகுபாடும் கிடையாது. புன்முறுவல் பூக்கும் அவரது முகத்தில் காயத்ரி தேவியின் பிரகாசத்தை பக்தர்கள் காண்கிறார்கள். அவர் குறைவாகவேப் பேசுவார். அவருடைய சொந்த மொழியில் அவர் சொல்லும் சொற்கள், கேட்பவரின் மனோபாவங்களுக்கும் அணுகுமுறைக்கும் ஏற்ப வெவ்வேறு அர்த்தங்களை வெளிப்படுத்தும். உயரிய மரியாதை கொடுக்கப்பட்டாலும் அல்லது கேலி செய்யப்பட்டாலும் அவர் எதையும் பொருட்படுத்துவதில்லை.

மாயம்மா எந்த வழிபாட்டையும் போதிக்கவில்லை. அவர் எந்த சமயப் பிரிவையோ அமைப்பையோ சேர்ந்தவர் அல்ல. அவர் மதங்களுக்கும் கோட்பாடுகளுக்கும் அப்பாற்பட்டவர். அவரை ஏற்பவர்களுக்கு மட்டுமல்லாமல் வெறுப்பவர்களுக்கும் சொந்தமானவர். அவருக்கு எந்த ஒரு பிரச்சாரகரோ, பிரதிநிதியோ தேவையில்லை.

யார் இந்த மாயீ? சிலர் அவரை ‘ஜீவன் முக்தர்’ என்று கருதுகின்றனர். யார் அவர்? அவரது பெயர் என்ன? அவர் எங்கிருந்து வந்தார்? அவரது வயதென்ன? இப்படிப்பட்ட எந்த கேள்விக்கும் நம்பத்தக்க, அதிகாரபூர்வமான ஆதாரம் எதுவும் இல்லை. அவர் மாயீ. மர்மமானவர். விவரிக்க முடியாதவர் அல்லவா? எனினும் நமது வேதங்கள் அவரைப் பற்றி கூற முற்படுகின்றன. ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை கூறும் அறிவு விளக்கத்தை இங்கே காண்போம்.

அவருக்கு ஆசைகள் எதுவும் இல்லை. அவரது ஆன்மா அவரிடத்திலேயே ஆறுதல் கொள்கிறது. எதிரான சூழ்நிலை அவரை மனக்கலக்கமடைய செய்யாது. கௌரவமும், வசதிகளும் அவரை களிப்புறச் செய்யாது. எந்த உயிரினத்துடனும் பிணைப்போ அல்லது வெறுப்போ அவருக்கு கிடையாது. பொருட்களாலான உலகத்திலிருந்து தன் புலன்களை விலக்கி கொண்டு, தன்னுடைய ஓட்டினுள் வாழும் ஆமையைப் போல் வாழ்கின்றார். அனைத்திலும் இறைவனைக் காணும் அவருக்கு புலன்களுக்கு உணவூட்டும் பொருட்களின் மீது ஈடுபாடு இல்லை. கட்டுப்பாடான மனம், மற்றும் தெய்வீகமான ஞானம் மூலம் இவர் புனிதமான அமைதியான உணர்வு நிலையை பெற்றுள்ளார். ஆழ்ந்த சிந்தனையில் அமர்ந்து, காட்சிக்கு அப்பாற்பட்டவைகளைக் காண்கின்றார்.

நிரந்தரமாக கர்ஜித்து கொண்டிருக்கும் சமுத்திரத்தையும் மற்றும் தென்முனையில் இருக்கும் நமது தாய் மண்ணையும்  காணவரும் மனிதப் பெருங்கடல் எழுப்பும் ஒலியின் நடுவே, அவர் சாந்தமாக, அமைதியாக, சந்தோஷமாக, இன்பநிலையில் அமர்ந்திருப்பார். அவருக்கு ‘நான்’, ‘எனது’ என்ற எண்ணம் கிடையாது.

ஆதி சங்கரரின் விவேக சூடாமணியை வாசித்தவர்கள், அதன் அர்த்தத்தையும், முக்கியத்துவத்தையும், அம்மாவை பார்த்தால், இன்னும் சிறப்பாக புரிந்துகொள்ள இயலும். “மூன்று விஷயங்கள் அரிது. அவை இறைவனின் அருளினால் மட்டுமே பெறமுடியும்” என்கிறார் சங்கரர். “அவை மனித பிறவி, முக்தி அடைய விழைவு மற்றும் ஒரு பெரும் துறவியை சரணடைதல்”. அம்மாவை பார்க்க முடிந்தவர்களுக்கு வாழ்வில் வேறு என்ன இருக்கிறது சாதிப்பதற்கு?

அம்மாவின் மேன்மையான பார்வை “தத்துவ தரிசனம்”. அதை தாண்டி “பார்க்க” எதுவுமில்லை. இந்த ஆன்மீக பத்திரிகை, “தத்துவ தரிசனம்”, மாயம்மாவை “பார்க்க” விதிக்கப் பட்டவர்களின் மனதிற்குத் தேவையானவற்றை வழங்கவும், அவர்களை முடிவில்லாப் பேரின்பத்தை அடைவதற்கான பாதையில் முன்னேற்றவும் முற்படுகிறது. இந்த தெய்வீகத் தாயின் அருள் முழு மனித குலத்தின் மேல் பொழியப்படட்டும்!

(தத்துவ தரிசனம் பிப்ரவரி – ஏப்ரல் 1984)

******

கன்னியாகுமரியின் புனித அன்னை மாயீ

ஓம் சர்வ மங்கள மாங்கல்யே சிவேசர்வார்த்த சாதிகே । sசரண்யே த்ரியம்பகே கௌரி நாராயணி நமோஸ்துதே ।

பரமபூஜணீய குருதேவா, பூஜ்ய சுவாமி சஹஜனந்தா, தாய்மார்களே, சகோதரர்களே! அனைவருக்கும் எனது வணக்கம்.

இன்றைய சத்சங்கத்திற்க்கு வரும் பொழுது, இன்று ஆற்ற வேண்டிய உரைக்கான தலைப்பு எதுவும் என் மனதில் எழவில்லை. ஆனால் இங்கு வந்ததும், சுவாமிஜி எனக்கு ஒரு தலைப்பு அளித்தார். பேசுவதற்கு எதுவுமே இல்லாத ஒரு தலைப்பு. அது என்னவென்றால் “கன்னியாகுமரியின் தாய் மாயீ.”

வேதங்கள் மூலாதாரமான பரம்பொருளை பற்றிக் கூறுகிறது – “யதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே அப்ராப்ய மனஸா ஸ:” – “மனதால் அடைய இயலாமல் எங்கிருந்து வார்த்தைகள் திரும்புகிறதோ அவர்தான்” என்று. நமது மனதால் அவரைப் புரிந்துகொள்ளவோ, வார்த்தைகளால் அவரை விவரிக்கவோ இயலாது. அவர் எண்ணங்களுக்கும், வார்த்தைகளுக்கும் அப்பாற்பட்டவர். என்னால் எப்படி அம்மாவை பற்றிப் பேச முடியும்? அவர் உணரப்படவேண்டியவர். பேசப்படவேண்டியவர் அல்ல. அவரை அறிய வேண்டுமென்றால், நீங்கள் வந்து அவர் காலடியில் அமர வேண்டும்.

ஏனென்றால் இன்றுவரை யாரும் அம்மாவின் வாழ்க்கை வரலாற்றை எழுதவில்லை. பெரும்பாலானோர் முயற்சி செய்து இயலவில்லை. அவர் ஒரு மர்மமான அதிசயக் காட்சி. அம்மாவை பற்றி சில விஷயங்கள் கூறுவதற்கு முன், தாய்மையை பற்றி சிலவற்றை கூற வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.

எல்லாம் தாயே

நமது ரிஷிகள், நடைமுறையில் கடைபிடிக்கக் கூடிய வேதாந்தத்தை நமக்குப் பயிற்றுவித்தார்கள். தைத்ரிய உபநிஷத்தில், ஒரு குரு தன் சீடனிடம் பட்டமளிப்பு உரையாற்றுகிறார். அவனிடம், ”மாத்ருதேவோ பவ! பித்ருதேவோ பவ! உன் தாய் உனது தெய்வமாக இருக்கட்டும். உன் தந்தை உனது கடவுளாக இருக்கட்டும்”, என உறைக்கின்றார். அவர் தாய்க்கு முதலிடம் அளிக்கின்றார். ஏன்? அவரில்லாமல் பிரபஞ்சத்தில் எதுவும் அசையாது.

கேனோபநிஷத்தில் ஒரு சுவாரசியமான கதை உள்ளது. இது பத்து உபநிடதங்களில் முக்கியமான ஒன்று. ஒருமுறை தேவர்களுக்கும், அசுரர்களுக்கும் இடையில் ஒரு கசப்பான போர் ஏற்பட்டது. அசுரர்கள் தோற்றுவிட்டனர். தங்கள் வெற்றியை பற்றி தேவர்கள் ஒரு கூட்டத்தில் பேசிக் கொண்டனர். ஒவ்வொருவரும் தன்னுடைய பலத்தினால்தான் அசுரர்களை வென்றதாக பெருமை அடித்துக் கொண்டனர். “நான் தான் அனைத்தையும் எரித்து பஸ்மமாக்கினேன்” என்றார் அக்கினி. கடல் கடவுள் வருணன், “இல்லை, இல்லை, நான் தான் எல்லா இடத்தையும் வெள்ளமாக்கி அவர்களை அழித்தேன்” என்றார். காற்றுக் கடவுள் வாயு, அவர் தான் அனைத்தையும் பறக்க வைத்ததாக கூறினார். இவ்வாறு, யார் அந்த போரின் நாயகன் என்பதில் அவர்களுக்குள் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தனர். திடீரென்று, ஆதிசக்தி ஒரு மின்வெட்டொளி போல அடிவானத்தில் தோன்றினாள். அது என்னவென்று தெரியாமல், தேவர்கள் குழம்பிப் போயினர். தேவேந்திரன் அக்கினியை அழைத்து, அது என்னவென்று அறிந்துவரக் கூறினார். அக்கினி அந்த அதிசய ஒளியிடம் சென்று “மர்மமாக இருக்கின்றீர்களே! நீங்கள் யார்?” என்று கேட்டார். அந்த அதிசய சக்தி அக்கினியிடம் “நீங்கள் யார்?” என்று கேட்டது. “நான் அக்கினித் தேவன். அனைத்தும் அறிந்தவன்! பிரபஞ்சத்தில் இருக்கும் அனைத்தையும் ஒரு கையளவு பஸ்மமாக ஆக்க என்னால் இயலும்!” என்றார் அக்கினி. அந்த அதிசய சக்தி ஒரு புல்லை அக்கினியின் முன் வைத்து, அதை எரிக்குமாறு கேட்டுக் கொண்டது. அக்கினி இச்சிறு வேலையை நினைத்து எரிச்சல் அடைந்தார். ஆனால் தன் முழு சக்தியைக் கொண்டும் அந்த புல்லை எரிக்க முடியவில்லை என்று விரைவில் அறிந்தார். தோல்வியோடு திரும்பினார். இந்திரன் வாயுவை அனுப்பினார். அவரிடமும், “நீ யார்?” என்று அந்த அதிசய சக்தி கேட்டது. “நான் வாயு பகவான். என்னால் அனைத்தையும் ஊதித் தள்ள இயலும்!” என்று பெருமையடித்தார். ஆனால், அவரால் அந்த புல்லை அசைக்க முடியவில்லை என்று உணர்ந்து, தோல்வியோடு திரும்பினார். கடல் கடவுள் வருணனாலும் அந்த புல்லை நனைக்கக் கூட இயலவில்லை. இப்போது இந்திரனே மிக பணிவோடு அந்த அதிசய சக்தியிடம் சென்றார். அந்த மின்வெட்டொளி மறைந்து, உமா ஹைமாவதி, தெய்வீகத் தாய், யாரில்லாமல் பிரபஞ்சத்தில் எதுவும் அசையாதோ அவர் தோன்றினார். அவர் தன்னை, அனைத்து தெய்வங்களுக்கும் சக்தி அளிக்கின்ற பெரும் சக்தியாக தெரியப்படுத்தினார். சக்தி இல்லாமல் சிவனும் சவமே. உண்மை என்னவென்றால் இந்த பிரபஞ்சம் முழுவதுமே தாயின் திருவிளையாடல் தான்.

தமிழ் நாட்டின் புகழ்பெற்ற தேசபக்த கவிஞர், மகாகவி சி. சுப்ரமணிய பாரதி, ஏராளமான எழுச்சியூட்டும் தேசப்பற்று பாடல்கள் மற்றும் பக்தி பாடல்களை தமிழில் பாடியுள்ளார். அவர் ஆங்கில மொழியிலும் ஆற்றல் வாய்ந்த எழுத்தாளர் என்பது சிலர் மட்டுமே அறிந்த உண்மை. அவருடைய ஆங்கில எழுத்துகளை வாசித்தால், மகாயோகி ஸ்ரீ அரவிந்தரின் ஆற்றல் வாய்ந்த எழுத்துகள் போன்றிருப்பதை கண்டு அரவிந்தரின் வியந்துவிடுவீர்கள். ஸ்ரீ அரவிந்தர் அவர்கள் இங்கிலாந்து நாட்டில், உலகியல் அறிவு நிறைந்த மேற்கத்திய சுற்றுசூழலில் வளர்ந்தவர். ஆனால், பாரதியோ பல்கலைக்கழகக் கல்வி கூட அதிகமாக பெறாத, சாதாரண வாழ்க்கை வாழ்ந்த ஒரு சாமானிய மனிதர். இருப்பினும் அவரது ஆங்கில எழுத்து நடையும், ஆற்றலும், ஸ்ரீ அரவிந்தர் அவர்களை போன்றிருக்கின்றன. அவரது ஆங்கில எழுத்துக்கள், “அக்கினி மற்றும் பிற கவிதைகள், மொழிபெயர்ப்பு கட்டுரைகள், மற்றும் உரைநடைப் பகுதிகள்” என்ற தலைப்பில் ஒரு புத்தகமாக  வெளிவந்துள்ளன. அவரது ”மாத்ரு பூஜை” என்ற கட்டுரையில், அவர் புனிதத் தாயின் ஆராதனை பற்றி எழுதியுள்ளார். “தெய்வத்தந்தை ஒரு இலட்சிய உரு. தெய்வத்தாயே நிதர்சனமான உண்மை. நான் தூய உணர்வாகிய பரம்பொருளுடன் ஒன்றியுள்ளேன் என்பது ஒரு ஆன்மீக உணர்வு. வெளிப்படுத்தப்பட்ட உலகத்துடன் நான் ஒன்றியுள்ளேன் என்பது ஒரு உண்மையான, அன்றாட அனுபவம். நிச்சயமாக இறுதியில், லட்சியமும் நிதர்சனமும் ஒன்றே. ஆனால், இந்த பூமியின் குழந்தைகளாகிய நாம், இறைவனின் தாய்மையில் ஒரு நெருக்கமான உறவை, ஒரு அன்பான நல்லுறவைக் காண்கிறோம். அவளைக் காண நம் முன் ஆலயங்களை எழுப்ப தேவையில்லை; எப்போதும் ஒளிர்ந்து கொண்டிருக்கும், எக்கணமும் அழகாக இருக்கும் இயற்கையாக அவள் வெளிப்பட்டு நிற்கிறாள்.” அந்தப் பரம்பொருளை உணர, நாம் அவளையே வணங்க வேண்டும்.

புனிதத் தாயின் ஆராதனை

ஆராதனை என்றால் என்ன? ஆராதனைக்கு இன்றியமையாத் தேவை பக்தி அல்லது முழு ஈடுபாடு மட்டுமே. ‘பக்தி’ என்றால் என்ன? பக்தி சூத்திரத்தில் நாரதர், “பரம ப்ரேம ஸ்வரூபா” – “மிக தீவிரமான அன்பின் வெளிப்பாடு” என்று பக்திக்கு விளக்கமளிக்கிறார். யாரிடத்தில் நாம் மிகவும் தீவிரமான அன்பைக் காட்ட முடியும்? எவராலும் தன்னை பெற்றெடுத்த தாயிடமே மிக தீவிரமான அன்பை பொழிய முடியும் என்பது அனைவருக்கும் தெரியும். ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் அது யாரை அதிகம் விரும்புகிறது என்பது தெரியும். அம்மா என்னும் சொல்லே நம் இதயங்களில் அன்பு மற்றும் பாசத்தின் தீவிர உணர்வைத் தூண்டுகிறது. ஆகவே, அந்த பரம்பொருளை தெய்வீகத் தாயாக நாம் கருதும்போதுதான் தீவிர பக்தி வெளிப்படும். பழங்காலத்திலிருந்தே, இந்து மதத்தில், தெய்வங்களின் மனைவிமார்கள் அந்த தெய்வங்களையும் விட தீவிரமாக வணங்கப்படுகிறார்கள். அழிக்கும் சக்தியான சிவனை விட சக்தியே, நமக்கு நெருங்கியவரும், அன்பிற்குரியவருமாகும். செல்வத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் பெறுவதற்காக, மகாலட்சுமியின் மூலமாக, லட்சுமி பூஜையின் மூலம், எளிதில் பொருளின் கடவுளான மகாவிஷ்ணுவை நாம் வழிபடலாம். மகாசரஸ்வதியிடம் சென்று வேண்டினால், அனைத்து ஞானமும் பெறலாம். தந்தையை விட தாயே நமக்கு அதிக அன்பிற்குரியவராக இருப்பார். மிக சிறந்த அத்வைத ஆச்சார்யரான ஆதிசங்கரர், “குபுத்ரோ ஜாயேத க்வசிதபி குமாதா ந பவதி” – “கெட்ட மகன் பிறக்க இயலும்; எந்த காலத்திலும் கெட்ட தாய்  இருக்கவே முடியாது” என்கிறார். நாம், நம் தாயிடம், கொடூரமாக நடந்து கொண்டாலும், அவர் ஒருபோதும் நம்மிடம் கொடூரமாக நடந்து கொள்வதில்லை.

இதற்கு ஒரு சுவாரசியமான கதையுள்ளது. ஒரு சமயம் ஒரு பேதையான முட்டாள் இருந்தான். கெட்ட நடத்தைகளுடைய ஒரு பெண்ணின் வீட்டிற்கு செல்வதை பழக்கமாக வைத்திருந்தான். அவளை திருப்தி செய்ய, அவன் வீட்டிலுள்ள அனைத்தையும் எடுத்துச் சென்று அவளிடம் கொடுப்பான். அவனது தாய், மிகவும் ஏழை. அவர் நோயால் அவதிப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார். ஆனால், அவன் ஒருபோதும் அவரை அக்கறையோடு பார்த்ததில்லை. ஆனால், அந்த தீய எண்ணமுடைய வேசி, அவன் தாய் இருக்கும் வரை, அவனை முழுமையாக அடைய இயலாது என்று எண்ணி, அவன் தாயை ஒழித்துக்கட்ட முடிவு செய்து ஒரு சூழ்ச்சி செய்தாள். அவள் அந்த இளைஞனிடம், “இங்கே பாருங்கள், நான் பிணியுற்றிருக்கின்றேன். உன் தாயின் இருதயத்தை சமைத்து உண்டால் மட்டுமே, நான் குணமாவேன் என்று மருத்துவர் கூறுகிறார். எனவே, தயவுகூர்ந்து சென்று அதை கொண்டு வாருங்கள்” என்று கூறினாள். அந்த இளைஞன் கவலையுற்றான். அவன், “நான் எவ்வாறு என் தாயிடம் சென்று அவரது இருதயத்தை தருமாறு கேட்க இயலும்?” என்று நினைத்தான். அவன் வீட்டிற்கு மகிழ்ச்சியற்று சோர்வான நிலையில் வந்தான். இதைக்கண்டு அவன் தாய், “மகனே, நீ மிகுந்த கவலையுற்று இருப்பது போல் தெரிகிறது. என்ன ஆயிற்று?” என்று கேட்டார். அப்போது அவன் அந்த பெண் கூறியதை தன் தாயிடம் கூறினான். அவன் தாய், “அவ்வளவு தானே! உன்னுடைய மகிழ்ச்சிக்காக, நான் என் இருதயத்தை தர தயாராக உள்ளேன்,” என்று கூறினார். அந்த தாய் தன் மகன், தன் இருதயத்தை எடுப்பதற்காக, தன்னையே வெட்டிக் கொண்டாள். அந்த இளைஞன், தன் தாயின் இருதயத்தை எடுத்துக் கொண்டு, அந்த வேசியின் வீட்டிற்குச் செல்லும் வழியில், கல் தடுக்கி நிலத்தில் விழுந்தான். அவன் கையில் வைத்திருந்த இருதயம், “மகனே, காயம் அடைந்துவிட்டாயா?” என்று அவனிடம் கேட்டது. இதுவன்றோ தாயின் இதயம்!

அதனால்தான், “ப்ரம்ம சத்யம், ஜகத் மித்யா” – “ப்ரம்மம் மட்டுமே உண்மையானது, உலகம் மாயையானது” என்று கூறிய மிகச் சிறந்த பிரம்மஞானியான ஸ்ரீ சங்கராச்சார்யார், தெய்வத் தாய் காமாக்ஷியின் வடிவத்தில் பாரமார்த்திக மெய்மையின் மீதான தனது பக்தியை பொழிந்தார். இவர், கனகதாரா ஸ்தோத்திரம், மீனாக்ஷி பஞ்சரத்னம் மற்றும், மூகாம்பிகையாகவும், சாரதாவின் வடிவிலும் இருக்கும் அன்னையைப் போற்றி பல பாடல்களை எழுதியுள்ளார். அவர் தாயின் அனைத்து கோயில்களிலும், தாயின் பாதங்களில் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து விடுவார். ஏனென்றால், உயர்ந்த ஆன்மிக நிலை அடைந்தவரும் கூட, பரம்பொருளுடன் தன் இணைப்பை, தாயின் மூலமாகவே தேட இயலும்.

தாயை வழிபடுவது இந்து மதத்தில் மட்டுமல்ல. கிறித்துவ மதத்திலும் கூட கன்னி மேரியின் வழிபாடு என்னும் கருத்தை நாம் காண்கிறோம். கன்னி மேரி கன்னியாகுமரியிலிருந்து வேறுபட்டவர் அல்ல. சமஸ்கிருதத்தில் ‘கன்யா’ என்றால் ‘கன்னி’. ‘மேரி’ என்பது தமிழில் தெய்வீக தாயை குறிப்பிடும் ‘மாரி’ என்ற சொல்லின் மாறுபாடே. தெய்வீக தாயான பராசக்தியே மாரியம்மன் என்று போற்றப்படுகிறார். அம்மன் என்றால் தாய். தாயின் ‘கன்னித்தன்மை’ என்ற கருத்தின் தோற்றம் பழமையானது. அன்னை பார்வதி, வடக்கு முனையில் இமய மலையின் உச்சத்தில் இருக்கும் சிவபெருமானின் கரம் பிடிக்க, பாரதத்தின் தெற்கு முனையான கன்னியாகுமரியில் கன்னியாகுமாரியாக ஒற்றை காலில் தவமிருந்த கதையில் தாயின் ‘கன்னித்தன்மை’ என்ற கருத்து இருக்கிறது.

புகழ்பெற்ற மேற்கத்திய எழுத்தாளர் ஈ.ஏ. பெய்ன், சக்தி வழிபாட்டு முறை குறித்து “தி சாக்தாஸ்” என்ற தலைப்பில் ஒரு புத்தகத்தை எழுதியுள்ளார், அதில் அவர் இந்திய சக்தி வழிபாட்டில் கன்னி மேரி என்ற கருத்தின் தோற்றத்தை தெளிவாக சுட்டிக்காட்டுகிறார். பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னர், இந்த சக்தி வழிபாட்டு முறை இந்தியாவுக்கு வெளியே பண்டைய பாபிலோனியா, கிரீஸ், கிரீட், எகிப்து மற்றும் உலகின் பிற பகுதிகளுக்கும் பரவியது. பாபிலோனிய வார்த்தையான உம்மு, அகாடியன் உம்மி மற்றும் தாய்க்கான திராவிட சொல்லான அம்மா ஆகியவை நம் அனைவரின் தாயான உமாவை குறிக்கும் மாறுபட்ட சொற்களே. ஒரு முத்திரை மோதிரத்தில் ஒரு கிரேட்டன் தெய்வம், இரண்டு சிங்கங்களால் சூழப்பட்டு, ஒரு மலையின் உச்சியில் நிற்கின்ற ஒரு தாயின் வடிவில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது. சிங்கங்களால் பாதுகாக்கப்பட்ட ஒரு கிரேக்க தாய்-தெய்வம் உண்டு. மற்றும் வனவிலங்குகள் அவளது காலில் மண்டி இட்டபடி இருக்கும் ஒரு ஆசியா மைனரின் தாய் தெய்வமும் உண்டு. இவை அனைத்தும் தாயின் பல்வேறு வடிவங்களே. மன்னர் ஹவிஷ்காவின் நாணயங்களில், தேவியின் உருவம் ஓம்மோ என்கின்ற ஒரு கிரேக்க சொல்லுடன் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளதைக் காண்கிறோம். இது உமா என்ற சொல்லின் மொழிபெயர்ப்பே. தாய் பார்வதியின் வாகனம் சிங்கம் என்பதை நாம் அனைவரும் அறிவோம். மிகச்சிறந்த தாயின் வழிபாடு உலகம் முழுவதும் பரவி அனைத்து பண்பாடுகளையும் மக்களின் இதயங்களையும் கவர்ந்துள்ளது.

கன்னியாகுமரி ஒரு புனித உறைவிடம்

பராசக்தியின் புறவடிவமே பாரதவர்ஷம். நம் முன்னோர்கள் எவ்வாறு நம் தாய்நாட்டை மகாசக்தியின் வெளிபாடாக கருதி வழிபட்டனர் என்பதை முன்பே விளக்கினேன். கன்னியாகுமரியிலிருந்து இமையமலைக்கு இடையில் ஐம்பத்தி இரண்டு சக்திபீடங்கள் உள்ளன. நம் புனித மண்ணில், அனைத்து காலங்களிலும், மிக சிறந்த முனிவர்களும், தீர்க்கதரிசிகளும் அவதரித்துள்ளனர். குருதேவர் சிவானந்தா இந்தியாவின் முனிவர்கள் மற்றும் புனிதர்கள் பற்றி நிறைய எழுதியுள்ளார். வியாசர், யாக்ஞவல்கியரிலிருந்து ஏக்னாத், துக்காராம், ராம்தாஸ், ராமகிருஷ்ணர் மற்றும் ரமணமகரிஷி வரை, வேத காலம் முதல் நவீன காலம் வரை தோன்றிய அனைவரைப் பற்றியும் எழுதியுள்ளார். அனைத்து முனிவர்களும் அன்னை வழிபாட்டோடு நெருக்கமாக இருந்துள்ளனர். அன்னை பராசக்தி நின்று தவம் புரியும் இடம் கன்னியாகுமரி. கன்னியாகுமரியில் முக்கடல் சூழும் விவேகானந்தர் பாறையில், ஒரு கண்ணாடி பெட்டகத்தில் இன்னும் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ள ஒரு அடிச்சுவட்டை நீங்கள் காண்பீர்கள். பாறையில் கட்டப்பட்டிருக்கும் விவேகானந்தர் மண்டபத்தின் எதிரில் இது உள்ளது. இது ஸ்ரீ பாத மண்டபம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. முதலில் இப்பாறை ஸ்ரீபாதசிலா என்றே அழைக்கப்பட்டது. பின்பு விவேகானந்தர் இதில் அமர்ந்து மூன்று நாட்கள் தியானம் செய்தபின் விவேகானந்தர் பாறை என்று பிரசித்தி பெற்றது. ஸ்ரீ பாதம் என்றால் புனிதத்தாயின் திருவடிகள் என்று பொருள். பார்வதி தேவி இன்றும் இங்கு தான் தவம் புரிகிறார். சுவாமி விவேகானந்தர் கன்னியாகுமரிக்கு வந்தபோது அவரிடம் பணம் எதுவும் இல்லை. அதனால் கடலை கடந்து பாறைக்கு ஏற்றிச் செல்ல படகிற்கு கொடுக்க அவரிடம் எதுவும் இல்லை. ஆனால் அப்பாறையின் மீது வீற்றிருக்கும் தாயை வழிபடும் எண்ணத்தில் அதிக ஆர்வம் கொண்டிருந்தார். எனவே, அந்த பாறையை அடைய முடிவு செய்தார். அவர் எதை பற்றியும் கவலை கொள்ளவில்லை. தன் உயிருக்கு ஆபத்து வந்தாலும் பரவாயில்லை என்று நீந்திச் சென்றாவது பாறையை அடைந்துவிட வேண்டும் என்பதில் தீவிரமாக இருந்தார். அவர் உடனடியாக கடலில் குதித்து கொந்தளிக்கும் கடல் அலைகளின் நடுவே நீந்தி பாறையை அடைந்தார். இங்கு அமர்ந்து தாய் நாட்டின் உருவில் இருக்கும், தாயை நினைத்து மூன்று நாட்கள் தியானம் செய்து தாயின் அருளை பெற்றார். அதனால் கன்னியாகுமரி மிகவும் புனிதமான இடம்.

கன்னியாகுமரிக்கு அருகில் சுசீந்திரம் என்று மற்றொரு இடம் உண்டு. ‘சுசீந்திரம்’ என்ற பெயருக்கு ஒரு காரணம் உண்டு. மாமுனிவர் அத்ரி மற்றும் அவரது மனைவி அனுசூயா பற்றி கேள்விபட்டிருப்பீர்கள். அவர்கள் இந்த இடத்தில் வாழ்ந்த போது ஒரு முக்கியமான நிகழ்வு ஒன்று நடந்தது. தேவர்களின் தலைவனான தேவேந்திரன் ஒரு மாபெரும் ரிஷியின் கோபத்திற்குள்ளாகி அவரால் சபிக்கப்பட்டான். எனினும் சாபத்திற்கு விமோசனம் பெற அந்த ரிஷியே ஒரு வழியையும் கூறினார். மும்மூர்த்திகளான பிரம்மா, விஷ்ணு மற்றும் சிவன் கன்னியாகுமரிக்கு அருகில் ஒரு புனிதமான இடத்தில் ஒரே உருவாக அவதரிப்பார்கள். அந்த உருவில் அவர்களை வழிபட்டால் சாபத்தில் இருந்து விடுபடலாம் என்று கூறினார். எனவே அந்த சந்தர்ப்பத்திற்காக அவன் காத்திருந்தான். மூன்று பிரபஞ்சத்திலும் ஏதாவது தவறு நடந்தால், நாரதர்தான் அதை திறமையாக கையாண்டு இறைவனின் அவதாரம் தோன்ற வழி செய்வார். நாரதர் ஏதாவது தந்திரம் செய்து குழப்பங்களை ஏற்படுத்துவார். இறுதியில் அனைத்தும் நல்லவையாகவே முடியும். அத்ரி இல்லாத பொழுது நாரதர் அவரின் ஆஸ்ரமத்திற்கு வந்தார். அனுசூயா அவரை மிகுந்த மரியாதையுடன் வரவேற்றார். தனக்காக அற்புதமான ஒரு காரியத்தை செய்து தருமாறு நாரதர் அனுசூயாவை கேட்டுக்கொண்டார். நாரதர் அவரிடம், “என்னிடம் சிறு இரும்பு உருளைகள் உள்ளன. தயைகூர்ந்து அதை எனக்கு சமைத்து தாருங்கள்” என்று கேட்டார். கற்பின் உருவான அனுசூயாவிற்கு அது ஒரு பெரிய விஷயம் இல்லை. தன் கணவருக்கு பாதபூஜை செய்த நீரை தன்னிடம் வைத்திருந்தார். அந்த நீரை உருளைகள் மீது தெளித்தார். தனது கற்பின் வலிமையை பயன்படுத்தி அந்த உருளைகளை சமைத்து கொடுத்தார். நாரதர் அதை வானுலகிற்கு எடுத்து சென்று சரஸ்வதி, லட்சுமி மற்றும் பார்வதியிடம் கொடுத்தார். அவர்களிடம், “இங்கே பாருங்கள், சிறிது காலத்திற்கு முன் இந்த இரும்பு உருளைகளை தங்களிடம் சமைத்து தர கூறினேன். ஆனால் தாங்கள் அது இயலாத காரியம் என்று கூறினீர்கள். ஆனால் பூவுலகில், தங்களை விட ஆற்றல் மிகுந்த கற்பில் சிறந்த பெண் ஒருவர் இருக்கின்றார். அவர் இதை செய்துவிட்டார்” என்று கூறினார். இயற்கையாகவே தன்னைவிட வலிமையானவள் என்று வேறு யாராவது புகழப்பட்டால், பெண்கள் பொறாமை கொள்வார்கள். நாரதர் அவர்களிடம், “நீங்கள் அவரை எப்படி வேண்டுமானாலும் சோதியுங்கள். அவள் வென்றுவிடுவாள்” என்று கூறினார். எனவே அவர்கள் அனுசூயாவின் துாய்மையை சோதித்து பார்க்க முடிவு செய்தனர். மூவரும் தங்கள் கணவர்களான பிரம்மா, விஷ்னு மற்றும் சிவனை அழைத்து அனுசூயாவின் வலிமையை சோதிக்குமாறு கூறினார்கள். அவர்கள் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கேட்டதற்கு நீங்கள் சென்று தர்மம் கேட்கவேண்டும் என்றனர். மூம்மூர்த்திகளும் “அது கடினமல்ல” என்று கூறினர். அதற்கு தெய்வ அன்னையர், “அது அவ்வளவு எளிதல்ல. நீங்கள் அவளிடம் அலங்காரமற்று, நிர்வாணமாக வந்து தர்மம் தருமாறு கேட்க வேண்டும்” என்று கூறினர். துணைவியர்கள் ஆணையைக் கேட்டு, கணவர்கள் செய்வதறியாது இருந்தனர். பிரம்மா, விஷ்ணு மற்றும் சிவனுக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை. அனுசூயா வாழும் இடத்தை அடைந்தார்கள். அவளுக்கு மும்மூர்த்திகளை ஒரே நேரத்தில் வரவேற்பதில் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. பின்பு மும்மூர்த்திகள் தாங்கள் வந்த நோக்கத்தைக் கூறிவிட்டு, தங்கள் துணைவியர்கள் கூறிய நிபந்தனைகளையும் கூறினார்கள். அனுசூயா புன்முறுவலோடு, “அது மிக எளிது” என்று கூறிவிட்டு உள்ளே சென்றார். தன் கணவனின் பாதங்களை கழுவிய புனிதமான நீர் இருக்கும் பாத்திரத்தை கொண்டு வந்தார். அந்த நீரை மும்மூர்த்திகளின் மீது தெளித்தார். மூவரும் சிறு குழந்தைகளாக மாறினர். பின்பு அவர்களை அனுசூயா உள்ளே எடுத்துச் சென்று, அவர்களுக்கு வேண்டிய வண்ணம் உணவு ஊட்டினாள். இச்செய்தி விண்ணுலகை எட்டியது. சரஸ்வதி, லட்சுமி மற்றும் பார்வதி அதிர்ச்சியடைந்தனர். மூவரும் அந்த  ஆஸ்ரமத்திற்கு விரைந்து சென்று, அனுசூயாவை அடிபணிந்தனர். அனுசூயா மூன்று குழந்தைகளையும் அவர்கள் முன் வைத்து விட்டு, அவரவர் கணவரை எடுத்துக் கொள்ளுமாறு கூறினார். ஆனால் மூன்று குழந்தைகளும் ஒரே மாதிரி இருந்தனர். முப்பெருந்தேவிகளால் தங்கள் கணவன்மார்களை அடையாளம் காண இயலவில்லை. அனுசூயா அவர்களிடம் இது அனைத்தும் ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக நடக்கும் திருவிளையாடல். அதனால் அது முடிவு வரும் வரை அனைவரும் காத்திருக்க வேண்டும் என்று கூறினார். பின் தன் கற்பின் வலிமையால் அந்த மூன்று குழந்தைகளையும் ஒன்றாக மாற்றினார். இவ்வாறு தான் தத்தாத்ரேயர் அவதாரம் தோன்றியது. தத்தாத்ரேயரின் கதை இதற்கு மேலும் ஒரு நீண்ட கதை. நான் சுட்டிக்காட்ட விரும்பும் கருத்து என்னவென்றால், இந்த திருமூர்த்திகளே “தாணுமாலையன்” என்று அழைக்கப்படுகின்றனர். “தாணு” என்றால் சிவன். “மால்” என்றால் விஷ்ணு. “அயன்” என்றால் பிரம்மா. சுசீந்திரத்தில் என்றும் தலைமைக் கடவுளாக வழிபடுவது தாணுமாலயனைத்தான். தேவேந்திரன் இங்கு வந்து சாபவிமோசனம் பெற்றுச் சென்றான். எனவே இந்த இடம் “சுசீந்திரம்” என்ற பெயர் பெற்றது. ‘சுசீந்திரம்’ என்பதற்கு ‘இந்திரன் தூய்மையாக்கப்பட்ட இடம்’ என்று பொருள். எனவே, தாய் தவம் புரியும் கன்னியாகுமரி மற்றும் அனுசூயா கற்பின் வலிமையை நிலைநாட்டிய சுசீந்திரம் ஆகிய இரண்டு இடங்களுமே மிகவும் புனிதமானவை.

கன்னியாகுமரியின் மாயம்மா

நான் இவை அனைத்தையும் கூறியதற்க்கான காரணம் என்னவென்றால் இந்த இரு புனிதமான இடங்களும் நமது கன்னியாகுமரியின் புனிதத்தாய் மாயம்மாவோடு நெருங்கிய தொடர்புடையவை. மாயீ எங்கிருந்து வந்தாள் என்று எவருக்கும் தெரியாது. எந்த வாழ்க்கை வரலாற்று ஆய்வாளரும் அவர் தோன்றிய இடத்தை கண்டறியவில்லை. அவரது வயது என்ன என்று யாருக்கும் தெரியாது. நான் கன்னியாகுமரிக்குச் சென்று அங்குள்ள சில எழுபது மற்றும் எண்பது வயதுடைய முதியவர்களைச் சந்தித்து, மாயம்மாவைப் பற்றி விசாரித்தேன். தாயை அவர்கள் தங்கள் சிறு வயது முதலே கடற்கரையில் காண்பதாகக் கூறினர். இன்னும் சிலர் அவரை சுசீந்திரத்தில் கண்டதாக கூறுகின்றனர். அங்கும் அவர் வாழ்ந்துள்ளார். கன்னியாகுமரியில் அதிகமான காலங்கள் வாழ்ந்துள்ளார்.

யாருக்கும் இவர் எங்கிருந்து வந்தார் என்பது பற்றித் தெரியாது. ஆனால், சில நேரங்களில் சில வெளிப்பாடுகளும் நடந்திருக்கின்றன. இந்த அறிவியல் யுகத்தில் இந்த வெளிப்பாடுகளை நீங்கள் நம்புவீர்களா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் எனக்கு அவை தோன்றின. ஒரு முறை எனக்கு அவரின் தோற்றத்தைப் பற்றி வெளிப்படுத்தினார். அவர் அசாமில் இருக்கும் பெரும் கோயிலான காமாக்கியாவிலிருந்து வந்தவர். அங்கு முதன்மைக் கடவுள் காமாக்கிய தேவி. நமது தாய் அந்த காமாக்கியதேவியின் அவதாரம் ஆவார். எப்படி, எத்தனை வருடங்களுக்கு முன் கன்னியாகுமரியை அடைந்தார்? யாராலும் பதில் கூற இயலாது. சுமார் 300 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே இவர் காமாக்கியா கோவிலிலிருந்து கன்னியாகுமரி வந்திருக்கக்கூடும்.

கன்னியாகுமரியில் அவர் மீனவர்களுக்கு இடையே வாழ்ந்தார். பல நடைமுறை காரணங்களுக்காக அவர் மனநலம் குன்றியவர், பிச்சைக்காரி போன்றெல்லாம் தோற்றினார். யாருக்கும் அவர் சக்தி தெரியவில்லை. மீனவர்கள் அவருக்கு விறகு உடைத்தல், அரிசி புடைத்தல், மீனை உலர வைத்தல் போன்ற அனைத்து வேலைகளையும் அளித்தனர். அனைத்து வேலைகளையும் அவர் புன்முறுவலோடு செய்து முடிப்பார். இதற்கு சிறிதளவு சோறும் மீனும் அளிப்பார்கள். அவர் கோயில் மண்டபம் அல்லது தெருவோரங்கள் அல்லது ஏதாவது உணவகங்களின் முன்னே நித்திரை கொள்வார். அவரது பெருமை அப்போது யாருக்கும் தெரியவில்லை. சுமார் 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சுற்றுலா பயணிகளை கொண்ட ஊர்தி ஒன்று கன்னியாகுமரிக்கு வந்தது. அந்த வாகனம் ஒரு தெரு நாயின் மீது மோதிவிட்டது. அந்த நாயின் குடல் வெளியேறி, அந்த இடத்திலேயே அது இறந்துவிட்டது. அந்த கோரமான நிகழ்ச்சியை மக்கள் பார்த்துக் கொண்டிருந்த போது, இந்த மனநலம் குன்றிய பிச்சைக்காரப் பெண் தன் கிழிந்த அழுக்கு மூட்டையுடன் எங்கிருந்தோ அந்த இடத்தில் தோன்றினார். இந்த பெண் என்ன செய்ய போகிறார் என்று அனைவரும் ஆச்சரியத்தோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்த போது, அவர் அந்த நாயின் குடலை அதன் உடம்பிற்குள் தள்ளி கொஞ்சம் வைக்கோல் வைத்து கட்டி அதன் முதுகில் தட்டினார். அனைவரும் வியக்கும் படி அந்த நாய் எழுந்து ஓடியது. அன்றே இவர் யார் என்று மக்கள் உணர்ந்தனர்.

அன்று முதல் கன்னியாகுமரியில் உள்ள மக்கள் அவரை தெய்வத் தாயாக ஆராதிக்கின்றனர். பலருக்கும் இதே போல் தனிப்பட்ட அனுபவங்கள் உண்டு. ஆனால் மிகச் சிலரே அதை பதிவு செய்துள்ளனர். சில வருடங்களுக்கு முன், தாயின் பக்தர்களிடம் இருந்து அவர்களது அனுபவத்தை சேகரிக்க தொடங்கினேன். இருப்பினும் தாய்க்கு அதிகாரபூர்வமான சரித்திரம் இல்லாத காரணத்தால் என்னுடைய அனுபவங்களை கொண்டே தாயை பற்றி பெரும்பாலும் கூற வேண்டியிருக்கிறது. என்னை பற்றி இங்கு அதிகம் பேசுவதற்காக நான் மன்னிப்பு கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

ஐந்து வருடங்களுக்கு முன் தாயுடன் நெருக்கமான தொடர்பு ஏற்பட்டது. அது முதல் நான் அவரது பக்தர்களுக்கு வினாப்பட்டியல் அனுப்பி, அவர்களது அனுபவங்களை கேட்டு தாயை பற்றியத் தகவல்களை சேகரித்துக் கொண்டிருந்தேன். சில முக்கியமான நபர்கள் என்னிடம் தனிப்பட்ட முறையில் அவர்களது அனுபவங்களைக் கூறினர். அதில் சிலவற்றை என்னுடைய அனுபவங்களை பற்றி கூறும் முன் கூறுகிறேன்.

பக்தர்களின் அனுபவங்கள்

சுவாமி கோலோகானந்தா திருவனந்தபுரத்தில் இருக்கும் ராமகிருஷ்ணா ஆஸ்ரமத்தின் தலைவர். அவர் பகவதி அம்மனை தரிசிக்க கன்னியாகுமரி வந்திருந்தார். அருகில் இருந்த உணவகத்தில் உணவு அருந்திக் கொண்டு அமர்ந்திருக்கிறார். திடீரென்று அவர் கன்னியாகுமரி மாயம்மாவைப் பற்றி நினைத்தார். அவரை காண ஆழ்ந்த விருப்பம் கொண்டார். “இப்போது அவர் இங்கு வந்தால் அவருக்கு கொஞ்சம் உணவை பிரசாதமாக தரலாம்” என்று எண்ணினார். அவர் இதை எண்ணிய கணமே அவரை ஆச்சரியமடையச் செய்யும் வகையில் தாய் மாயீ அவர் அருகில் தன் மூட்டையுடன் நின்றார். அவர் அம்மாவுக்குக் கொஞ்சம் உணவு அளித்தார். தாய் பெருங்களிப்புடன் சிரித்தார். சுவாமிகளும் சிரித்தார். சுவாமிஜியே இந்த நிகழ்வை என்னிடம் பின்னர் பகிர்ந்தார்.

முனைவர் லட்சுமிகுமாரி, கன்னியாகுமரியை தலைமையிடமாகக் கொண்டு நாடெங்கும் பரவியுள்ள விவேகானந்த கேந்திரத்தின் தலைவர். அவர் தன் வாழ்வை விவேகானந்த கேந்திரத்திற்காக அர்ப்பணித்தவர். விவேகானந்த கேந்திரத்தில் நிறைய பணியாளர்கள் உண்டு. ஆனால் சிலரே மாயீயிடம் நெருக்கமாக வந்துள்ளனர். முனைவர் லட்சுமிகுமாரிக்கு ஒரு சுவாரசியமான அனுபவம் உண்டு. ஒரு நாள் அவர் பகவதி அம்மன் கோயிலுக்கு சென்று, தெய்வத்தின் திருவுருவின் முன் நின்று அமைதியாக பிரார்த்தனை செய்து கொண்டிருந்தார். அந்த இடம் முழுவதும் தனிமையாக இருந்தது. திடீரென்று ஒரு குரல் அவரிடம், “நான் உனக்காக வெளியில் காத்திருக்கும் போது எதற்காக இங்கு நின்று கொண்டிருக்கிறாய்?” என்று கேட்டது. அவர் உடனடியாக தன் பிரார்த்தனையை முடித்துவிட்டு வெளியே விரைந்தார். அங்கு தெய்வத்தாய் மாயீ இவரை பார்த்து சிரித்து கொண்டிருந்தது இவரை பிரமிக்க வைத்தது.

கன்னியாகுமரி அருகே உள்ள ஒரு கிராமத்தில் ஆறுமுகம் என்று ஒரு சுவாமிஜி இருந்தார். அவர் விநாயகருக்கு ஒரு சிறிய ஆலயம் அமைக்க விரும்பினார். அதற்கு சிறு சிலை ஒன்றை தேடிக் கொண்டிருந்தார். அவர் கன்னியாகுமரிக்கு வந்து தேவியை வழிபட்டுவிட்டு கடற்கரையில் நாய்கள் புடைசூழ அமர்ந்திருக்கும் தாயை காணச் சென்றார். நாற்பது அல்லது ஐம்பது நாய்கள் நன்றியுள்ள காவலர்களாக எப்போதும் அம்மாவை சுற்றியிருக்கும். அவரிடம் இருந்த எளிய உடைமைகளை திருடர்கள் திருட முயன்றதாக கூறுவார்கள். அவருக்கு என்ன உடைமைகள் இருந்திருக்கும்? சில கிழிந்த துணிகளும் பாத்திரங்களும் மட்டுமே இருந்திருக்கும்! அதை கூட திருட முயன்றார்கள். திடீரென்று நாய் கூட்டம் ஒன்று திருடர்கள் மேல் பாய்ந்து அவர்களை துரத்தியது. அன்று முதல் இந்த நாய்கள் அவருடன் இருக்கின்றன. அதில் பெரிய நாய்களுடன் குட்டி நாய்களும் இருக்கும். தாய் அந்த நாய் குட்டிகளை சீராட்டி கவனித்து கொள்வது அருமையானக் காட்சியாகும். அவற்றிர்க்கு உணவளிக்கும் போது அவர் நாய்களுக்கும் தனது பக்தர்களுக்கும் இடையே எந்த பாகுபாடும் பார்ப்பதில்லை. நாய்களுக்கு உணவு ஊட்டிக் கொண்டு அதே கைகளால் பக்தர்களுக்கும் பிரசாதம் வழங்குவார். அந்த நாய்கள் எப்போதும் அமைதியாக அவர் கொடுக்கும் பிரசாதத்தைப் பகிர்ந்து உண்ணும். திரு. ஆறுமுகசாமி வந்த போது, மாயம்மா நாய்களுடன் இருந்தார். அவரை கண்டவுடன் புன்னகைத்துக் காத்திருக்குமாறு கூறினார். பின் தன் ஆடைகள் அனைத்தையும் களைந்து விட்டு, கடலில் சென்று மூழ்கினார். அம்மாவுக்கு உடல் உணர்வோ அபிமானமோ இல்லை. எப்போதும் நிர்வாணமாகவே கடலில் குளிக்கச் செல்வார். கடலில் இருந்து ஒரு அழகிய கணபதி சிலையுடன் திரும்பினார். எப்படி அதை உருவாக்கினார்? அது மர்மமாகவே இருக்கிறது! அந்த சிலையை சுவாமிகள் பாதுகாத்து வருகிறார்.

தாயின் திருவடிகள்

கடந்த பதினைந்து அல்லது பதினாறு வருடங்களாக நான் கன்னியாகுமரிக்குச் சென்று வந்து கொண்டிருக்கிறேன். ஸ்ரீ ஏகநாத் ரானடே அவர்கள் விவேகாநந்த கேந்திரத்தை தொடங்கிய காலத்திலிருந்தே எனக்கு கேந்திரத்தோடு நெருங்கிய தொடர்பு உண்டு. அவர்களது வெளியீடுகளை தொகுத்து பதிப்பிக்கும் பொறுப்பில் இருந்தேன். அதனால் அடிக்கடி கன்னியாகுமரிக்கு வரும் வாய்ப்பு எனக்கு கிடைத்தது. என்னுடன் பணிபுரிந்தவர்களுள் ஒருவரான சகோதரர் கோபாலகிருஷ்ணன், முன்பு சின்மயா மிஷனில் இருந்து, பின்பு கேந்திராவில் சேர்ந்திருந்தார். இப்போது அனைத்தையும் விட்டுவிட்டுத் தாயின் பாதத்தில் சரணடைந்து, ஆன்மீக பயிற்சி புரிவதற்கென்று தன்னை அர்ப்பணித்துள்ளார். அவர் கடற்கரையில் அமர்ந்திருக்கும் தாயின் பெருமையைப் பற்றி என்னிடம் கூறுவதுண்டு. ஆனால் மாயம்மாவிடம் நெருக்கமாக வேண்டும் என்ற ஆர்வம் என்னிடம் இருந்ததித்லை. “அவர் அங்கேயே அமர்ந்து இருக்கட்டும். நான் ஏன் அவரை தொந்தரவு செய்ய வேண்டும்?” என்று நினைத்தேன். ஒரு முறை நான் அங்கு சென்றிருந்த போது, கோபாலகிருஷ்ணன் அவர்கள், என்னிடம் “நீங்கள் திரும்பிச் செல்லும் முன் தாயைக் காண்பீர்கள்” என்று கூறினார். அது மதிய வேளை. நான் கன்னியாகுமரியில் இருந்து கிளம்ப சில மணி நேரங்களே இருந்தன. கிளம்பும் முன் அவரை காண வாய்ப்பில்லை என்று நான் எண்ணினேன். அடுத்தமுறை வரும்போது, அவரை காண்கிறேன் என்று கோபாலகிருஷ்ணன் அவர்களிடம் கூறினேன். ஆனால் எனது பயண சீட்டை வாங்குவதற்காக கேந்திரா அலுவலகத்திற்கு வந்த போது, அன்று மதியம் இரயில் சேவைகள் இல்லை என்று தெரிவித்தனர். அதனால் என் பயணத்தை ரத்து செய்ய வேண்டியதாயிற்று. நான் என் அறைக்குச் சென்று சிறிது நேரம் ஓய்வெடுக்க முயன்றேன். நான் எனது படுக்கையில் கண்மூடிப் படுத்திருந்தேன். உறங்குவதற்கு ஆயத்தமானேன். திடீரென்று ஒரு அழைப்பு கேட்டது. “வா, வெளியே வா” என்று. நான் திடுக்கிட்டு எழுந்து அறையின் கதவை கூட மூடாமல், ஏதோ ஒரு மர்மமான சக்தியின் ஈர்ப்பால், கடற்கரையை நோக்கி நடந்தேன். அங்கு மாயம்மா எனக்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்ததைக் கண்டேன். எப்போதும் போலவே நாய்கள் அவரை சுற்றியிருந்தன. அந்த மதிய வேளையில் சுட்டெரிக்கும் சூரியன் மேலே இருந்தது. கடற்கரையில் மாயம்மாவுடன் அவரது நம்பிக்கைக்குரிய, விசுவாசமுள்ள உதவியாளர், திரு. ராஜேந்திரன் மட்டுமே இருந்தார். திரு. ராஜேந்திரன் ஒரு கொத்தனார். பன்னிரண்டு வருடங்களுக்கு முன் அவர் கன்னியாகுமரி வந்து அம்மாவை சந்தித்தார். மாயம்மாவை பார்த்த கணமே அன்னையின் தெய்வீகத்தால் ஈர்க்கப்பட்டார். அன்று முதல் அவர் தனது வேலையை விட்டு அம்மாவின் முதன்மை சீடராக இருந்து, பக்தியுடனும் விசுவாசத்துடனும் சேவை செய்து வருகின்றார். இப்போது அவர், அவரது மனைவி மற்றும் குழந்தைகள் அனைவரும் அம்மாவுடன் வாழ்கின்றனர். இப்போது அவருக்குக் காலை முதல் இரவு வரை ஒரே ஒரு வேலை மட்டும் தான். அது அம்மாவின் தேவைகளை கவனிப்பது மட்டுமே. அம்மாவுக்கு உணவு சமைப்பது, அவரது ஆடைகளை துவைப்பது, மற்றும் இயற்கை அழைப்புகளுக்கு அவர் பதிலளிக்க உதவுவது மட்டுமே அவருடைய வேலை. நாள் முழுவதும் அவர் அம்மாவுடனே இருந்து மிகுந்த பயபக்தியுடன் சேவை செய்வார். அன்று அவர் அங்கு தாயுடன் இருந்தார். நான் என்னையறியாமல் அம்மாவின் பாதங்களில் விழுந்தேன். ஏதோ ஒன்று என்னை அவரிடம் நெருக்கமாக ஈர்த்தது. அவர் எனது தலையை தொட்டவுடன், ஒரு பரவச நிலையினுள் மூழ்கினேன். நான் கண்களை திறந்த போது இரவு 7.30 மணி ஆகியிருந்தது. சுட்டெரிக்கும் சூரியனுக்கு பதிலாக குளிர்ந்த காற்று வீசியது. அந்த இடம் முழுவதும் இருளாக இருந்தது. அம்மா என் முன் இருந்தார். அது ஒரு உள்ளக் கிளர்ச்சியூட்டுகின்ற அனுபவமாகும்.

பின்பு அவருடன் மூன்று நாட்கள் தங்கினேன். சென்னையில் இருக்கும் என் வீட்டிற்கு திரும்பி வந்தபின் பத்து பதினைந்து நாட்களுக்கு அம்மாவை தவிர வேறு எதையும் யோசிக்க இயலவில்லை. எனது மனம் அவரிடம் ஆழ்ந்திருந்தது. நான் மற்றவர்களிடம் அம்மாவை பற்றி மட்டுமே பேசினேன். என்னால் என் வேலைகளைச் செய்ய இயலவில்லை. கல்லுரியில் சொற்பொழிவுகளை வழங்கவும் இயலவில்லை. என் வீட்டில் இருப்பவர்கள் கூட, என் நடவடிக்கைகளைப் பார்த்து, ஏதோ தவறாக இருக்கின்றது என்று நினைத்தனர். நான் அப்படி ஒரு மனநிலையில் இருந்தேன்.

பதினைந்தாம் நாள், ஏதோ ஒரு சக்தி என்னை மறுபடியும் 700 கி.மீ.க்கு அப்பால் இருக்கும் கன்னியாகுமரிக்குச் செல்ல ஈர்த்தது. உடனடியாக பேருந்தில் ஏறி, மறுநாள் காலையில் கன்னியாகுமரியை அடைந்தேன். தாயுடன் சிறிது காலம் செலவழித்தேன். அப்போது தான் அவர் தன்னைப் பற்றிய பல விஷயங்களை வெளிப்படுத்தினார். அன்று நான் அவர் முன் அமர்ந்திருந்த போது, அருமையான சம்பவம் ஒன்று நடந்தது. ஒரு பெண் அம்மாவின் காலடிகளில் வந்து விழுந்து, கதறி அழுது கொண்டிருந்தார். அவர் அம்மாவிடம் ஏதோ கூறினார். நானும், என் நண்பர் கோபாலும் சற்று தொலைவில் அமர்ந்து, அந்த பெண்ணையும், மாயம்மாவையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். திடீரென்று அம்மா என்னை சுட்டிக்காட்டி அந்தப் பெண்ணை என்னிடம் அனுப்புவதைக் கவனித்தேன். அந்த பெண் என்னை நோக்கி வந்தார். அந்த பெண்ணை அம்மா எதற்காக என்னிடம் அனுப்புகிறார் என்று வியந்து கொண்டிருந்தேன். அந்த பெண், நீர் வழியும் விழிகளோடு வந்து என்னிடம், “சுவாமி, உங்கள் உதவி எனக்கு வேண்டும்” என்று கேட்டார். நான், “நீங்கள் யார் அம்மா? உங்களுக்கு நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று கேட்டேன். “நான் திருவனந்தபுரத்தில் இருந்து வருகிறேன். நான் ஜகதியில் வாழ்கிறேன். எனது கணவர் கிருஷ்ணன் பிள்ளை ஒரு பலசரக்கு வியாபாரி. இருபது வயதான எங்கள் மூன்றாவது மகன், இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் வீட்டை விட்டு சென்று விட்டான். அவன் எங்கிருக்கிறான் என்பது பற்றி எதுவும் தெரியவில்லை. நாங்கள் அவனைத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறோம். நான் தாயிடம் சில வருடங்களாக வந்து கொண்டிருக்கிறேன். நான் துன்பத்தில் இருக்கும் போது அவர் தான் எனது இறுதியான தஞ்சம். இன்று அவர், எங்களுக்கு உதவ உங்களால் இயலும் என்று உங்களை சுட்டிக் காட்டியுள்ளார்” என்று கூறினார். நான் இக்கட்டான நிலையில் இருந்தேன். நான் எவ்வாறு உதவ முடியும்? அவரது மகன் தொலைந்து போனது, நான் வாழும் சென்னையில் இருந்து தொலை தூரத்தில் இருக்கும் திருவனந்தபுரத்தில். யாருக்கு தெரியும் அவன் எங்கு சென்றான் என்று, சென்னைக்கா அல்லது வேறு இடத்திற்கு சென்றானா என்று. சென்னைக்கே வந்திருந்தாலும், சென்னை ஒரு பெரிய நகரம். அங்கு அவனைத் தேடுவது கடினம். எனினும் அவரை சமாதானப்படுத்த வேண்டும் என்று நான் அவரிடம், “இங்கே பாருங்கள், எனக்கு அம்மாவின் தெய்வீக சக்தியின் மேல் மிகுந்த நம்பிக்கை உண்டு. அவரே உங்களுக்கு என்னை காட்டினார். எனவே அவரே வழிகாட்டுவார். தயைகூர்ந்து உங்கள் முகவரியை தாருங்கள். தாயின் அருளால், ஒரு நாள் உங்கள் மகனை கண்டுபிடித்து, உங்களைத் தொடர்பு கொள்வேன். அவரை நம்புங்கள்” என்று கூறினேன். அந்த பெண் தன் முகவரியைத் தந்தார். அன்றே நான் சென்னை திரும்பினேன். அனைத்தும் தாயின் திருவளையாடலே!

ஒரு வெள்ளிக்கிழமை காலை, பூஜையை முடித்துக் கொண்டு, எங்கள் சகோதரி நிவேதித்தா அகாடமி மாணவர்களுக்குப் பாடம் கற்பித்துக் கொண்டிருந்தேன். வகுப்பு முடியும் நேரத்தில், ஒரு இளைஞன் என் அறையினுள் வந்தான். எனது வீட்டில், ஒரு சிறு அறை மட்டுமே உள்ளது. அதிலும் புத்தகங்களே நிறைந்திருக்கும். எங்களிடம் போதிய நாற்காலிகள் இல்லாததால் சொற்பொழிவு கேட்க வருபவர்களும், வேறு காரியங்களுக்காக வருபவர்களும் தரையில் தான் அமர்வார்கள். அந்த இளைஞன் அமைதியாக வந்து தரையில் அமர்ந்து கொண்டான். அவனை பார்த்த உடனே, கன்னியாகுமரியில் நான் பார்த்த திருவனந்தபுரத்திலிருந்து வந்திருந்த தாய் நினைவிற்கு வந்தார். நான் உடனடியாக மாணவர்களை அனுப்பிவிட்டு அந்த இளைஞனை மட்டும் இருக்கச் சொன்னேன். அவனிடம் கேட்காமலேயே, என் மனைவியிடம் இருவருக்கும் உணவு கொண்டுவரச் சொன்னேன். அந்த இளைஞன் அதிர்ச்சியுற்றுப் பார்த்தான். அவன், “சுவாமி, நான் யாரென்று கூட தாங்கள் கேட்கவில்லை!” என்று கூறினான். ”நான் உன்னிடம் கேட்க வேண்டியதில்லை. நீ யாரென்று எனக்குத் தெரியும். முதலில் நாம் மதிய உணவு அருந்திவிட்டு, பின்பு பேசலாம்” என்று பதிலளித்தேன். அந்த இளைஞனால் இதை நம்ப முடியவில்லை. அவன், “சுவாமி, தாங்கள் வேறு யாரோ என்று தவறாக நினைத்துள்ளீர்கள். எனக்கு உங்களை தெரியாது” என்று கூறினான். நான் அவனிடம், “நீ ஜகதியிலுள்ள ராதா அம்மாவின் மகன் தானே?” என்று கேட்டேன். அந்த வாலிபன் அதிர்ச்சியுற்றான். “ஆம்! தங்களுக்கு எப்படி தெரியும், சுவாமி?” என்று கேட்டான். நான் அருகில் இருந்த அன்னை மாயீயின் வரைபடத்தைச் சுட்டிக்காட்டி, இவரை தெரியுமா என்று கேட்டேன். அவன் அந்த படத்தை பார்த்துவிட்டு, “ஆம்! என் தாய் இவருடைய பக்தர். என் தாய் அங்கு அடிக்கடி செல்வார்” என்று கூறினான். நான் பின்பு அவனிடம் தெய்வத் தாயேதான் அவனை என்னிடம் கொண்டுவந்தார் என்று கூறினேன். அவன் சென்னையில் வேலை தேடிக் கொண்டிருந்தான். அவன் எவ்வாறோ என் சந்திப்பு அட்டையைப் பெற்று, சகோதரி நிவேதித்தா அகாடமியின் பெயரை பார்த்து, இங்கு ஏதாவது வேலை கிடைக்கும் என்று வந்துள்ளான். அந்த இளைஞன் சில நாட்கள் என்னோடு இருந்தான். அவன் மஞ்சள் காமாலை நோயால் அவதிப்பட்டுக் கொண்டிருந்தான். அவன் வீட்டிற்குத் தகவல் அனுப்பினேன். அவனது அண்ணன் வந்து அவனை வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றான். என்ன ஒரு அதிசயம்!

தெய்வீக மருத்துவர்

சுமார் நான்கு வருடங்களுக்கு முன்பு, எனக்கு நுரையீரலில் தொற்றுநோய் ஏற்பட்டது. நான் தினமும் அதிகாலை மற்றும் இரவு வேளைகளில் கடுமையாக இருமுவதுண்டு. நான் தாங்க முடியாத வலியால் அவதிப்பட்டேன். அது என் பிராரப்த கர்மம் என்று நினைத்தேன். எனது நண்பர் ஒருவர் என்னை ஜோதி என்ற மருத்துவரிடம் அழைத்து சென்றார். அவர் என்னை இரண்டு மூன்று நாட்களுக்குச் சோதித்துப் பார்த்தார். ஆனால் அந்த நோய் என்னவென்று குறிப்பிட்டுக் கூறவில்லை. சில சோதனைகளும் நடத்தப்பட்டன. தினமும் என் நண்பர் என்னை அந்த மருத்துவரிடம் அழைத்து சென்றார். அவர் தினமும் எனக்கு ஊசி மூலம் மருந்தைச் செலுத்தினார். அவர் என் நண்பரிடம் என் பிணி பற்றி ஏதோ மெல்ல கூறுவதைக் கேட்டேன். நான் நேராக அவரிடம், “இது புற்று நோய்க்குண்டான தொற்றா?” என்று கேட்டேன். நான் அவரிடம், “மருத்துவரே, பயங்கரமான புற்றுநோயிலிருந்து முழுமையாக குணமடைவது என்பதே கிடையாது என்று எனக்குத் தெரியும். நான் எவ்வளவு நாட்கள் உயிர் வாழ்வேன் என்று கூறுங்கள். இவ்வுலகை விட்டுச் செல்லும் முன், நான் நிறைவேற்ற வேண்டிய காரியங்களையாவது நிறைவேற்றுவேன்” என்று கூறினேன். அவர், “இல்லை இல்லை. உங்களுக்கு சரியாகிவிடும். நீங்கள் சிகிச்சையை மேற்கொள்ளுங்கள்” என்றார். நான் திருப்தி அடையவில்லை.

நேரடியாக கன்னியாகுமரியில் தாய் மாயீயிடம் சென்றேன். கடற்கரையோரம் இருக்கும் சிறு குடிசையில் கலங்கிய மனதுடன் அவர் முன் அமர்ந்திருந்தேன். எனக்கு என்ன பிரச்சனை என்று அம்மாவுக்குத் தெரியும். அவர் என்னை கடற்கரைக்கு அழைத்து சென்று குப்பை குவியல் ஒன்றை சுட்டிக் காட்டினார். அந்த கடற்கரை குப்பை குவியலில் தான் அம்மா தினமும் தனது ஹோமத்தைச் செய்வார் என்பதை அவரது பக்தர் கோபியின் மூலம் தெரிந்து கொண்டேன். நான் அதைக் கேட்டு வியப்படைந்தேன். அதன் பின் நான் கடலுக்கு சென்று நீராடினேன். அன்று அமாவாசை. எனவே தர்பணம் செய்தேன். அதன் பின் யக்ஞம் செய்யும் இடத்திற்கு வந்து அந்த குவியலுக்கு நெருப்பு முட்டி அக்கினியை ஆவாகனம் செய்தேன். அதற்குள் அம்மா தன் குளியலை முடித்துவிட்டு, கை நிறைய கடற்பாசி, சிப்பி முதலியவைகளோடு வந்தார். அவற்றை ஹோமநெருப்பிலிட்டார். நான் தினமும் யக்ஞம் செய்ய வேண்டும் என்றுச் சுட்டிக்காட்டினார்.

நான் வீடு திரும்பிய பின், 108 நாட்கள் தொடர்ந்து ஹோமம் செய்தேன். அக்கினிக்கு நான் அளித்த ‘சமித்’, அதவாது விறகு குச்சிகள், சமஸ்கிரதத்தில் ‘குடிச்சி’, தமிழில் ‘சீந்தல் கொடி’ (மெனுஸ்பெர்மம் கார்டிபோலியம்) எனப்படும். அவை மருத்துவ குணமுடைய கொடி வகைகளுள் ஒன்று. நான் உச்சரித்த ம்ருத்யுஞ்ஜெய மந்திரம் – “ஓம் த்ரியம்பகம் யஜாமஹே சுகந்திம் புஷ்ட்டிவர்த்தனம் உருவாருகமிவ பந்தனாத் ம்ருத்யோர் மோக்ஷீய மாம்ருதாத்”. இந்த மந்திரத்தை உச்சரித்துக் கொண்டே, அந்த கொடியின் 108 துண்டுகளுடன், நெய் மற்றும் பழங்களை ஹவிசாக அளித்தேன். 108 நாட்களுக்கு பிறகு எனது உடல் நலத்தில் மிக பெரிய முன்னேற்றத்தைக் கண்டேன். எனினும் சிறிதளவு பிரச்சினைகள் இருந்தன.

எனது நண்பர்கள் நான் மருத்துவ பரிசோதனைக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று வற்புறுத்தினர். அவர்கள் எனது நலம் விரும்பும் ராமகிருஷ்ண மடத்தின் சுவாமி கோலோகானந்தாவிடம் தகவல் தெரிவித்தனர். அவர் என்னை திருவனந்தபுரத்திற்க்கு அழைத்தார். நான் என் மனைவி மக்களுடன் அங்கு சென்றேன். அங்கு அவர் என்னிடம், “நீங்கள் கைது செய்யப்பட்டுள்ளீர். நீங்கள் இங்கே தங்கி சிகிச்சை மேற்கொள்ள வேண்டும். அப்போது தான் நான் உங்களை செல்ல அனுமதிப்பேன்.” என்று கூறினார். அவருடைய அன்பு கட்டளையால் சிறிது மனம் கலங்கினேன். அவர் ஊடுகதிர் சோதனை மற்றும் பிற சோதனைகள் நடத்த ராமகிருஷ்ணா மடத்தின் மருத்துவமனையில் ஏற்பாடு செய்தார். ஆனால் அந்த மருத்துவச் சோதனை முடிவுகள் வரும் முன், நான் சுவாமிஜியிடம், “சுவாமிஜி, நான் கன்னியாகுமரியில் இருக்கும் தாய் மாயீயைக் காண என் மனைவி மக்களை அழைத்து வந்தேன். நான் கன்னியாகுமரி சென்று, தாய் மாயீயை பார்த்துவிட்டு, மனைவி மக்களை திரும்ப சென்னைக்கு அனுப்பிவிட்டு, இங்கு வந்து சிகிக்சைக்காகத் தங்குகிறேன்” என்று கூறினேன். அவர் எனக்கு அனுமதி அளித்தார். நான் கன்னியாகுமரி சென்றேன். ஆனால் கன்னியாகுமரியில் எதிர்பாராத விஷயங்கள் நிகழ்ந்தது. நான் தாயிடம் திருவனந்தபுரம் செல்ல அனுமதி கேட்ட போது அவர் மறுப்பு தெரிவித்தார். அவர் என்னை சென்னைக்கு திரும்பிச் செல்லுமாறு கூறினார். அவர் என் பையில் இருந்த மருந்துகளை எடுத்து கடலில் வீசினார். அதனால், நான் சென்னைக்குத் திரும்பி விட்டு, என் இக்கட்டான நிலையை விவரித்து சுவாமிஜிக்கு நல்ல விதமாக கடிதம் ஒன்றை எழுதினேன்.

ஆனால் சென்னையில் என் நண்பர்கள் என்னை விடவில்லை. எனது நண்பர்களுள் ஒருவரான டாக்டர். அருணகிரிநாதன் மருத்துவ சோதனை மற்றும் சிகிச்சைக்கு ஏற்பாடு செய்தார். அவர் மிகவும் அன்பான நல்ல மனிதர். அவரே எனக்கு மருந்தும் வாங்கித் தந்தார். அவரின் அன்பின் கட்டாயத்தால், நான் ஒப்புக் கொண்டேன். ஆனால் ஒரு நாள் அவர் ஊசி மூலம் மருந்தை உட்செலுத்த ஆயத்தமான போது அந்த ஊசி உடைந்தது. இது எதை உணர்த்துவதற்கான அறிகுறி என்று நான் புரிந்து கொண்டேன். எனவே சிகிச்சை ஏற்பாட்டை நிறுத்த முடிவு செய்தேன். என்னுடைய ‘சிக்ஷாகுரு’ சுவாமி சின்மயானந்தர், என் உடல் நல குறைவைப் பற்றி அறிந்து என்னிடம் வினவினார். நான் தாயுடன் எனக்கு உள்ள தொடர்பைப் பற்றி கூறிய போது, அவர், “ஓ! மீனை பச்சையாக விழுங்கும், கன்னியாகுமரியில் இருக்கும், அந்த மூதாட்டியின் வசியத்தில் இருக்கிறாயா? அவர் விருப்பப்படியே நடக்கட்டும்!” என்று கூறினார். படிப்படியாக என் உடல் நலக்குறை மறைந்தது.

தென்னாப்பிரிக்க பக்தர்கள்

தென்னாப்பிரிக்க பக்தர்களைச் சார்ந்த மற்றொரு முக்கியமான நிகழ்வு உண்டு. புனிதத் தாயின் அருளாலே திருமதி. மற்றும் திரு. டி. எம். மூட்லி தம்பதியினர் சென்னைக்கு வந்து என்னை சந்தித்தனர். அவர்கள் வந்த அன்று நான் தாயின் பூஜையை முடித்துவிட்டு, என் முன் சிறு பாய் ஒன்றை விரித்துக்கொண்டு தரையில் அமர்ந்திருந்தேன். அந்த அர்ப்பணிப்பு மிகுந்த தம்பதியினர் உள்ளே வந்தனர். அவர்கள் சம்மணம் இட்டு பாயில் அமர்ந்து, அவர்கள் வந்த நோக்கத்தை கூறினார்கள். அவர்களுக்கு ரிஷிகேஷம் செல்ல எண்ணம் இருப்பதையும் கூறினார்கள். நான் அங்கு செல்வதற்கான வழியை அவர்களுக்குக் கூறினேன். அவர்கள் ரிஷிகேஷம் சென்று, சென்னை திரும்பும் முன் மாயம்மா என் தியானத்தில் தோன்றி, அன்று வந்தவர்கள் யார் என்று வெளிப்படுத்தினார். அவற்றை இப்போது நான் விவரிக்க வேண்டாம் என்று நினைக்கின்றேன். ஏனெனில் அவை மர்மமானவை. மாயம்மா இவர்களை தன்னிடம் அழைத்து வரரேண்டும் என்பதையும் வெளிப்படுத்தினார். அவர்கள் திரும்பிய போது நான் அவர்களிடம் எதுவும் கூறவில்லை. அவர்கள் கன்னியாகுமரிக்குச் செல்ல ஆயத்தமானபோது, என்னிடம் வந்து நீங்களும் எங்களுடன் வந்தால், நாங்கள் பெருமகிழ்ச்சி அடைவோம் என்றனர். இது தாயின் விருப்பம் என்று எனக்குத் தெரியும். அவர்களுடன் ராமேஸ்வரம் சென்று அவர்களை விட்டுப் பிரிந்த மகன் யுகேந்திரனுக்குத் தர்ப்பணம் செய்தேன். அன்று மாலை, நான் என் அறையில் அமர்ந்து புத்தகம் ஒன்றை படித்துக்கொண்டிருந்த பொழுது, மூட்லி தம்பதியினர் கையில் ஒரு தட்டில் வெற்றிலை, பழங்கள் மற்றும் ஒரு நூறு ரூபாய் நோட்டு இவற்றை எடுத்துக் கொண்டு வந்தனர். அதை எனக்கு க் காணிக்கையாகக் கொடுத்துவிட்டு அடிபணிந்தனர். நான் குழம்பிப் போனேன்! மாயீ அவர்களை என்ன செய்ய வைக்கிறார்! என் வாழ்நாளில் நான் யாருக்கும் புரோகிதராக இருந்ததில்லை. ஆனால், நான் கண்களை மூடிக்கொண்டு காணிக்கையை ஏற்றுக்கொண்டேன். அடுத்த நாள் காலை, கன்னியாகுமரியை அடைந்தேன். நான் அந்த தம்பதியினரை மாயீயிடம் அழைத்துச் சென்றேன். அம்மாவுக்கு இவர்களை முன்பே தெரியும். எனவே, “யுகேந்திரனின் பெற்றோர்” என அறிமுகப்படுத்தினேன். மாயம்மா தன் தலையை அசைத்துவிட்டு, தன் கைகளை உயர்த்தி திருமதி. மூட்லி அவர்களிடம் ஒரு செய்தியை தூய ஆங்கிலத்தில் வெளிப்படுத்தினார். திருமதி. மூட்லி ஆச்சரியம் அடைந்தார். அவர் இங்கு இருக்கிறார். அவருக்கு என்ன செய்தி கிடைத்தது என்பது அவருக்குத் தெரியும். அவரை சமாதானம் படுத்தும் வகையில், நெஞ்சைத் தொடும் வண்ணம் அவருக்கு ஒரு அறிவுரை கிடைத்தது. “உன்னுடையது அல்லாத ஒன்றுக்காக நீ ஏன் வருந்துகிறாய்?” என்பது அந்த அறிவுரை. மாயம்மா அந்த தம்பதியினரை நன்கு ஆசிர்வதித்தார். சென்னை திரும்பும் முன் இந்த தம்பதியினர் எனக்கு கொடுத்த தட்சணையை மாயம்மாவிடம் கொடுத்து விட்டு கிளம்பினேன்.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, மறுபடியும் கன்னியாகுமரி சென்றேன். இம்முறை “தத்வ தர்ஷனா” அதாவது “தத்துவ தரிசனம்” என்னும் பத்திரிக்கையைத் தொடங்குவதற்காகச் சென்றேன். என் நண்பர் திரு. சுப்பிரமணியம் மற்றும் அவரது குடும்பத்தினர் என்னுடன் வந்தனர். கன்னியாகுமரிக்குச் செல்லும் வழியில் நாங்கள் மதுரை மீனாட்சியம்மன் கோவிலுக்குச் சென்றோம். நான் அங்கு சிறிது நேரம் அமர்ந்து தியானம் செய்தேன். கோயிலில் இருந்து வெளியே வரும் போது, நான் என் நண்பரிடம் நம் திட்டத்திற்கு மிகுந்த உதவியாக இருக்க போகும் ஒருவரை கன்னியாகுமரியில் சந்திக்கப் போகிறோம் என்று என் தியானத்தில் வெளிப்பட்டதாக கூறினேன். என் நண்பர் அந்த மனிதர் யார் என்று கேட்டார். நான் “அங்கு சென்ற பின் தான் தெரியும். ஆனால், நமக்கு அவர் உதவி கிடைக்கும் என்று அம்மா வெளிப்படுத்தியுள்ளார்” என்று பதிலளித்தேன். கன்னியாகுமரியை அடைந்த பின் விவேகானந்தபுரத்தில் மூன்று நாட்கள் தங்கினோம். நாங்கள் தாயிடம் சென்று முழு நேரமும் அவருடனே இருந்தோம். மதுரையில் இருக்கும் போது தியானத்தில் வந்த வெளிப்பாட்டை முற்றிலுமாக மறந்து விட்டோம். மூன்றாவது நாள், நாங்கள் விடைபெற இருந்த வேளையில் அம்மாவிடம் கன்னியாகுமரியில் இருந்து விடைபெற அனுமதி கேட்டேன். ஆனால் அவர் மறுத்துவிட்டார். நான் என் நண்பரிடம் “அம்மா அனுமதி வழங்கும் வரை என்னால் இங்கிருந்து வர இயலாது. எனவே தாங்கள் பயணத்தைத் தொடருங்கள்” என்று கூறினேன். ஆனால் என்னை அங்கே தனியாக விட்டுவிட்டு பயணத்தை தொடர அவர் விரும்பவில்லை. எனக்கு அம்மா அனுமதி வழங்கும் வரை அவரும் என்னுடன் காத்திருக்க முடிவு செய்தார். மறுநாள் காலை அனுமதி வாங்குவதற்காக அங்கு சென்ற போது திடகாத்திரமான கருப்பு நிறம் கொண்ட மனிதர் ஒருவர் அம்மாவின் அருகில் அமர்ந்திருந்தார். என்னை ஆச்சரியப்படுத்தும் வகையில் அவர் எனக்காக கடந்த பதினைந்து நாட்களாக காத்துக் கொண்டிருந்ததாக கூறினார். நாங்கள் ஒரு வாரம் முன்பு தான் கன்னியாகுமரிக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று முடிவு எடுத்தோம். ஆனால் எவ்வாறு இவர் இரண்டு வாரங்களுக்கு மேல் எனது வருகைக்காக காத்திருந்தார்? இவை அனைத்தும் தாயின் திருவிளையாடலே. அந்த மனிதர், தூத்துக்குடியில் இருக்கும் அக்ஸர் என்னும் பெரிய நிறுவனத்தின் இயக்குனர்களுள் ஒருவர், மற்றும் மாயம்மா சமாஜின் தலைவர், திரு. ராஜமாணிக்கம் ஐயா என்று தெரியவந்தது. அவர் தாயின் தீவிர பக்தர் ஆவார். ராஜமாணிக்கம் ஐயா அவர்கள் அவருடைய உதவியை அளித்தார். அவரது தொழில் நிறுவனத்தின் விளம்பரத்தை, தத்துவ தரிசனத்தின் இதழ்களின் இறுதி பக்கத்தில் காணலாம். மாயம்மா எவ்வாறு அவர் மனதில் வந்தார்? ஏன் எங்களுக்கு உதவச் சொன்னார்? இவற்றைப் பற்றி எனக்குத் தெரியாது. இது தாயின் செயல் என்று ராஜமாணிக்கம் ஐயா அவர்கள் கூறினார். எனவே இந்த ஆன்மீக பத்திரிகை மாயம்மாவுக்கே அர்ப்பணிக்கப்பட்டுள்ளது. நாங்கள் அம்மாவிடம் விடைபெற்றுவிட்டு சென்னை திரும்பினோம்.

விரைவில் அம்மாவிடம் இருந்து மீண்டும் அழைப்பு வந்தது. அம்மா அவரிடம் பணம் எதுவும் வைத்துக்கொள்வதில்லை. ஆனால், இம்முறை நான் அங்கு சென்ற போது ராஜேந்திரனை என்னிடம் ஒரு நூறு ரூபாயை தரச் செய்தார். எனக்கு உடனடியாக மூட்லி தம்பதியினருடன் சென்ற போது நான் அவருக்கு அளித்த காணிக்கை நினைவுக்கு வந்தது. இன்றும் அந்த நூறு ரூபாய் நோட்டை விலைமதிப்பற்ற பொக்கிஷமாக என் சிறு கோவிலில் பாதுகாத்து வருகிறேன். அவரது அருளால் எனது அன்றாடத் தேவைகளைச் சந்திப்பதில் எந்த இன்னலும் வந்ததில்லை. எந்த வேலையை மேற்கொண்டாலும், அதில் எழும்பும் பிரச்சனைகள் சுலபமாக கரைந்துவிடுகின்றன.

நான் இப்போது கடைசி சம்பவத்திற்கு வருகின்றேன். மூட்லி தம்பதியினர் தென்னாப்பிரிக்காவிற்குத் திரும்பிச் சென்ற பிறகு திரு. மூட்லியிடமிருந்து, தென்னாப்பிரிக்காவுக்குச் செல்ல எனக்கு அழைப்பு பூஜ்ய சுவாமி சகஜானந்தாஜி மகராஜிடம் இருந்து வந்து சேரும் என்று தகவலோடு ஒரு கடிதம் வந்தது. எனக்கு மிகுந்த ஆச்சரியம். இப்படி ஒரு வாய்ப்பை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. எனக்கு குழப்பமாகவும் இருந்தது. ஏனெனில் இந்திய அரசாங்கம் பொதுவாக இந்திய குடிமக்களை, தென்னாப்பிரிக்காவின் இன ஒதுக்கீட்டு கொள்கையினால், அங்கு செல்ல அனுமதிப்பதில்லை. எப்படி என்னால் தென்னாப்பிரிக்கா செல்ல இயலும் என்று வியந்து கொண்டிருந்தேன். அன்று இரவிலும் இதைப் பற்றியே யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

மறுநாள் அதிகாலை சென்னையிலிருக்கும் என் வீட்டிற்கு மாயீ வந்தார். பொதுவாக கன்னியாகுமரியை விட்டு எங்கும் செல்லாதவர், இன்று சென்னையில்! எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. திரு. மூட்லியின் கடிதத்தை அவர் முன் வைத்தேன். அவர் அதை கையில் எடுத்து அங்குமிங்குமாக திருப்பினார். அவர் படிக்க கற்காதவராய் இருக்கலாம். ஆனால், அவருக்கு அனைத்தும் தெரியும். அந்த கடிதத்தை ப் பார்த்துவிட்டு என்னிடம் தமிழில் “போயிட்டு வா” என்று கூறினார். என்னை மேலும் ஆச்சரியப்படுத்தும் வகையில் அவர் அங்கு இருக்கும் போதே பூஜ்ய சுவாமியிடமிருந்து கடிதம் வந்தது. அந்த கடிதத்தை அவர் முன் வைத்த போது அவருக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி. அவர் முகம் மலர்ந்துச் சிரித்தார். நான் அம்மாவிடம் “அம்மா என்னுடன் வருவீர்களா?” என்று கேட்டேன். “ஆம்” என்று பதிலளித்தார். தென்னாப்பிரிக்காவுக்குச் செல்ல பாஸ்போர்ட்டில் ஒப்புதல் பெறுவதில் இருந்த சிரமம் எனக்கு விரைவில் அகன்றதில் ஆச்சரியமில்லை. இது மாயம்மாவுடைய கருணையைத் தவிர வேறில்லை!

தாயின் கீர்த்தியை பாடுவதற்கு பல மணிநேரங்களும் பல நாட்களும் தேவைப்படும். புனித அன்னையின் பெருமையை வெறும் வார்த்தைகளால் வெளிப்படுத்துவது இயலாத காரியமாகும். உங்கள் அனைவரிடம் எனது தாழ்மையான வேண்டுகோள் என்னவென்றால் எப்போதாவது புனித பூமியான பாரதவருஷத்திற்கு வரும் வாய்ப்பு கிடைத்தால் தென்முனையில் வீற்றிருக்கும் புனித அன்னையை தரிசித்துச் செல்லுங்கள். நேற்று தோங்காட் கடற்கரையில் சத்சங்கம் ஒன்று நடத்தினோம். என்னுடன் இருந்தவர்களிடம், “நம் மாயம்மா பெருங்கடலின் மறுபக்கம் இருக்கிறார். நாம் இந்தியப் பெருங்கடலின் இந்தப் பக்கம் இருக்கிறோம். அவரை அழையுங்கள். அதை கேட்டு அவர் வருவார். அவரது அருளை பெற ஆயத்தமாக இருங்கள்” என்று கூறினேன். நான் திரு. மூட்லி வீட்டிற்கு திரும்பிய பின் அங்குள்ள பூஜையறையில் மாயம்மா இருப்பது போன்ற காட்சி தெரிந்தது. இன்று ஆச்சரியப்படுத்தும் வகையில் சுவாமிஜி என்னிடம் தாய் மாயீயைப் பற்றிப் பேசுங்கள் என்று ஆணையிட்டார். சுவாமிஜி மற்றும் உங்கள் அனைவருக்கும் மாயம்மாவைப் பற்றி பேச வாய்ப்புக் கொடுத்ததற்காக நன்றிக்கடன் பட்டுள்ளேன். அவரைப் பற்றி பேசவேண்டும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. ஆனால், நான் பேச வேண்டும் என்பது அவருடைய விருப்பம். அதன்படியே இங்கு  நடந்தேறியுள்ளது.

வந்தே மாதரம்!

[தென்னாப்பிரிக்காவில், டர்பன், ரிசர்வாயர் ஹில்ஸ், தெய்வ நெறி கழகத்தில், டிசம்பர் 8, 1985 இல் வழங்கப்பட்ட பேச்சு]

*********

சகோதரி நிவேதிதா அகாடமிக்கு
மாயம்மாவின் வருகை

கன்னியாகுமரியின் புனிதத் தாய் மாயம்மா, சகோதரி நிவேதிதா அகாடமிக்கு வெள்ளிக்கிழமை ஏப்ரல் 12, 1985 அன்று அதிகாலை எதிர்பாராத வருகை தந்தார். தமிழ் வருடப் பிறப்பன்று தொடங்கப்பட்ட இந்த கல்விச் சாலையின் 8 வது ஆண்டு நிறைவு நாளன்று இந்த கல்விச் சாலையின் இயக்குனர் மற்றும் தத்வ தரிசனத்தின் ஆசிரியரான பேராசிரியர் வே. ரெங்கராஜன் அவர்களுடன் கல்விச்சாலை குடும்பத்தின் உறுப்பினர்கள் எல்லையற்ற ஆனந்தத்தோடு மாயம்மாவை வரவேற்றனர். அம்மா அவருடைய வசீகரிக்கும் புன்சிரிப்பால் அனைவருக்கும் ஆசி வழங்கினார். அரிதாக கன்னியாகுமரியை விட்டுச் செல்லும் அன்னை, சென்னைக்கு எதிர்பாராத வருகை புரிந்தார். செவ்வாய்க் கிழமையன்று ஒரு காரில் அவர் மற்றும் அவருடைய முக்கியமான சீடர்களான திரு. ராஜேந்திரன், கன்னியாகுமரியில் இருக்கும் மாயம்மா சமாஜின் தலைவர் திரு. ஏ. ஆர். பி. என். ராஜமாணிக்கம் மற்றும் சில பக்தர்கள் கிளம்பிய போது தாய் எங்கு செல்ல கிளம்புகிறார், இந்த பயணத்தின் நோக்கம் என்ன என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை. அவர் திருவண்ணாமலைக்குச் சென்றார். அங்கு யோகி ராம்சுரத்குமார் மாயம்மாவை வரவேற்றார். பின்பு, அவர் சென்னைக்குக் கிளம்பி புதன் கிழமை இரவு வந்து சேர்ந்தார். சென்னையில் இருக்கும் மிக முக்கியமான பிரமுகர்கள் உட்பட, நிறைய பக்தர்கள் வியாழக்கிழமையன்று அன்னையின் தரிசனம் பெற்றனர். அவர் வெள்ளிக்கிழமை மதியம் சென்னையை விட்டு கிளம்பினார்.

(தத்துவ தரிசனம், பிப்ரவரி – ஏப்ரல், 1985. பாகம் 1, எண் 1)

 

*********

அன்னை மாயம்மாவுக்கு அஞ்சலி

9 பிப்ரவரி, 1992 இல், ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று கன்னியாகுமரியின் புனித அன்னை மாயம்மா தன் பூத உடலை விட்டுப் பிரிந்தார். தத்துவ தரிசன வாசகர்களுக்கு இதனை தெரிவிக்கும் பொழுது எங்களுக்கு இருக்கும் துக்கத்தை வெளிப்படுத்துவதற்கு வார்த்தைகள் இல்லை. யாருக்கும் மாயம்மாவின் சரியான வயது தெரியாது. அவர் தன் பூதவுடலிலே பல நூற்றாண்டுகள் இருந்திருக்கிறார். அவருடைய இறுதி காலத்தில் சேலத்தில் இருக்கும் ஏற்காடு மலையடிவாரத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தார். அங்கு தான் அவரது ஜீவ சமாதி அமைக்கப்பட்டுள்ளது. மாயீ என்று அன்பாக அழைக்கப்பட்ட மாயம்மா அழிவு இல்லாதவர். தாயின் அருளினால் பிறந்த தத்துவ தரிசனத்தில் முதல் தொடக்க வெளியீட்டில் அவருக்கு அதை அர்ப்பணிக்கும் விதமாக பிப்ரவரி 1984 இல் நாங்கள் “பிரம்மிக்க வைப்பது வசீகரமானது” என்ற தலைப்பில் இவ்வாறு எழுதியிருந்தோம். “அவர் மாயீ. மர்மமானவர். விளக்கத்திற்கு அப்பாற்பட்டவர். அவரைப் புரிந்துகொள்ள தர்க்க அறிவினால் நமக்கு உதவ முடியாது. அவரை உணர நம்பிக்கை, முழுமையான நம்பிக்கை, மற்றும் பச்சிளம் குழந்தை தாயை முழுமையாக சார்ந்திருப்பது போன்று அன்னையிடம் பரிபூர்ணமாக சரணடையும் மனோபாவம் தேவை.” கடந்த 10 ஆண்டுகளில் இந்த சாதுவுக்கும் மற்றும் அவருடைய நிறுவனமான சகோதரி நிவேதிதா அகாடமிக்கும் பெரும் சிறப்பு வாய்ந்த காலமாக இருந்தது. இந்தக் காலம் முழுவதும் தாயின் அளவில்லா அருள்பொழிவால் இந்த சாது மட்டுமின்றி அவரால் தொடங்கப்பட்ட நிறுவனமும் ஆசிப்பெற்றது. எளிமையான சிறு அணில் போன்ற நான் தென்னாப்பிரிக்காவில் செய்த எல்லாவற்றின் மேன்மையும் மாயம்மாவைச் சேரும். இந்த சாது வெளிநாட்டில் தங்கியிருந்த ஒவ்வொரு கணமும் அன்னை என் அருகில் இருந்து வழிகாட்டுவதை உணர்ந்திருக்கிறேன். அன்னை மாயீயைப் பற்றி தெரிந்துகொள்வதற்கு ஆர்வம் கொண்ட தென்னாப்பிரிக்க பக்தர்களின் நடுவே, டிசம்பர் 7, 1985 இல் தோங்காட் கடற்கரையோரம் இந்த சாது அமர்ந்திருந்தேன். இந்த சாது அவர்களிடம் கடலைச் சுட்டிக்காட்டி புனித அன்னை இந்தியப் பெருங்கடலின் மறுபக்கம்தான் இருக்கிறார் என்றேன். பக்தர்கள் தொலைதூரத்திலுள்ளத் தொடுவானத்தைப் பார்த்தனர். அங்குதான் பாரதத் தாயின் கால்களை கன்னியாகுமரியின் முக்கடல்கள் அலம்பிச் செல்லும் அந்தப் பெருங்கடலில், புனித அன்னை மாயீ தன் புனிதமான பாதங்களை வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்றேன். அவர்கள் ஆடிப் பாடி மிகவும் உருக்கமாக தங்களை ஆசீர்வதிக்குமாறு தாய் மாயீயிடம் பிரார்த்தனை செய்தனர். அன்று மாலையே தாய் மாயீ அவரது திவ்ய உருக்கொண்டு இந்த சாது தங்கியிருந்த ரிசர்வாயர் மலை விடுதியில் தோன்றினார். மறுநாளே சிவானந்த ஆசிரமம் சென்ற போது அந்த ஆசிரமத்தின் ஆன்மீகத் தலைவர் சுவாமி சகஜானந்தா, “தாய் மாயீயைப் பற்றிப் பேசுங்கள். அவர் இந்த ஆசிரமத்தில் தோன்றியிருப்பதை உணர்ந்தேன்” என்று கூறி ஆச்சரியப்படுத்தினார். டிசம்பர் 8, 1985 இல், ஒரு மணி நேரம், என் அறிவாற்றலின் உதவியின்றி, உள்ளத்தில் இருந்தவற்றை, தர்பானில் இருக்கும் சிவானந்தா ஆசிரமத்தில் நான் உரையாற்றியதே எனது வாழ்நாளில் மறக்கமுடியாத சிறந்த உரையாகும். இந்த சாது மொரிஷியஸ் மற்றும் ரீயூனியன் சென்று இந்தியா திரும்பியதும், அன்னை மாயீ மறுபடியும் சென்னைக்கு ஒரு எதிர்பாராத வருகை புரிந்தார். அப்போது தர்பானில் இந்த சாது ஆற்றிய முழு உரையையும் ஒரு ஒளிப் பேழையில் தாய்க்கு போட்டுக் காட்டினோம். அவர் அந்த உரையை மிகுந்த சந்தோஷத்துடன் கேட்டு ஒரு அன்புத் தாய் தன் குழந்தைகள் விளையாட்டு மைதானத்தில் சாதிப்பதைக் கண்டு பெருமகிழ்ச்சி மற்றும் பெருமை அடைவது போல அவரது உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தினார். அவருடைய ஆசியுடன் இந்த உரையை தத்துவ தரிசனத்தில் “இந்தியாவின் புனிதர்கள்” என்ற தொடரின் முதல் வெளியீட்டில் 1987 இல் மூன்றாம் ஆண்டு மலரில் வெளியிட்டோம். தாயைப் பற்றி முழு சரிதை மற்றும் பக்தர்களின் அனுபவங்கள் ஆங்கிலத்தில் வெளியிடப்பட்டது அனேகமாக இதுவே முதல் முறையாக இருக்கலாம். நாம் மிகுந்த நன்றியுடன் இங்கு குறிப்பிடவேண்டியது இந்த சாதுவிற்கு தாய் அருளிய பெரும் பரிசான குரு தரிசனம். புனித அன்னையே இந்த சாதுவை 1980 களின் தொடக்கத்தில் குருவிடம் அனுப்பி வைத்தார். புனித அன்னையால் ஊட்டம் அளித்து பாதுகாத்து வளர்க்கப்பட்ட இந்த எளிய மலர், புனித ஆசான் யோகி ராம்சுரத்குமாரின் திருவடிகளில் சமர்ப்பிக்கப்பட்டு, அந்த குருவால் அதனுடைய மார்பில் “ஓம் ஸ்ரீ ராம் ஜெய ராம் ஜெய ஜெய ராம்” என்ற மந்திரம் பதிய வைக்கப்பட்டு, மேலும் நறுமணமூட்டப்பட்டு, அந்த நறுமணத்தை எல்லா இடங்களிலும் இந்த எளிய பூ பரப்பும்படி செய்தார்.

நம் அன்னை இருக்கிறார். நம் அன்னை நிச்சயமாக இருக்கிறார். நம் அன்னை என்றும் நம் மனதில் இருக்கிறார். அவர் நம் உள்ளத்தில் வசித்து, நமக்கு வழிகாட்டுவதை தொடர்வார். அவருக்கு அஞ்சலி செலுத்தும் வண்ணம் நாங்கள் தத்துவ தரிசனத்தை அவரது பாதங்களில் மறுபடியும் அர்ப்பணிக்கின்றோம். மே, 1984 இல் எழுதிய கவிதை ஒன்றை இங்கு நினைவு கூறுகிறோம்.
“தாயே இன்று மலர்ந்தது
இன்னொரு நறுமண மலர்
ஒரு சொல்லுக்காக ஏங்கி
உங்கள் கொடிப் பந்தலில்”.

(தத்துவ தரிசனம், பிப்ரவரி – ஏப்ரல், 1992, பாகம் 9, எண் 1)

*********

References:

The English original is available @ https://yogiramsuratkumarblog.wordpress.com/2020/02/13/sadhu-rangarajan-on-mayamma/

Some pictures are available @
https://yogiramsuratkumarblog.wordpress.com/2019/07/31/video-sadhu-rangarajan-on-how-he-met-mayi-and-yogi/

The Tamil translation is available @ https://yogiramsuratkumarblog.wordpress.com/2020/03/08/mayamma-tamil-articles-sadhu-rangarajan/

*********

Sadhu Rangarajan on Mayamma

DIVINE MOTHER MAYI OF KANYAKUMARI Revised–Prof. V.Rangarajan

Click on the link above to download the book on Mayamma by Sadhu Rangarajan

DIVINE MOTHER MAYEE OF KANYAKUMARI

 Sadhu Prof. V. Rangarajan

 Sri Bharatamata Mandir & Bharatamata Gurukula Ashram, Srinivasanagar,Krishnarajapuram, Bangalore 560 036 Phone: 080-25610935, Cell:9448275935 E-mail: sadhu.rangarajan@gmail.com 

 VIJNANA BHARATI—GNAN GANGA SERIES

Volume V, Saints and Spiritual Savants, Part–1

First Edition: Shivaraatri, February 17, 1996.

Second Enlarged Edition: Sri Krishna Jayanti,

                                                August 25. 2016

Copyright: Sadhu Prof. V. Rangarajan

Price: Rs. India 40/-

            Outside US$ 2

Printed by:

 

Contents

  1. Preface to First Edition
  2. Preface to Enlarged Second Edition
  3. Dedication—Tremendum et Fascinum
  4. Divine Mother Mayee of Kanyakumari
  5. Mother Mayamma visits Sister Nivedita Academy
  6. Homage To Divine Mother Mayamma of  Kanyakumari
  1. Link Between Mayee And Yogi
  2. Mayamma’s emissary to Yogi Ramsuratkumar
  3. Kanyakumari Mayamma
  4. His Holiness Sadhu Prof. V. Rangarajan and Sri Bharatamata Gurukula Ashram

Preface to First Edition

Kuputro jaayeta kwachidapi kumaataa na bhavati“There can be a wicked son, but never a bad mother”, says Adi Shankaracharya in Devyaparaadhakshamaapana Strotram.

 

Whether this insignificant and worthless son deserved it or not, the Divine Mother Mayee of Kanyakumari showered Her unstinted grace and blessings on this Sadhu. But for Her, this Sadhu might not have come to the presence of His deeksha guru, H.H. Yogi Ramsuratkumar, and found the path of his life.

 

This small booklet carries three important articles published in TATTVA DARSANA, Quarterly, on different occasions. The first one,   Tremendum Et Fascinum is the opening article, dedicating the Inaugural issue of the journal in February 1984, to the Divine Mother Mayee. The second, Divine Mother Mayee of Kanyakumari, is a speech delivered by this Sadhu in South Africa on December 8, 1985, and published in the third annual number of the journal in 1987. The third, Homage to Divine Mother Mayamma of Kanyakumari is the Editorial in the Eighth Annual number in 1992, brought out immediately after the Mahasamadhi of the Divine Mother.

 

There is little that has been written on such a Great Soul who is beyond the comprehension of intellect and whose beginning and end are unfathomable. Yet there is a great thirst among devotees to know about Her. This small booklet is an attempt like that of a salt doll endeavoring to measure the depth of the ocean. There has been a great demand for the copies of the TATTVA DARSANA issue carrying our talk in South Africa and we do not have even copies in reserve now. Therefore a philanthropic- minded devotee Sri K.S. Gowthaman, came forward to help us bring out a reprint of the speech along with the two editorial articles. May my Master, Yogi Ramsuratkumar, and the Divine Mother Mayee bless him for his noble gesture.

 

Shivaraatri                               Sadhu Prof. V Rangarajan    

February 17, 1996                    Founder Trustee                                                                    SISTER NIVEDITA ACADEMY

 

 

 

Preface To the Enlarged Second Edition

 

The first edition of Divine Mother Mayee of Kanyakumari by this Sadhu received spontaneous welcome from readers and devotees in India and abroad. A reprint of the book was considered a long-felt need as there are hardly any other book on the Mother in English.

 

In this revised and enlarged edition we have added information about Mother Mayamma’s visit to the abode of Sadhu Rangarajan at Triplicane, Chennai, besides extracts from the biographical works of Regina Sara Ryan and M. Young on Bhagavan Yogi Ramsuratkumar, the deeksha guru of Sadhu Rangarajan, about the Sadhu’s intimate connections with the Mother and the Bhagavan, and Mayamma’s  visit to the abode of Bhagavan Yogi Ramsuratkumar at Tiruvannamalai. It also carries an inspiring account by Sri B.V.S. Rao about Sadhu’s visit to Mother Mayee’s abode in Kanyakumari.

 

We are grateful to Sri D. Thyagarajan of Devasandra, Bangalore, for sponsoring this second edition and we invoke the blessings of the Mother on him and his family.

 

 

Sri Krishna Jayanti                      Sadhu Prof. V. Rangarajan

August 25, 2016                                          Founder Trustee,

SISTER NIVEDITA ACADEMY,

Bharatamata Gurukula Ashram &

Sri Bharatamata Mandir,

Srinivasanagar, Krishnarajapuram,

Bangalore 560 036

 

 

 

 

Dedication

 

TREMENDUM ET FASCINUM

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tremendum Et Fascinum” – ‘Tremendous and at the same time fascinating’ – It is in these words of Rudolf Otto that one may describe Mayamma.

 

She is Mayee, the Mysterious, beyond description. Reason cannot help us to understand Her. It requires faith – absolute faith – and childlike spirit of surrender to realize her.

 

She sits there on the sands of Kanyakumari, where the three great oceans wash the sacred feet of Mother Bharat. She is ever surrounded by a few dozen of dogs, the Kalabhairavas dancing around Kali. She feeds them along with the devotees who gather around Her. For Her, there is no distinction between the high and the low, the rich and the poor, the man and the dog. The devotees see in Her face, beaming with smile, the effulgence of the great Gayatri. She speaks little. Her utterances, in Her own language, convey different meanings to people according to their temperaments and attitudes. She doesn’t care whether she is revered and respected or scoffed at.

 

Mayee preaches no cult. She has no sect, nor institution. She is beyond all religions and creeds. She belongs to all those who own Her as well as to those who disown Her. She needs no propagandist, nor mouthpiece.

 

Who is Mayee? Some call her a “Jivan Muktaa”. Some consider Her the Divine Incarnation of Mother Kanyakumari. Who is She? What is Her name? Wherefrom did she come? When did she come? What is Her age? To all such questions, there is, possibly, no authentic source of answer. Is she not Mayee, the Mysterious and the Indescribable? Yet, our scriptures attempt to throw light on Her. Here is a vision in the light of the Sthitaprajna darsana of Srimad Bhagavad Gita:

 

She has no desires. Her spirit finds comfort in Herself. She is unperturbed by adverse circumstances and not elated by honours and comforts showered on Her. She has no attachment, nor hatred to any being. Withdrawing Her senses from the world of objects she lives like a tortoise in its shell. Seeing the Supreme in everything She has no taste to feed on objects of senses. With a disciplined mind and divine wisdom, She has acquired a serene comprehension. Sitting in deep contemplation, She sees that which is beyond the sight. In the midst of the constant roar of oceans and the din and buzzle created by the ocean of humanity visiting the southern tip of our Motherland, She sits, calm, quiet, simple, serene, happy and blissful. She has no feeling of “I” or mine.

 

Those who read Adi Shankara’s Viveka Choodamani can understand its meaning and significance better, if they are able to “SEE” Mayee.

 

“Three things are rare indeed”, says Shankara, “and they are obtained only by the grace of God” – namely, a human birth, a longing for liberation and protective care of a perfected sage”.

To those who have “SEEN” the Mother, what else is there in life to be achieved? The sublime vision of the Mother is, indeed, “TATTVA DARSANA”. Beyond that there is nothing to be “SEEN”.

 

This humble journal, TATTVA DARSANA, is intended to equip the minds of those that are destined to “SEE” Her, to start their pilgrim’s progress towards the shores of Eternal Bliss. Like the little squirrel that played its insignificant, but profound, role in the Setu bandhana of Sri Ramachandra, we offer ourselves at the feet of the Divine Mother, as a modest, but sharp, instrument for fulfilling Her Mission. Even a blade of grass in the hands of the Divine Guru, is a collyrium stick of knowledge to open the eyes of one who is blinded by the gloom of ignorance. May the Divine Mother’s Grace be showered on the entire humanity!

 

[TATTVA DARSANA, February-April, 1984, Vol. 1, No.1]

 

 

DIVINE MOTHER MAYEE OF KANYAKUMARI

 

Sarvamangala maangalye shive sarvaarthasaadhike

Saranye tryambake gauree naarayanee namostute!

 

Paramapoojaneeya Sri Gurudev, Poojya Swami Sahajananadaji Maharaj, mothers and brothers,

 

While coming here for today’s statsang, I was with a blank mind. I had no idea of what I should speak today. But, after coming here, Swamiji has given me a topic—a topic on which I have nothing to speak—and that is “the Mother of Kanyakumari – Mayee”. The Vedas declare about the Ultimate Reality, “Yato Vaacho nirvatnante, apraapya manasaa sa”wherefrom the words return, unable to be reached by the mind. That is Mother. You cannot comprehend Her by your mind and describe Her by your words. She is beyond thought and word. How can I speak about the Mother? She is something to be experienced; not to be spoken of. If you want to know Her, you have to come and sit at Her feet, because till this day no one has written a biography of the Mother. Many have attempted and failed. None could do it. She is mysterious phenomenon. Before I tell you something about the Mother, I feel, I must tell you something about Motherhood itself.

 

Mother is all

 

Our Rishis teach us the Practical Vedanta. We find in the Taittireeya Upanishad  the Guru giving a convocation address to the Shishya who is going out of the Gurukula, telling him, “Maatru devo bhava, Pitru devo bhava, Achaarya devo bhava!–Let your mother be god, father be god and preceptor be god”, he gives the first place to mother. Why? Without Her nothing can move in the universe. There is an interesting story in the Kenopanishad, one of the ten important Upanishads.

 

Once there was a bitter battle between the Devas and the Asuras. The Asuras got defeated and the Devas in a conference were reveling over their victory. Each one of them was boasting that it was because of his might that the Asuras were defeated. Agni said, “It was I who burnt everything into ashes.” Varuna, the sea-god, said “No, no, it was I who flooded every place and destroyed them.” Vayu, the wind-god claimed that it was he who blew off everything. Thus they were fighting amongst themselves to determine who the hero of the battle was. Then, all of a sudden, the Supreme Spirit appeared in the form of a flash of light on the horizon. The Devas were baffled, not knowing what it was. Devendra called Agni and asked him to go and find out what it was. Agni approached the Spirit and asked, “who are you? You seem to be mysterious!” The Spirit asked in turn, “Who are you?” Agni replied “I am Lord Agni, the Omniscient! I can reduce everything in the universe to a handful of ashes!” The Spirit put a dry blade of grass in front of him and asked him to burn it. Agni got irritated at this small job. But, he soon found, with all his might he could not burn it. He returned defeated. Indra then sent Vayu. He was also asked “Who are you?” He boasted, “I am Lord Vayu, I can blow off everything!” The Spirit asked him to move the blade of grass. He too found that his might could not move even a blade of grass and returned defeated. Varuna, the God of Sea, could not even wet the blade of grass. Now Indra himself approached the Spirit with humility and then the Spirit vanished and there appeared before him in all resplendence, Uma Haimavati, the Divine Mother without whom nothing could move in the universe. She revealed herself as the Supreme Shakti from whom all the gods and goddesses derived their power.

 

Even Shiva without Shakti is Shava. It is a fact that the entire universe is the play of the Mother. The great patriot-poet of Tamilnadu, Mahakavi C. Subramania Bharati, has written very inspiring patriotic songs as well as devotional songs in Tamil. Very few know that he was also a very forceful writer in English language. He wielded a very powerful pen and if you read his English writings, you will be surprised to see that his writings are as forceful as that of Mahayogi Sri Aurobindo. Sri Aurobindo was brought up in England, in sophisticated western surroundings, but Bharati was an ordinary man who lived a simple life and had not much of university education. Yet his style and force in English was similar to that of Sri Aurobindo. His English writings have come out in the form of a book, “The Agni and Other Poems and Translations & Essays and other Prose Fragments“. In one of his essays, “Matri-Puja“, he writes about the worship of Divine Mother. He says, “God the Father is ideal. God the Mother is the actual. That I am one with Pure Being is a spiritual realization. That I am one with the manifested world is an actual, everyday experience. Indeed, ultimately, the ideal is the same as the actual; but we, children of earth, find in the motherhood of God, a dearer relation, a sweeter rapport. Nor need we erect shrines standing before us; ever-shining, ever-beautiful. She stands revealed as Nature.” In order to realize Him, we have only to worship Her.

Worship of the Divine Mother

 

What is worship? The essential requisite of worship is ‘bhakti‘ or devotion. What is devotion? Narada In his Bhakti Sootra defines ‘bhakti‘ as parama prema swaroopa—the form of most intense love. To whom we can show the most intense love? Everyone knows that he or she can pour out the most intense love to the mother who gave birth to him of her. Every child knows whom it loves most. The very name of mother invokes the intense feeling of love and affection in our hearts. Hence, the form of intense devotion can manifest only when we conceive the Supreme Being as the Divine Mother. Since times immemorial, In the Hindu pantheon, the female counterparts of the Gods have been worshipped more intensely than the Gods. Shakti is dearer and nearer to us than Shiva, the Eternal Dissolver. We can approach Mahavishnu, the God of Substance, easily through Mahalakshmi, through Lakshmipooja, for obtaining wealth and happiness. Brahma, the Eternal Creator, cannot be directly approached. We have to go through Mahasaraswati and we get all wisdom. Mother is always dearer to us than Father. The great     advaita acharya, Adi Shankara, says: Kuputro jaayeta kwachidapi kumaataa na bhavati—A bad son may sometimes be born, but a bad mother never. Even if we are cruel and wicked to our mother, she can never be cruel to us.

 

There is an interesting story about this. There was a son who was ignorant, unintelligent and stupid and who used to frequent the house of a woman of bad character. In order to please her, he took everything from his house and gave to her. His own mother was very poor, suffering and sick, but he never took care of her. But the wicked prostitute thought that as long as the mother was alive, she could not possess him fully and therefore she decided to get rid of the old woman. She played a trick. She told the young man, “Look here, I am sick. The physician says that I could get cured only if I cook and eat your mother’s heart. Please go and get it.” The young man was worried. He thought, “How can I go and ask my mother to give her heart?” He came home and his mother found him very depressed. She asked him, “My son, you seem to be worried. What is the reason?” The son then revealed her what the lady told him. The mother at once replied, “Oh, that is all you want! For your happiness I am prepared to give up my heart.” She cut her body to enable her son to take her heart. When the young man took her heart and was proceeding to the house of the prostitute, he stumbled on a stone and fell on the ground. The heart, which he was holding in his hand, talked to him: “Oh! My son, did you get injured?”

 

That is mother’s heart. That is why even the great Brahmajnaani, Sri Shankaracharya, who said Brahma satyam, jagat mithyaa—the Brahman alone is real and the world is illusory Maayaamayam—poured out his devotion to the Ultimate Reality in the form of the Divine Mother Kamakshi, He also sang the Kanakadhaaraa Stotram, Meenakshi Pancharatnam and other hymns in the praise of the mother in the forms of Mookambika and Sharada. He fell prostate at the feet of the Mother in all Her temples, because even a man of the highest realization could seek his identity with the Ultimate only through the Mother.

 

Mother worship is not confined to Hindu religion only. Even in Christianity we find the concept of Virgin Mary. Virgin Mary is not different from Kanyakumari. ‘Kanya’ in Sanskrit means ‘virgin’ and ‘Mary’ is nothing but the variation of ‘Maari’ the name of the Divine Mother in Tamil. Parashakti or the Divine Mother is adored as Maari Amman. Amman means mother. The concept of Virginity of the Mother has its origin in the story of Mother Parvati standing on one foot as Kanya Kumari at Kanyakumari, the southern tip of Bharatavasha, doing Tapas to get the hand of Shiva, who is on the top of the northern most mountain, Himalayas. The renowned western writer, E.A. Payne, has written a book on Shakti Cult, titled “The Shaktas”, and in it he clearly points out the origin of the concept of Virgin Mary in the Shakti Cult of India. Centuries back, this Shakti Cult had spread outside India to ancient Babylonia, Greece, Crete, Egypt and other parts of the world. The Babylonian word Ummu of Umma, the Acadian Ummi and the Dravidian Amma for the mother are only different variations of Uma, the Mother of us all. A Cretan deity depicted on a signet-ring, as flanked by two lions and standing in the top of a hill, the Greek Mother-goddess guarded by lions and the Mother Goddess of Asia Minor who had beasts kneeling at Her feet are all different representations of the Mother. In the coins of King Huvishka also we find the Mother Goddess depicted with a Greek legend, Ommo, which is rightly rendered as Uma. We all know that lion is the vehicle of Mother Parvati. So the supreme ideal of worship of the Mother has travelled all over the world and has captured the hearts of people of all civilizations.

 

The Sacred Abode of Kanya Kumari

Bharatavarsha is the embodiment of Parashakti. I have already explained to you how our ancestors worshipped our Motherland as the manifestation of Mahashakti. As I have told you, from Kanyakumari to the Himalayas, we have fifty-two Shaktipeethas. In our holy land, great sages and seers have incarnated in all ages. Gurudev Shivananda has written volumes on the sages and saints of India—from Vyasa and Yagnavalkya to Eknath, Tukaram, Ramdas, Ramakrishna and Ramana Maharshi—who have all appeared in different periods from the Vedic times to the modern age. All these sages have considered this form of Mother-worship as very dear to them. Kanyakumari is the spot where Mother Parashakti herself stands and does Her tapascharya. On the Vivekananda Rock in the southern tip of our land, surrounded by the three seas, you will find a footstep still preserved in a glass case. It is just opposite to the Vivekananda Mantapam constructed on the rock and is known as Shripada Mantapam. The rock itself was known as Shripadashila before Swami Vivekananda sat there and meditated for three days and therefore it came to be called Vivekananda Rock. Shripadam means the foot of the Divine Mother. Mother Parvati still does Her tapas there. When Swami Vivekananda came to Kanyakumari, he had no money with him. Therefore he could not pay to boatmen to take him across the sea to the rock. But he was so much fascinated by the idea of worshipping the Mother on the rock that he decided to reach there. He did not care for anything and he was determined that even at the risk of his life, he must swim to the rock. He plunged into the sea, rode on the turbulent waves and reached the rock. He sat there for three days, meditating on the Mother in the form of Motherland and got the Grace of the Mother. So Kanyakumai is a very sacred spot.

There is another place called Sucheendram, very near Kanyakumari. There is a story behind its getting the name. You might have heard about the great saint, Atri and his wife, Anasuya. When they were living there a significant thing occurred. Devendra, the Chief of Devas, had incurred the wrath of a Rishi and was cursed. He was, however, told that the Trinity – Brahma , Vishnu and Shiva – would take an incarnation in a combined form in that sacred spot near Kanyakumari and by worshipping them in that form, he can get rid of his curse. Therefore he was waiting for such an opportunity. In the three universes, if anything goes wrong, it is Narada who manipulates things to bring about an avatara of the Lord. Narada will play some tricks and though it may create some confusion for the time being, everything will end up in good. Narada came to the ashrama of Atri when he was away. Anasuya received him with honours. He asked her to do a wonderful job for him. He told her, ” I have got some iron pellets. Kindly cook them for me.” To Anasuya, who was an embodiment of chastity, it was no big problem. She had done the padapooja of her husband and had kept the water with her. She sprinkled the water on the pellets and using the power of her chastity, cooked them and gave them to him. Narada took them straight to the heaven and presenting them before Saraswati, Lakshmi and Parvati, he told them: “Look here, sometime back I asked you to cook these iron pellets for me and you said, it is not possible to do that. But in the world there is a great woman who is an embodiment of chastity and more powerful than you three. She has done it.” Naturally women become jealous when somebody else is praised as more powerful than them. Narada told them: “You put any test, and she will succeed.” They therefore decided to test the power of chastity of Anasuya. They summoned their husbands – Brahma, Vishnu and Shiva respectively – and asked them to go to Anasuya and test her power. What should they do? “You must go and ask for alms,” they said. The Trinity replied, “It is not difficult thing.” Then the Divine Mother’s told them: “It is not so easy. You must ask her to come stark naked and offer you alms”. When the wives command, husbands are helpless. Brahma, Vishnu and Shiva had no other go. They reached the place where Anasuya was residing. She was immensely pleased to receive the three together. Then the Trinity explained to her the purpose of their visit and also the condition put by their consorts. Anasuya simply smiled and said, “Oh! That is very simple”. She went inside, brought the pitcher containing the sacred water with which she had washed the feet of her husband and sprinkled the water on the Trinity. All the three became small babies. She then took them inside and fed them in the manner they wanted. The news reached the heaven and Saraswati, Lakshmi and Parvati were shocked. They rushed to the Ashrama and fell prostrate at the feet of Anasuya. Anasuya placed the three babes in front of them and asked them to take back their respective husbands. But the three babies looked so alike that they could not identify them.

Anasuya told them that this was all a Divine Play for some specific purpose and they must wait till it is over. Then she made the three babies into one by the power of her chastity and thus came the avatara of Dattatreya. The story of Dattatreya is yet another long one. But the point I want to stress is that the Trinity here came to be known as “Sthaanumaalayan“—Sthaanu is Shiva, Maal is Vishnu and Ayan is Brahma. The presiding deity of the Shucheendram temple is even today worshipped as Sthaanumaalayan. Devendra came there to get rid of his curse and the place therefore came to be known as ‘Shucheendram’ meaning the place where Indra was purified. So these two places, Kanyakumari where Mother does her Tapas and Shucheendram where Anasuya established the strength of chastity, are very sacred.

Mother Mayamma of Kanyakumari

 

Why I said all these is that these two sacred spots are closely connected to our Holy Mother Mayamma of Kanyakumari. People do not know wherefrom she came. No biographer has discovered Her place of origin. No one knows what Her age is. I have gone to Kanyakumari and met people who are in their seventies and eighties and they have told me that they have been seeing her on the sea-shore right from their younger days. Some others have seen Her in Shucheendram because She has been living in that area too. She has been living in Kanyakumari for a long time. Nobody knows wherefrom She came there. But sometimes, some revelations do occur. I do not know whether in this scientific age you will be inclined to believe such revelations. But it did occur to me. Once she revealed to me Her source of origin. She is from Kamakhya, the great temple of the Mother in Assam. There the presiding deity is Kamakhyadevi and Mother is the avatar of Kamakhyadevi. How she reached Kanyakumari and how many years back? No one can answer. It is revealed that more than three hundred years back she manifested in Kamakhya temple and then she reached Kanyakumari. In Kanyakumari, she was living among the fishermen folk. For all practical purposes She appeared to be mad, old, beggar woman. No one ever knew Her power. The fishermen-folk even gave Her all sorts of work like breaking the firewood, pounding the rice and drying the fish. All this work She used to do with smiling face and they would give Her some rice and fish which She used to take sitting on the sea-shore. She used to sleep at the Mantapa of the temple or on a roadside platform or in front of a hotel or restaurant. She was living like that. None knew Her greatness. About two decades back, one day, a van with some tourist came to Kanyakumari. It so happened that it ran over a stray dog. The dog’s intestines came out and it died on the spot. When people were watching that ghastly sight, this mad beggar woman with her bundle of rags appeared on the scene from somewhere. When people were wondering as to what this woman was going to do, she pushed the intestines into the stomach of the dog, bandaged it with some straw and patted on its back. To the utter surprise of everyone, the dog got up and started running. That day the people realized who She was. Since then, people in Kanayakumari adore Her as the Divine Mother. Many people got their own share of wonderful experiences with Her, but so far, very few have recorded them. A few years back, I started a humble attempt to collect information about the experiences of many devotees of the Mother. But because there is no authoritative biography of the Mother, I have to speak mostly on the basis of my own experiences. I am sorry; I have to make a reference to myself here. I apologize to you. I came into close contact with the Mother about five years back. Since then I have been collecting materials about Her by preparing a questionnaire and sending it to Her devotees all over the country seeking information about their experiences. Some important people have narrated to me personally their own experiences. I will tell about a few of them before I narrate my own personal experiences.

Experiences of Devotees

 

Swami Golokananda is the President of Ramakrishna Mission Ashram in Trivandrum. (Now he is in Tiruvalla.) he had come to Kanyakumari to have darshan of the Bhagavati in the temple. He was sitting in a restaurant near the temple and taking food. All of a sudden he thought about Mother Mayamma of Kanyakumari. He had an intense yearning to see her. He thought, if she appeared before him right then, he could give her some edibles as Prasad. As soon as this thought arose in his mind, to his utter surprise, he found Mother Mayee walking in and standing by his side with her bundle in Her hand. He gave Her some food. She laughed hilariously and He also burst into laughter. The swamiji himself narrated this incident to me.

 

Dr. Lakshmikumari is the President of Vivekananda Kendra, a nation-wide organization with its headquarters at Kanyakumari. She has dedicated her life for the Kendra. There are many other workers in the Kendra. But very few of them have come closer to Mayee. Dr. Lakshmikumari had an interesting experience. One day she went to the Bhagavati temple in Kanyakumari and was standing in front of the deity, silently offering prayers. The whole place was lonely. All of a sudden She heard a voice telling her, “Why are you standing here when I am waiting for you outside?” She at once finished her prayers and rushed out of the temple. She was astonished to see the Divine Mother Mayee standing outside the temple laughing at her.

 

There is another swamiji, Arumugam, in a village near Kanyakumari. He wanted to set up a small shrine for Lord Ganesha. He was in the look out of an idol for the shrine. He came to Kanyakumari, went to the temple and after offering prayers, went to see Mother Mayee who was sitting on the sea-shore surrounded by Her dogs. Some forty or fifty dogs are always around Her as Her faithful guards. It is said in the early days, some robbers tried to deprive Her of Her simple possessions. What possession She must have had? Only a few rags of clothes and a few vessels. But they tried to steal even that. All of a sudden a group of hounds sprung on the thieves and chased them. Since then these dogs are always with her. There are big ones and small puppies too, the family ever growing. It is a wonderful sight to see the Mother caressing the puppies and taking care of the dogs. While feeding them, She makes no distinction between the dogs and Her devotees. She will feed them and with the same hand distribute prasad to the devotees. The dogs remain always calm and cool, sharing the prasad that She gives with devotees coming there. When Sir Arumugaswami came there, She was with Her dogs. As soon as She saw him, She smiled and asked to wait. Then She removed all her clothes, walked to the sea and plunged into it. Mother has no body consciousness at all and She goes stark naked to the sea for Her bath. From the sea She returned with a beautiful idol of Lord Ganehsa. How did She materialize it? It is a mystery. The idol is still preserved by the swami.

 

At the Holy feet of the Mother

 

I have been going to Kanyakumari for the last fifteen or sixteen years. Right from the inception of the Vivekananda Kendra by the dedicated founder of Vivekananda Rock Memorial, Sri Eknath Ranade, I have been very close to the Kendra. I was in charge of editing their publications and I had the opportunity to visit Kanyakumari very often. One of my colleagues, Brother Gopalakrishnan, who was earlier in the Chinmaya Mission and then in the Kendra, had left everything and settled down at the feet of the Divine Mother Mayee, devoting his whole life to Sadhana. He used to tell me about the greatness of the Mother sitting on the sea-shore. But I never got interested in coming closer to Her. I thought, “Let Her sit there. Why should I go and disturb Her.” In one of my visits, when I called on him, he said, I would see the Mother before I return. It was a forenoon and actually I was to leave Kanyakumari in a few hours. I did not believe that I would see Her before I leave. I told him, I would see Her in my next visit. But when I came to the Kendra office to collect my ticket, I was told, there was no train service that afternoon and I had to cancel the journey. I went to my room and tried to relax for some time. I was on my cot, with my eyes closed and about to fall asleep. All of a sudden I heard a call, “Come, come out”. I got startled, got up from the bed and even without closing my room, started walking towards the sea-shore, impelled by some mysterious force. I found the Mother waiting there for me. She was as usual surrounded by Her dogs. It was afternoon. The blazing sun was up above and no one else, except Sri Rajendran, Mayee’s devoted and faithful attendant, there on the sea-shore. Sri Rajendran was a mason. He came to Kanyakumari about twelve years back and he met the Mother. Right at the moment he saw Her, he was attracted by Her divinity, he gave up his job and since then he is very loyally and devotedly serving the Mother as Her foremost disciple. Now he, his wife and children live with the Mother and he has only one work from morning till late in the night—attending to the needs of the Mother, cooking food for her, washing her clothes and dishes and helping her to answer the calls of nature. Round the clock he is by Her side, attending Her with utmost piety and devotion. So he was there with the Mother. Most involuntarily I fell prostrate at Her feet. Something pulled me nearer to Her. She touched my head and at once I plunged into trance. When I opened my eyes, it was about 7.30 in the night. Instead of the hot sun, a chill wind was blowing. The entire area was dark. The Mother was there still in front of me. It was a very thrilling experience. And I stayed there with Her for three days.

 

After coming back to my home at Madras, for the next ten or fifteen days I could not think of anything other than the Mother. My mind was wholly absorbed in Her. I talked to people about Mother and Mother alone. I could not attend to my duties and give lectures in the college. Even my people at home thought that there was something wrong with me. I was in such a mood. On the fifteenth day, I was impelled by some force to leave again for Kanyakumari which is about 700 Kms. away from Madras. At once, I caught a bus and the next morning I reached there. I spent some time with the Mother. It was at that time She revealed many things about her. That day when I was sitting in front of her, a wonderful incident took place. A lady had come to Her and falling prostrate at Her feet, was weeping and wailing. She was telling something to the Mother. I and my friend, Gopal, were there sitting at a little distance, watching the woman and the Mother. All of a sudden I noticed Mother pointing Her finger to me and directing the lady to me. The lady walked towards me and I was wondering why Mother was sending her to me. She came near me and with tears rolling down her eyes told me. “Swami, I want your help.” I gently asked her, “Who are you, mother, and what can I do for you?” She then replied, “I am from Trivandrum. I live in Jagati. My husband Krishna Pillai, is a grocer. My third son, who is about 20 years old, left the house some two years back. We do not know his whereabouts and we are searching for him. I have been coming to the Mother for the last few years. She is my last resort when I am in distress. She has today pointed out that you can help us.”

 

I was in fix. How can I help her. The boy is missing from Trivandrum, a faraway place from Madras where I live. Who knows where he has gone—to Madras or to any other place in the country. Even if he had come to Madras, which is a big city like Durban, it is difficult to find him. However, I had to console her. I told her, “Look here, I have got ample faith in the Divine Power of the Mother. Because She has directed you to me, She Herself will show you a way out. Please give me your address. By the grace of the Mother, some day I will find out your son and contact you. Believe in Her.” She gave me her address and that day itself I returned to Madras. It was all the play of Mother.

On one Friday morning, I had finished my poojas and was taking classes for the students of our Sister Nivedita Academy. When the classes were about to be over, a young man walked into my room. In my house, I have only a small room full of books and all people coming there whether for attending lectures or for any other purpose usually sit on the floor, for we have not enough chairs and furniture. The boy walked in and sat silently. As soon as I saw his face, I remembered the mother whom I had seen at Kanyakumari—that lady from Trivandrum. I immediately sent away the students and asked the boy alone to sit down. Without talking to him, I asked my wife to bring food for both of us. The boy was surprised. He said, “Swami, you didn’t even ask me who I am!” I replied, “I need not ask you. I know who you are. First let us have our lunch and then we will talk.” The boy could not believe this. He said “Swami, you have mistaken me for someone else. I do not know you at all.” I then asked him, “Are you not the son of Radha Amma of Jagati?” The boy got a shock. “Yes! How do you know that, swamiji?”‘ he asked. I pointed out the portrait of Mother Mayee by my side and asked him whether he knew her. He looked at the portrait and said, “Yes, my mother is Her devotee and she goes to Her often.” I then told him that it was the Divine Mother who brought him there to my presence. He was in Madras, searching for some job. He somehow got my visiting card and finding the name of Sister Nivedita Academy in it, thought of seeking job in the institute and came there. The boy spent a few days with me. He was suffering from jaundice. I sent a message to his house. His brother came and took him back to his home. What a great miracle it was!

 

Mother – The Divine Healer

 

About four years back, I had a lung infection. I used to cough heavily in the early mornings and late in the night hours and I was writhing in pain and agony. I thought it was my praarabda karma. One of my devotees took me to a physician, Dr. Jyoti. He examined me for two or three days, but did not reveal to me what exactly was my ailment. Some tests were also conducted. Every day I was taken to him and he started giving me a course of injections. I heard him whispering something to my devotee about my ailment. I straightaway asked him whether it was a cancerous infection. I told him, “Doctor, I know that there is no cure for the dreaded disease, Cancer. Tell me how long I will live so that I can at least finish my work in this world before I depart”. But he replied, “No, no, you will be all right. You just undergo the treatment”. I was not satisfied; I straightaway went to Mother Mayee at Kanyakumari.

 

I sat in front of the Mother, in Her small hut on the sea- shore, in a very disturbed mind. Mother knew what was wrong with me. She then took me to the sea-shore and pointed out a big rubbish heap. I came to know from her devotee, Gopi, that it was the place where Mother was performing her daily homa–a yajna performed with rubbish heap on the sea-shore! I was little bit amazed. But then I went to the sea and took bath. It was an Amavasya day and I performed tarpana. Then I came to the place of Yajna and did agni aavaahana by lighting fire to the heap. By then Mother Mayee had finished Her bath and She came with a handful of seaweeds, shells, etc., which she offered as ‘Havis’ or sacred oblation to the fire, She indicated to me that I must perform the yajna everyday.

 

After returning home, I performed the homa continuously for 108 days. The ‘Samit’ or the stick I offered to fire is known as Gudicchi in Sanskrit and Seenthalkodi in Tamil (Menuispermum cordifolium, a variety of medicinal creepers) and the mantra chanted was the Tryambaka Mantra – Om Tryambakam yajaamahe sugandhim pushtivardhanam, urvaarukamiva bandhanaat mrityor muksheeya maamritaat.  Chanting the mantra, I used to put 108 pieces of the creeper with ghee and fruits as ‘Havis’. After 108 days, I found that there was a tremendous improvement in my health. But yet there was a little problem and my friends and devotees were exerting pressure that I should undergo medical check-up. They informed Swami Golokananda of Ramakrishna Mission, Trivandrum, who has been my well-wisher. He invited me to Trivandrum and I reached there with my wife and children. Once I was in his presence, he told me, “You are under arrest. You must stay here, undergo medical check-up and then only I will allow you to go”. I was a little disturbed by this loving command. He arranged the taking of X-ray and other tests in the Ramakrishna Mission Hospital. But before the results could come I told the Swamiji, “Swamiji, I have brought my wife and children here to take them to Mother Mayee of Kanyakumari. I will visit Kanyakumari and after seeing Mayee, I will send back my wife and children to Madras and then I will return here for my stay and treatment.” He gave me permission and I went to Kanyakumari. But in Kanyakumari, things took a different turn. When I sought Mother’s permission to return to Trivandrum, she refused. I was asked to go back to Madras. She took the medicines out of my bag and threw them into the sea. Therefore I returned to Madras and wrote a nice letter to the Swamiji explaining to him my predicament. But in Madras, my devotees and friends did not leave me. One of my friends, Dr. Arunagirinathan, arranged for my medical check-up and treatment. He was so kind and good that he himself purchased the medicines for me. Because of his loving compulsion I agreed. But once when he was about to give me an injection, the needle broke. I understood the indication and decided to stop taking any medical treatment. Swami Chinamayananda, my sikshaa guru, came to know about my ill-health and questioned me. When I told him about my contact with Mother Mayee, he simply said, “Oh! You are under the spell of the old woman of Kanyakumari who swallows raw fish! Let Her Will be done!” Gradually, my entire ill- health vanished.

 

Devotees from South Africa

 

Another significant event occurred and that concerns two devotees from South Africa. It was all the Grace of the Divine Mother that Poojya Swami Sahajanandaji sent Sri & Smt. T. M. Moodley to Madras to meet me. On the day of their arrival, I had just finished the pooja of the Mother and was sitting on the floor with a small mat spread in front of me. The devout couple walked in. I could not entertain them properly. They sat on the mat, cross-legged, and spoke about the purpose of their visit. They also spoke about their intention to visit Rishikesh and I gave them some directions. They went to Rishikesh and by the time they returned to Madras, in one of my meditations the Mother revealed to me who they were. I do not want to explain all those things, for they were very mysterious. She also wanted me to bring them to her. But I did not tell them anything when they returned. When they were about to go to Kanyakumari, they came and told me, “We will be very happy if you also can accompany us”. I knew that it was Mother’s Will. I had the blessed opportunity to accompany them to Rameswaram where we performed tarpana on the sea-shore for their departed son, Yugendra. That evening, when I was sitting in my room reading some book, Sri and Smt. Moodley entered the room with a plate on which there were some betel leaves, fruits and a hundred rupee note. They offered it to me as dakshina and prostrated to me. I was simply baffled. What is this that Mayee is making them do! In all my life, I have never been a priest to anybody. But then I closed my eyes and accepted the dakshina. The next morning I reached Kanyakumari. I took the couple to Mother Mayee, She already knew who they were and hence I simply introduced them telling, “Yugendra’s parents”. She nodded her head and showed her hands and then revealed a message to Smt. Moodley in chaste English giving a shock to Mrs. Moodley. She is here, she knows what message she got. She got a very touching message to console her: “Why do you grieve for that which is not yours?” Mother blessed these couple. Before returning, I handed over to the Mother, the dakshina of hundred rupees given by them to me. After visiting some other pilgrim centers, we returned to Madras.

 

After some days, I once again went to Kanyakumari, this time with the project to start TATTVA DARSANA. I was accompanied by my friend, Sri Subramaniam, and his family. We visited Madurai Meenakshi temple where I sat on meditation for some time. While coming out of the temple, I told him that I got a revelation that we were going to meet somebody in Kanyakumari who will be of great help to our project. My friend asked me who that man was. I replied, “I don’t know. Only after reaching there we will know. But Mother has revealed that we will get his help.” Reaching Kanyakumari, we stayed in the Vivekanandapuram for three days. We went to the Mother and were with her all the time. We totally forgot about the revelation at Madurai. On the third day, when we were about to leave, I sought the permission of the Mother to leave Kanyakumari. But

She refused. I told my friend that unless Mother permits, I could not leave the place and I asked him to go ahead with his tour programme. But he was not willing to leave me alone there and go ahead. He decided to wait till Mother gave me also permission to leave. The next morning when we went to her again to seek her permission, we found a tall and hefty gentleman, dark in complexion, sitting by the side of the Mother. To our utter surprise he told us that he was waiting for me for the last fifteen days. We decided to go to Kanyakumari only a week back, but how was he waiting for my arrival for more than two weeks? It was all the play of the Mother. I came to know that he was Sri Rajamanikkam, Managing Director of a big firm, Agsar Chemicals, in Tuticorin, and President of Mayamma Samaj. He is a dedicated philanthropist and an ardent devotee of the Mother. He offered his help and you can find the advertisement of his concern on the last cover page of the issues of TATTVA DARSANA.  How Mother came into his mind and why she asked him to help us, I do not know. He said, it was her work and the journal is also dedicated to her.

 

We took leave of the Mother and returned to Madras. Soon I received a call from the Mother again. Mother never keeps any money with Her. But this time when I went to Her, She made Sri Rajendran hand over to me a hundred rupee note. I immediately remembered the dakshina that I offered to Her when I went with Sri & Smt. Moodley. Even today I am preserving that hundred rupee note as a very precious possession in my shrine. Because of her grace, I have not so far found any difficulty in making both ends meet. Whatever work I undertake, the problems that arise are easily solved.

 

Now I come to the last incident. After Smt. & Sri Moodley returned to South Africa, one day I received a letter from Sri Moodley informing me that I would be receiving an invitation from Poojya Swami Sahajanandaji Maharaj to visit South Africa. It was a surprise to me. I never expected such an opportunity. I was also confused, because the Government of India normally does not allow Indian citizens to visit South Africa due to Apartheid. I was wondering how I could visit South Africa. Throughout the night I was thinking about that. In the early morning there appears Mother Mayee in front of my abode at Madras. The Mother who normally never leaves Kanyakumari was in Madras! I was thrilled. I presented Sri Moodley’s letter before her. She took it in her hand and turned it this way and that way. She has not learnt the three R’s, but she knows everything. Looking at the letter, she told me in Tamil—”Poyittu vaa“–“Go and come”. To my further astonishment, I received a letter from Poojya Swamiji also when she was there. When I placed it before Her, She was very happy and full of smiles. I then asked the Mother, “Mother, will you come with me?” “Yes”, she replied. No wonder, there was little difficulty for me in getting endorsement on my passport to visit South Africa. I know, even renowned religious leaders and artistes from India find it difficult to get an endorsement on their passports to visit South Africa. This evening I addressed the inaugural meeting of Vishwa Hindu Parishad of South Africa. They have decided to request the Government of India to permit religious leaders from India to visit South Africa, so that the Hindus in this country do not find themselves alienated from their brethren in the land of their origin. So it was all miraculous that I got this opportunity to visit South Africa. This is nothing but her work.

 

It will take hours and days together to sing the glory of the Divine Mother. It is impossible to express in words the greatness of the Divine Mother. It is my humble prayer to every one of you that if ever you get an opportunity to visit the holy land of Bharatavarsha, come and have the darshana of the Divine Mother sitting on the southern tip of the land. Yesterday, we were holding a satsang in the Tongaat beach. I told our brethren, “My Mother is there, just on the other side of this ocean. We are on this side of the Indian Ocean. Call her, she will hear and come. Please make yourself available to her to receive her grace.” After my return to Mrs. Moodley’s house, I had the vision of the Mother in the shrine. Today, surprisingly, Swamiji has commanded me to speak on Mother Mayee. I am very thankful to you, Swamiji, and to all of you for giving me this opportunity to speak on the Mother. I never intended to speak, but it was Her Will that I should speak.  Vande Mataram!

 

[Talk given in the Divine Life Society, Reservoir Hills, Durban, South Africa, on December 8, 1985]

 

 

 

 

MOTHER MAYAMMA VISITS

SISTER NIVEDITA ACADEMY

 

The Divine Mother Mayamma of Kanyakumari made a surprise visit to Sister Nivedita Academy in the early morning on Friday, April 12, 1985, on the eve of the eighth anniversary of the Academy which was founded on the Tamil New Year’s Day. Prof. V. Rangarajan, Director of the Academy and Editor of TATTVA DARSANA, and members of the Academy family received Her, with boundless ecstasy. The Mother, with Her captivating smile, blessed them all.

 

The Mother, who rarely moves out of Kanyakumari, made an unexpected visit to Madras. On Tuesday, when She started from Kanyakumari, in a van, accompanied by Her aide and foremost disciple, Sri Rajendran, Sri AR.PN. Rajamanickam, President of the Mayamma Samaj, Kanyakumari, and a few devotees, none knew exactly Her destination or the purpose of Her journey. She visited Tiruvannamalai, where Yogi Ramsuratkumar received Her. Later, She left for Madras and reached the city on Wednesday night. A number of devotees including prominent citizens of Madras had the Mother’s darshan on Thursday. She left the city on Friday noon.

 

[TATTVA DARSANA, February –April 1985, Vol. 2, No. 1]

 

 

Vivekanandan (son of Sadhu Rangarajan, sitting in front), Rajendran (sitting next to Mayee) and Pon Kamaraj (standing by the side of Mayee) conducting Her to Marina Beach, Chennai, in a cycle rikshaw.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

HOMAGE TO DIVINE MOTHER MAYAMMA OF KANYAKUMARI

 

Words are inadequate to express our grief in conveying to our readers the news of the departure of the Divine Mother Mayamma of Kanyakumari from Her physical body on Sunday, the 9th of February, 1992. No one knew Her exact age, for She had spanned centuries while existing in the physical frame. In Her last days She was sojourning at the foot of the Yercaud Hills, at Salem, where Her mortal remains were interred.

 

Mayamma, lovingly called Mayee, is Immortal. In the Inaugural Issue of TATTVA DARSANA, a journal that was born out of Her Will and Divine Grace, dedicating the magazine to Her in February 1984, we wrote under the title, Tremendum et Fascinum: “She is Mayee, the Mysterious beyond description. Reason cannot help us to understand Her. It requires faith – absolute faith – and childlike spirit of surrender to realize Her”.

 

The last one decade has been a momentous period not only in the life of this Sadhu, but also of the humble institution, Sister Nivedita Academy, for this period has been marked with the flow of Infinite Grace of the Divine Mother both to this Sadhu and to the institution founded by him. At this moment, we cannot but recall with poignant feelings that enabled him and the institution to grow slowly and steadily into what we are today.

 

In the First Annual Number 1985 of TATTVA DARSANA, we had reported the news of the Divine Mother’s surprise visit to this Sadhu’s humble abode on the eve of the eighth anniversary of Sister Nivedita Academy. The Mothers benign Blessings at that time took this Sadhu across the seas to distant lands. In a few months after Her visit, this Sadhu flew to South Africa carrying Her message to the children of Mother India settled in the distant country. Sri Gopala Govindaswamy, the then President of the Divine Life Society of South Africa, bidding a farewell to this Sadhu when this Sadhu was leaving for Mauritius after a three month stay in South Africa as the guest of the Society, said on February 20th 1986: “It seems that, through the spiritual surgery performed by Mother Mayee of Kanyakumari during the cancer crisis in Professor’s present life, She rid of him of the praarabda karma and re-stimulated his past life’s spiritual destiny, and the course of spiritual destiny, through the Grace of Gurudev, has brought him into our midst so that we also could have a glimpse of that heritage…..Professor Rangarajan has been the spiritual bee that has been flown down through the Will of Great Sivananda and through the Grace of Mother Mayee to be spiritually responsible for collecting the contents of Yoga Lessons for Children and, in this way to help fertilize the blooming minds of the children of the Divine, born not only in South Africa, but all over the world.”

 

The credit for whatever little this humble squirrel could achieve in South Africa goes to the Divine Mother whose presence by his side was felt by this Sadhu at every moment of his stay abroad. On December 7 1985, this Sadhu was sitting at Tongaat beach, surrounded by South African devotees who wanted to know his experiences with Mother Mayee. This Sadhu simply pointed his finger to the sea and told them that the Divine Mother was just on the other shore of the vast Indian ocean. The devotees looked into the distant horizon where the sky touched the sea, for there, they knew, the holy feet of Mother Bharat, Kanyakumari, was constantly washed by the three great oceans, and there the Divine Mother Mayee was sitting, dipping Her holy feet into the waters of the oceans. They sang and danced and fervently prayed to Mother Mayee to bless them. The very evening this Sadhu had a vision of Mother Mayee in Her astral form in Reservoir Hills where he was staying. On the very next day, when he went to the Sivananda Ashram for his usual daily discourse, the Spiritual Head of the Ashram, Swami Sahajananda, sprang a surprise at this Sadhu by asking him to speak on Mother Mayee that day, for he also felt Her presence very much in the Ashram. That one and a half hour speech which gushed out of the heart of this Sadhu with the least support from his mind or intellect, delivered in the Sivananda Ashram, Durban, on December 8, 1986, is the most memorable one in the life of this Sadhu. After visiting Mauritius and Reunion, when this Sadhu returned to India, Mother Mayee made another surprise visit to Madras when the whole speech delivered in Durban, which was recorded in a cassette, was reproduced before Her. She listened to the tape recorded speech with a joy comparable to that of a loving mother feeling proud of Her little kid’s achievements in the school playground. With Her blessings, the speech was also published in the very first issue of the Saint of India series of TATTVA DARSANA – the Third Annual Number 1987. Perhaps it is the only full length biographical account on the Divine Mother and on the experiences of Her devotees, ever published in English.

 

We cannot but mention here with a feeling of intense gratitude to the Divine Mother, the greatest gift that She conferred on this Sadhu – the gift of Gurudarshanam. It was the Divine Mother who directed this Sadhu, in the beginning of the eighties, to his deeksha guru, Yogi Ramsuratkumar, Godchild, Tiruvannamalai. This humble flower nourished and nurtured by the Divine Mother, was offered at the feet of the Holy Master, Yogi Ramsuratkumar, who made it more fragrant by instilling into its bosom the taraka mantra,  “Aum Sri Ram Jai Ram Jai Jai Ram”, the fragrance of which is spread everywhere by this humble flower.

 

Mother lives, Mother lives; Mother lives forever in our heart. She will continue to reside in our bosom and guide us in our humble steps. Paying our homage to Her, we rededicate TATTVA DARSANA at Her feet. We recall here a verse that we wrote in May 1984:

 

Mother, blossoms this day

Another fragrant flower,

Yearning for a say

In Thy blessed bower.

 

[TATTVA DARSANA,  Feb-April 1992, Vol .9–No.1]

 

    

 

LINK BETWEEN MAYEE AND YOGI

 

Rangarajan, like Yogi Ramsuratkumar, had already had two powerful gurus (a Father and a Mother) by the time he was led to the beggar saint of Tiruvannamalai. His first guru, Swami Chinmayananada, had echoed for him the sentiments that made the great distinction between book learning and embodied knowledge come alive for him: “Enough of reading Upanishads. Throw your Upanishad     books into  a ditch and start doing sadhana.” As Rangarajan noted years later, in remarking upon these words, “The great Advaitacharya did not mean any insult to the texts, but drilled into the mind of his student the truth that knowledge should lead to sadhana.”

 

The “Mother” force in his spiritual life came in a disturbingly unexpected form. In the late 1970s, as he worked in South India for the Vivekenanda Kendra (a spiritually-oriented service mission), Rangarajan frequently heard stories of a mad beggar woman, Mother Mayee of Kanyakumari, whom some of his most respected associates were readily hailing as an incarnation of the Divine Mother. At first, the learned professor was put off by the stories of Her escapades: the fact that She was commonly surrounded by a pack of wild dogs; Her unkempt, sometimes naked, condition. One day, however, against all rational explanations, Rangarajan felt himself drawn to Her, irresistibly, and in a way that he could not explain. Once he “saw” Her — realizing who She was beyond appearances — there was no escape. The man of great book-learning soon became another child in the Mother’s playpen. He took Her as a spiritual guide. Writing years later, Rangarajan confessed:

 

“The intellectual vanity which in the beginning stood in the way of prostrating before an apparently ugly, unclean, mad, beggar woman adored by many faithful devotees as Divine Mother, soon gave way under the irresistible spell of the Mother, impelled him to sit at Her feet and pour out the feelings of his intense devotion to Her.”

 

In the early 1980s, just prior to meeting Yogi Ramsuratkumar, Rangarajan was diagnosed first with a lung infection, and then given the sentence of terminal cancer. Seeking the feet of the Mother Mayee, he was miraculously healed by Her ministrations. Recommending a series of very unconventional treatments, She spit into his hand a bolt of already chewed tobacco, which he immediately swallowed as prasad, and indicated that he should perform a series of prayers and pujas for 108 days. When this period of practice was completed, Rangarajan went back to the doctor for a re-evaluation. No cancer was found in his system.

 

His meeting with Yogi Ramsuratkumar, he claims, was a natural progression of his work with Mother Mayee, whom he credits with sending him to Tiruvannamalai, to another mad beggar’s feet.

 

“We cannot but mention here with a feeling of intense gratitude to the Divine Mother, the greatest gift that She conferred on this sadhu — the gift of Gurudarshanam. It was the Divine Mother who directed this sadhu, in the beginning of the eighties, to his deeksha guru, Yogi Ramsuratkumar, Godchild,  Tiruvannamalai.”

 

Mother Mayee knew of Yogi Ramsuratkumar in the late 1970s — a photograph of their historic meeting in 1976 stands as a testimony to this communion of the saints. Regarding this occasion Yogi Ramsuratkumar later remarked, “She had come once some years back to see this Beggar,” so we know that there was at least one earlier meeting. Whether or not these meetings in Tiruvannamalai were the only times they had ever seen one another is a matter of speculation.  During His many wandering years we know that Yogi Ramsuratkumar had journeyed as far as Kanyakumari, at the southernmost tip of the subcontinent. Perhaps He had encountered this strange woman (distinguished by Her companion dogs) who slept under the mandapam of a temple, or on a roadside platform, or within the shelter of the front of a shop or restaurant, much as He had done. Did He see Her at the seashore, where She would walk or sit for long hours? Would He notice that She was fed by local fishermen in return for some simple service like breaking firewood, pounding rice, or drying the fish? Or maybe, like Hilda Charlton, Mayee knew Him beyond time and space in the way that highly evolved beings seem to share a kinship of recognition.

 

One devotee of Yogi Ramsuratkumar’s, Shivashankar, wrote this of the meeting:

 

“On the 26th of September 1976, the Divine Mother of Kanyakumari, discovered by Swami Gnanananda, met Ramji in front of the temple of Arunachala and offered him sacred food. She stayed inside the temple and silently took communion the whole night with Ramji who was outside. The next day they exchanged jokes and views of the work that might be done. Then the Mother left for Kanyakumari.”

 

Another account, this one from an eminent Pandit from Benaras, tells of another unlikely meeting of the two beggars — Ramsuratkumar and Mayee Ma. Sometime in 1976, the Pandit met Yogi Ramsuratkumar at His house, having arrived there in a car that also held Mother Mayee. Asked about the events that had brought him to Tiruvannamalai, the Pandit told Yogi Ramsuratkumar:

 

“I came to Kerala as a state guest, a couple of days back. Today morning, I had been to Kanyakumari for Dharshan. Before Dharshan, I wanted to take bath and I went to the sea, leaving my upper garments and belongings in a nearby mantap. While I was bathing, Mayamma [Mother Mayee] came there, held my hand and dragged me to a car parked on the road. She asked me to get into the car. Mayamma and the attendant occupied the rear seat. A little later, the owner of the car and wife came to the car, after taking bath. Mayamma asked the owner of the car to start the car and proceed, without disclosing the destination. The owner of the car, whom I came to know later as a businessman in Sivakashi obeyed the direction of Mayamma and was driving the car, not knowing the destination. Mayamma asked him to proceed towards Madurai. After they reached Madurai, Mayamma asked him to proceed to Tiruvannamalai. Thus, I had come here. My upper garments and other belongings are lying in the mantap at Kanyakumari and I had come with the dhoti alone. Mayamma is seated in the car outside.”

 

With that, Yogi Ramsuratkumar got up, proceeded outside, and there met the Divine Mother, who stayed sitting in the car, while he stood by the door and silently communed with Her.

 

The substance of their “work” together remains a mystery. Yogi Ramsuratkumar never spoke of such things. Yet, like the association with His three Fathers and His relationship with His protector and mentor Swami Gnanananda Giri, there exists for all eternity some bond between the mad beggar of Mount Arunachala and the mad beggar of the southern seas. Saints ever appreciate the company of saints, it seems.

Yogi Ramsuratkumar greets Mother Mayee of Kanyakumari

(in car; second from right) in Tiruvannamalai, 1976

 

On September 1, 1984, sitting with a friend in a small shop in the shadows of Mount Arunachala, Professor Rangarajan made his first official inquiry about the elusive Godchild.

 

“Oh! You mean Vishiri Swami,” his friend replied with enthusiasm, using the colloquial name of the country hand fan (vishiri) that Yogi Ramsuratkumar consistently carried.

 

“Yes,” said the professor. “I want to meet him.”

 

The friend led Rangarajan to the beggar’s home on Sannadhi Street and made the introductions. To the professor’s great surprise, Yogi Ramsuratkumar was amazingly solicitous. The impression made was that the beggar had merely been awaiting Rangarajan’s arrival.

 

“Yes, I have to talk many things to the Professor,” said Yogi Ramsuratkumar, whom He had never met. And turning to the intermediary who had made the introduction: “You may leave him here and go.”

 

A moment later, the Godchild had grasped the professor’s hand and escorted him within the house, closing the door upon the perplexed friend.

 

As are most newcomers to the Yogi’s “scene,” Rangarajan was taken aback with the condition of the abode, particularly by the trash and treasures accumulated on the floor and hung along the walls. Along with wrapped bundles of rags, the professor noted seeing “currency notes of higher denominations and coins littered around the torn mat” on which Yogi Ramsuratkumar sat. As the beggar did with most of His visitors, especially those in whom He seemed to take a particular interest, He sat Rangarajan directly in front of Him and studied him intently for a while. Then, Yogi Ramsuratkumar picked up a cigarette, placed it between his lips, and remarked apologetically, “This beggar has the bad habit of smoking, please bear with me.”

 

The professor’s initial response was a mingled disgust and awe. The unkempt condition of the beggar’s person, his littered surroundings, the cigarette smoke — it was enough to drive away a lesser man, one who could not discern “who” it was that had summoned him. While in certain ways he was repelled, Rangarajan candidly admitted that he was simultaneously attracted, and felt a familiar tug at his heart, the tug that devotees throughout the ages have reported upon meeting their beloved teacher or guru for the first time.10

 

The Godman spoke: “What made you come to this beggar, Professor?”

 

“I am a devotee of Mother Mayee,” the awestruck professor muttered. Rangarajan was rarely ever at a loss for words, but this time he hesitated due to his present disorientation.

 

With his cigarette finished, Yogi Ramsuratkumar picked up his hand fan and continued to study his subject more carefully. In a matter of moments, Rangarajan reported that he felt a current electrify the nerves in his body, and found himself quickly transported into another realm of consciousness. The master’s words soon reverberated around him.

 

“You need not take medicine, but you can take honey; honey is not medicine!” said Yogi Ramsuratkumar.

 

An unknowing observer, one who knew nothing of Rangarajan’s history or present condition, might have dismissed Ramsuratkumar’s words as being an irrelevant bit of medical information. But, for the professor, the words were astounding. In them, he read with clarity that Ramsuratkumar somehow, impossibly, knew of his health situation, which under Mother Mayee’s direction was being handled without traditional medical intervention, but essentially by the performance of puja and prayers (agnihotra).

 

[From ONLY GOD by Regina Sara Ryan]

 

Sadhu Rangarajan, family and friends with Mother Mayee

MAYAMMA’S EMISSARY TO

YOGI RAMSURATKUMAR

 

Yogi Ramsuratkumar had similar connections with many saints in south India, such as Mayee of Kanya Kumari. During the early 1980s the link between Yogi Ramsuratkumar and Mother Mayee was active in interesting ways, bringing about the introduction of a new wave of ardent devotees. Professor V Rangarajan was one of these.

 

When Rangarajan first met Mother Mayee and started spending time with Her during 1980-1981 at Kanya Kumari, She was staying around the Vivekananda temple on the rock or wandering on the beach. She was apparently illiterate, ugly, dirty and mad. She had forty or fifty dogs following Her around. Professor Rangarajan sat at Her feet and poured out his devotion to Her. At the time he had cancer, and Mother Mayee, who was fond of chewing tobacco, spit a wad of well-chewed tobacco into his hand and told him to eat it. From that moment on his cancer was cured and never returned.

 

A few years later, in 1984, Mother Mayee sent Professor Rangarajan to meet the mad beggar, Yogi Ramsuratkumar. Rangarjan was told that the beggar saint often sat in the Arunachalesvara Temple in Tiruvannamalai. On September 1, 1984 Rangarajan had travelled to Tiruvannamaiai and was sitting in a shop owned by a friend. When he inquired about Yogi Ramsuratkumar, his friend replied, “Oh, you mean that Vishiri Swami”–meaning the one with the country hand fan. Rangarajan said, “Yes, I would like to see Him.” Although his friend did not personally know the beggar with the palmyra fan, he did know where He lived, and he took Rangarajan to the house on Sannadhi Street, where he introduced himself and the professor to Yogi Ramsuratkumar.

 

To their great surprise the yogi said, “Yes, I have to talk many things to the Professor. You may leave him here and go.” Yogi Ramsuratkumar led Rangarajan into his abode and closed the door.

 

“The Yogi took me to a hail inside the house. It looked more like a dumping ground where the entire town’s garbage was accumulated. I found old books, newspapers, letters, cigarette butts, burnt match sticks, empty match boxes and cigarette packets littered everywhere. The floor had perhaps not seen the touch of a broomstick for months together. There were bundles wrapped in rags by the sides of the walls, some old aluminum vessels, a number of pictures of the Yogi hanging on the walls and a number of withered garlands. To my utter surprise, I could find even currency notes of higher denominations and coins littered around the torn mat on which the Yogi used to sit. He made me sit on another torn old mat opposite to Him. For some time he was gazing at me without asking anything. On my part, I was too dazed to be in the presence of such a strange person whom I could not judge at once whether He was a mad old beggar or great saint or godman.

 

The professor sat silently in front of the madman, who by all appearances could have been repulsive to someone of a more squeamish or dilettante nature, but somehow simultaneously an inexorable attraction for the beggar was dawning in the professor’s heart.

 

“This beggar has the bad habit of smoking, please bear with me,” the Yogi stated, then He took a cigarette, placed it between his lips and lit it. Looking keenly at the erudite man before Him, the beggar asked, “What made you come to this beggar, Professor?’ The mood behind this question instantly put the professor at ease, and the feeling that the Yogi had known him well for a very long time began to creep into his awareness.

 

“I am a devotee of Mother Mayee,” the professor replied, nonplussed by the sheer presence of his new acquaintance. Upon hearing this news the Yogi immediately put down his cigarette, took up His palmyra fan and held it beside His right ear while peering deeply into the professor’s eyes. The experience was one of having an electrical current passing through the nerves of his body; the professor felt himself being transported to another realm altogether, and he began to spontaneously chant the gayatri mantra, perhaps in an effort to bear the searing intensity that beamed forth from the beggar’s eyes.

 

“You need not take medicine, but you can take honey. Honey is not medicine!” the beggar said quite matter-of-factly, but taking the professor by surprise. How did the simple beggar know that Rangarajan had been cured of a serious cancer by the grace of Mayee, without the aid of any medicines? Prostrating at the beggar’s feet in response to this, Rangarajan then took his seat again and looked at the Yogi with wonder and awe.

 

Yogi Ramsuratkumar asked Rangarajan to take off his glasses, then held them and asked, “Is it not time to change the spectacles?” As mundane as it seemed, this was not an ordinary question but an obviously symbolic one: the meeting with the master was a turning point in Rangarajan’s life. It was through the master’s grace that the disciple would have greater clarity and a proper view of life.

 

[From UNDER THE PUNNAI TREE by M, Young]

 

 

Sadhu Rangarajan and Smt. Bharati Rangarajan with Mayamma

 

 

Sri R. Vivekanandan with Mayamma

 

 

 

 

 

Sadhu Rangarajan’s daughter, Nivedita                          holding umbrella to the Mother

 

KANYAKUMARI MAYAMMA

B.V.S. Rao

 

[Gnaanikalin Irainilai–God-consciousness of Great Saints–is a wonderful compendium, in Tamil, of biographical sketches of great saints of modern India and their thoughts and works, written by Sri B.V. Subramania Rao and published by Sri Ananda Nilaya, Chennai, in 2006.  Written in the form of dialogues between an aged head of a family and his family members on self-realized gnanis, it presents soul-stirring pen portraits of great spiritual savants, Sri Seshadri Swamigal, Sri Lingi Chetty Swamigal, Srimat Pamban Swamigal, Sri Ramalinga Swamigal, Shirdi Sai Baba, Kanyakumari Mayamma, Sadashiva Brahmendra, Sri Ramakrishna Paramahamsa, Yogi Ramsuratkumar of Tiruvannamalai,  and Bhagavan Ramana Maharshi. The author also discusses about spiritual matters like meditation, temples erected by saints and their inspiring messages.

 

Sri Rao has been a close friend of Sadhu Prof. V. Rangarajan for more than four decades and in this article on Mother Mayamma of Kanyakumari, extracted from his book, he narrates his personal experiences with the Mother and Sadhu. –Editor]

 

Easwara Iyer resumed his discourses after two days. Lakshmi did not leave the grandfather. Every day, she was imploring him to tell the history of great saints. It was Wednesday and the lunch was over as usual by 11-30 in the morning. It was also holiday for the school. Therefore Iyer acceded to her request. Lakshmi, Parvati Ammal and Nallakkannu–all of them assembled and Iyer continued his narration.

 

“What I am going to tell you today is something that really happened in my life.

 

“Parvati, please try to recall. I am going to tell the story of Mayamma who lived for many years in Kannyakumari and attained Mahasamadhi at the foot of Yercaud hills, at Salem. Before that I should speak a few words about, Sri V. Rangarajan, who fits into the description as my close friend, counselor and spiritual guide.

 

“We were staying in Big Street, Triplicane, at Chennai. I was working as a teacher at that time. I had close contact with the family of my friend, Sri Rangarajan. He was also in close contact with our family. Daily evening I used to go to his house and spend time in conversation without aware of the passing of hours. Sometimes it will go till 12 in the night.

 

“One day, he spoke about Mayamma of Kannyakumari and asked whether we could visit the place. I also agreed and started our journey with family to Kannyakumnari. While staying at Madurai on the way, he told me: “We are going to meet a person at Kannyakumari. He is waiting for us.” I asked him, “Have you got any prior information?” He replied, “No, but something sprang up in my mind suddenly. I do not even know who he is.”

 

“We met the person at Kannyakumari after three days. He was a very rich person. He owned many industries. He belonged to Sivakashi. My friend was surprised when he said, “I have been waiting for you.” Later they conversed about the work of Mayamma.

 

“It was the first time that I had gone to Kannyakumari. It was the good deeds in our past birth that we got the darshan of the Mother, Mayamma. I will tell about Her. Listen carefully. It was on that day that I saw a woman who happened to be a great saint. Nothing could be said about Her age. When enquired with the local people, they replied that, for the last two or three generations, from the days of their grandfathers and great grandfathers, they have been seeing the Mother. In any case, She must be more than two hundred years. It is rare to see someone living at this age.

 

“Mayamma was very emaciated. There would always be ten or fifteen dogs around Her all the time. Wherever She goes, they will accompany Her. Mayamma was staying in a hut by the side of the temple on the sea-shore of Kannyakumari where three seas meet.  Even at that age, She used to go alone without anybody’s help to the mid-sea and take Her bath for long hours in the middle of the rocks.  She will pick up the sea weeds which She could lay Her hands upon and throw them to the shore. Sri Rajendran, who was all the twenty four hours by Her side to attend on Her, will be collecting them and spreading them on the shore for drying up. After bath, Mayamma will swim back to the shore, dress up and take the dried sea weeds and lit fire. It was a daily routine. There was significance in what She did.  What She was doing was a Yaga (sacrifice). It was the Yaga that She was performing every day for the welfare of the world. Even the local people were not aware of it. Later, She will distribute the food that was ready to all the dogs with Her. She will partake of Her food after distributing to other devotees too. We stayed with Mayamma for about ten days. When She was passing through the market road, She would enter into any roadside hotel, pick up foodstuff and distribute to Her dogs. The owner of the shop would not say anything. He would have a good business on that day.”

 

“Grandpa, you have told earlier that Sri Seshadri Swami of Tiruvannamali used to do like this”, Lakshmi recalled.

 

“She was dressed in rags. No one could understand what Mayamma was talking. She would speak in many languages. She would never reveal Herself and Her powers. She would cast a bewildered look at devotees coming to Her. However, She knew very well who were coming to Her. Tourists coming to Her presence would leave confused after seeing Mayamma and Her dogs. Jivan Muktas (like Mayamma) will never reveal themselves. It came to be known that She came from northern India in Her younger days itself and that She stayed with the fishermen, doing the work given to Her by them and eating the food that they offered. Observing Her looks and hearing Her talks, it appeared that She was mentally disturbed, but the truth was different. Very interesting facts about this were revealed to us by Sri Rangarajan at the seashore of Kanyakumari.

 

“Sri Rangarajan said that in his intuitive consciousness, he received the revelation that Mayamma was an incarnation of Kamakhya Devi of the famous Kamakhya temple in Assam.

 

“She was a little girl (may be ten years old), when She came to Kanyakumari in a tourist bus and settled down there. Some of the local people say that Mayamma is none other than Devi Kanyakumari.

 

“It was after many years that the local people came to realize who Mayamma was. When a tourist car ran over one of Her dogs, the intestines of the dog burst out. When the dog was in dying condition, Mayamma rushed towards it, pushed the intestines into its stomach, picked up some straw and bandaged its body and then patted on its back. The dog got up and started running. During the ten days when we were staying there, one night we went to see Mayamma in a friend’s house. Sri Rangarajan, I, my wife and sons went together. At that time, Mayamma had inserted Her finger into Her nose and was churning it repeatedly. Looking at one of my sons, She continued to do it for about half an hour. I could not understand why she was churning into Her nose looking continuously at my son. Mayamma used to chew tobacco with betel leaf. We were amazed to see that many people were waiting to receive in their hands the tobacco spat by Her and to swallow it.

 

“Sri Rangarajan fell ill. Slowly he started becoming weak. With the help of friends, he approached a doctor, and when the doctor who examined him said that one of his lungs was not functioning and must have been infected with cancerous germs, he was upset. Immediately he rushed to Kanyakumari and met Mayamma. Did not Mayamma know why he had come? The next day being Amavasya, Sri Rangarajan had a dip in the sea and participated in the Yaga of Mayamma. The very day he felt that he was regaining health. After returning to Chennai, he continued the Yaga for 108 days. He used some herbs as Samit (sticks for havan) and performed the yagna thinking of Mayamma. After 108 days, the cancerous infection had totally vanished. At that time, doctors had told that he will live only for six months. Today, even after ten years, Sri Rangarajan is hale and hearty.

 

“Jovially, but at the same time with deep devotion he says: ‘Mayamma has given me a new lease of life. I will live for another 15 years.’ This is an event which I myself witnessed and knew personally. How could it be false? Can we dismiss certain things as lie if we could not believe in them?”

 

[TATTVA DARSANA, July-September 2013, Vol. 30, No.3]

HOLINESS SADHU PROF. V. RANGARAJAN

A Profile

 

SADHU PROF. V. RANGARAJAN, the Founder Trustee of Sister Nivedita Academy, was born on 22nd October 1940, to Sri S.R.Venugopalan and Smt. Janakiammal at Ernakulam, Kerala State, India. He did his Post Graduation in M.A. (Philosophy, First Rank holder from University of Madras). Inspired by his Siksha Guru, H.H. Swami Chinmayananda, and mentor, Sri Guruji Golwalkar, he entered into dedicated service to the Hindu cause four decades ago and has shouldered important responsibilities in institutions like Chinmaya Mission, Rashtriya Swayamsevak Sangh, etc. He served as Bureau Editor, Hindustan Samachar News Agency; Associate Editor, Yuva Bharati, Vivekananda Kendra Patrika and Brahmavadin; Secretary, Chinmaya Mission, Vishwa Hindu Parishad and Swami Vivekananda Medical  Mission; and Visiting Professor of Indian Thought and Cultural Heritage of India in  Sacred College and Bharatiya Vidya Bhavan, Chennai.

SISTER NIVEDITA ACADEMY was founded by the Sadhu at Chennai in 1977 with the blessings of stalwarts like Acharya J.B. Kripalani and Swami Chinmayananda, and it has been rendering yeoman service to Hindu cause in India and abroad, spreading the glory and greatness of Mother Bharat and our most ancient culture and heritage. The maiden publication of the Academy was “Vande Mataram” by Sadhu Rangarajan, the inspiring history of the immortal song of Bankim Chandra, to which Acharya Kripalani wrote a fitting foreword. The book has seen three editions in the last three decades. “Saga Of Patriotism” by Sadhu Rangarajan and R. Vivekanandan, a work on the patriots and revolutionaries of India, has seen two editions.

 

TATTVA DARSANA Quarterly, the official organ of the Academy, was launched in 1984 and Swami Chinamayananda rightly pointed out in the inaugural issue, “Sri V. Rangarajan is fully capable of delivering the goods through the journal, TATTVA DARSANA, which is the urgent need of the times. It is my firm understanding that he has the spiritual preparation, in both study and practice, and by a conspiracy of destiny, he had a gruesome total training in all areas of journalism. When such a well equipped person, having the necessary intense consciousness of our culture, starts a journal, it cannot but assert our goal. Even though the market is saturated with trash, I am confident that TATTVA DARSANA will have all success, and I am looking forward to seeing its glorious trail of service to the Hindu Nation.” The journal is now entering into the thirty fourth year of publication.

 

BHARATAMATA GURUKULA ASHRAM & YOGI RAMSURATKUMAR INDOLOGICAL RESEARCH CENTRE, named after His Holiness Yogi Ramsuratkumar of Tiruvannamalai, the deeksha guru of the founder of the Academy, Sadhu Prof. V. Rangarajan, and set up at Srinivasanagar, Krishnarajapuram, Bangalore, in 1999, is dedicated to training a lay order of missionaries of Mother Bharat to serve Her children all over the world. The Bharatamata Gurukula Ashram has been registered as a charitable trust.

 

A TEMPLE FOR BHARATAMATA AT BANGALORE

 

Adoration and worship of Bharatamata, our Janmabhoomi. Punyabhoomi, Karmabhoomi, and Mokshabhoomi, is the hallmark of Hindu Dharma. The Vedas and Puranas proclaim the glory and greatness of our Motherland. Sri Rama extols Mother and Motherland as greater than the Heaven—Jananee janmabhoomischa swargaadapi gareeyasi. She is the Mother of all our Gods and Goddesses, saints, seers and holy men and women whom we worship and for whom temples have been erected all over the country and abroad. However, rarely do we find a temple dedicated to Bharatamata whom even modern saints and savants like Bankim Chandra, Swami Vivekananda, Mahayogi Sri Aurobindo, Sister Nivedita, Swatantrya Veer Savarkar and Mahakavi Bharati eulogized as the manifestation of Mahashakti and presented before us the concepts of Ananda Math and Bhavani Mandir. The Academy undertook a very sacred task of setting up a unique SRI BHARATMATA MANDIR in its premises at Srinivasanagar, Krishnarajapuram, Bangalore 560 036. This temple is now a place of congregation of all children of Mother Bharat, irrespective of caste, creed or nationality, to offer worship to the Loka Guru, Bharatamata, and to spread Her message, Vasudaiva kutumbakam—the whole world is one family. The temple was consecrated by H.H. Jagatguru Swami Vishwesha Teertha Maharaj of Udupi Pejawar Mutt, under the presidentship of Sri H.V. Seshadri, former Saha Sarkaryavah of Rashtriya Swayamsevak Sangh, on December 8, 2004. An exquisite idol of Bharatamata has been installed and Deshamaatrukaa Pooja and Havan are performed by all devotees directly.

 

SRI GURUJI GOLWALKAR HINDU RESOURCE CENTRE founded by the Sadhu was inaugurated by Swami Harshananda of Ramakrishna Mission, Bangalore, in the premises of Sri Bharatamata Mandir on the Vijayadashami Day in 2010. The centre with a library consisting of twenty-thousand books, rare journals, CDs, DVDs, Audio and Video Cassettes is at the disposal of research scholars and students from all over the country and abroad who want to do research on Hindu thought and culture.

 

MAHAMERU GOPURAM on the top of the sanctum sanctorum of Sri Bharatamata Mandir, was consecrated by Dr. R.L. Kashyap, Hon. Director, Sri Aurobindo Kapali Shastri Institute of Vedic Culture, Bangalore, under the presidentship of Dr. M. Sivakumara Swami, President of Vishwa Hindu Parishad, Karnataka, on Sunday, October 21, 2011. The construction in the model of Bhagavati temples in Kerala has a pyramid shaped Shikara or peak with a Meru at the bottom, right above the roof of the sanctum sanctorum. The Shikara will receive Cosmic Energy, store them in the Meru and inundate the whole sanctum sanctorum and the temple premises with the cosmic vibrations of Maha Shakti. The Mahaa Kumbhaabhishekam, completion of twelve years of the temple, falls on Friday, November 25, 2016.

 

SADHU’S VISITS ABROAD

Sadhu Rangarajan visited South Africa for the first time in 1984 to edit the YOGA LESSONS FOR CHILDREN, a prestigious publication of the Divine Life Society of South Africa, on the occasion of Swami Sivananda Centenary. He addressed the World Hindu Conference at Durban in South Africa in 1995. Subsequently he has set up the branches of the Academy in the country and has made nine more visits. His last successful tour of South Africa for Hindu Dharma Prachar was from May 2 to August 2, 2009.  He has also visited Mauritius, Reunion, Botswana, Kenya, Singapore and Nepal carrying the message and mission of Mother Bharat to Her children in those distant lands and set up branches of the Academy in Singapore, Kenya and Botswana. Sadhu Rangarajan is also a member of the International Coordination Council of Vishwa Hindu Parishad Overseas and participant in the Vishwa Dharma Prasar Yaatra of sadhus and sants to different countries. Lauding the work of Sadhu Rangarajan abroad, his Shiksha Guru, H.H. Swami Chinmayananda, said “We need such champions of Hinduism, who scream into the ears of the sleeping Hindus, reviving and revitalizing in their hearty consciousness of their proud past.”

Sadhu Prof. V. Rangarajan received initiation from his Deeksha Guru, H.H. Yogi Ramsuratkumar Godchild Tiruvannamalai, on April 26, 1988.  Since then he has been traveling all over the country and abroad, propagating the Ramanama Taraka Mantra in accordance to the command of his Master.  Sadhuji made his twelfth visit to South Africa on his Dharma Prachar Yatra in 2014.

 

H.H. SWAMI CHIDANANDA, World President, Divine Life Society, Rishikesh, in his speech, following, Sadhu Rangarajan’s address in Swargashram, Rishikesh, on October 26, 1987, spoke about Sadhu and said: “I will take this opportunity for saying a few worlds about Professor V. Rangarajan.  He has shared his lofty ideas and inspiring thoughts with us all in a very very dynamic and thrilling manner.  You all know, ‘Brahmavit brahmaiva bhavati‘ – ‘Knower of Brahman becomes Brahman’, and you also know: ‘As a man thinketh so he becometh’. Constantly thinking about Swami Vivekanandaji, constantly thinking about such noble patriotic souls like Bankim Chandra Chatterjee, Aurobindo Ghosh and Subramanya Bharatiyar, who saw in India a veritable Divine Shakti, a veritable deity, not merely a land, not merely a nation, but a living force of all our hearts, a dynamic, a potential force to transform humanity into divinity – thus, in their inner intuitive vision they beheld the eternal, living reality, the true saviour, Bharatvarsha, and the redeemer if not today at least tomorrow of the future of mankind; they adored, they eulogized in their intuitive vision their spiritual identity of their self with the soul of India, Bharata Shakti – and Professor V. Rangarajan, who is amongst us, in constantly thinking about these lofty souls, their sublime ideas and their inner spiritual intuition of their Divine Mother, beloved Motherland, Matrubhoomi, Bharatvarsha, he has imbibed verily their fervour – their patriotic fervor – and love for India, and the great spirit of adoration of India so that when he speaks, their own words come through him.  Constantly thinking of Vivekananda, he has himself become an inspired orator.”

 

A SADHU WITH A DIFFERENCE

—A tribute by Late Sri Anwar Shaikh

 

“In India, a sadhu is an ascetic who has turned his back on the world and attained Siddhi through this process.

 

“However, Professor Rangarajan is a sadhu with a difference. Why? Because he is not only a devotee of God but also a lover of Bharatamata, a doctrine close to my heart.

 

“During the mid-seventies, as India touched its political nadir through fear, frustration and fiasco, starting with the traumatic Chinese invasion, 1962, and subsequent wars with Pakistan, the great Sadhu felt the need for saving Bharat Mata with a programme of patriotic action as dictated by the Vedas. He founded on the auspicious Tamil New Year’s Day, April 13, 1977, the Sister Nivedita Academy,” an organization of patriotic youth inspired by the Bhavani Mandir ideal of Sri Aurobindo. The Academy is dedicated to promoting dharma by creating revolutionary patriots through the zeal of Aggressive Hinduism.” The highly applauded “Vande Mataram” is a brainchild of the Professor Sadhu Rangarajan, who has held several important positions for the last twenty-five years. As an acknowledgement to his national passion for Bharata Mata, Swami Chinmayananda remarked about the Sadhu, “We need such champions of Hinduism, who scream into the ears of the sleeping Hindus reviving and revitalizing them in their hearty consciousness of their proud past.”

 

“A worthy aspect of the Academy is that it actively promotes the ideal of Spiritual Nationalism. This is true Hinduism for being the righteous and liberal way of life but has been turned into a swamp for lacking patriotic zeal and action. The Spiritual Nationalism of India is not a vice but a great virtue because it does not seek to aggrandize narrow nationalism and this is confirmed by the fact that Sister Nivedita was an Irish and not an Indian lady. The Professor Sadhu Rangarajan quite rightly believes that the Veda is the ambassador of universal brotherhood, thus making Hindu Dharma the religion of mankind. This is why he started the International Ramnam Movement to bring about world peace through message of unity.

 

Rashtra Dharma is the true ideal of the Academy. It means that as there is an individual self, there is also a national self and one should seek self-realization through the patriotic service of national self, which is none else by Bharat Mata, the Mother of us all, the Divine Incarnation.

 

“As a mark of respect, I am pleased to dedicate this article: “Bharat Mata” to this great Sadhu.”

 

(Introduction to the article, “Bharat Mata” by Anwar Shaikh, published in LIBERTY Quarterly, Volume Two, Issue Nine, July 1995.)

 

 

 

Sri Bharatamata Mandir, Bangalore

 

SISTER NIVEDITA ACADEMY PUBLICATIONS

 

Vande Mataram (English) -Enlarged Third Edition

by Sadhu Prof. V. Rangarajan  India:  Rs.50 ; Outside India:    US$3.00

Glimpses Of A Great Yogi (English) Fourth Edition

by Sadhu Prof. V. Rangarajan                               (Under Print)

-Do –       (Telugu)                First Edition                                              Rs.15

Rationale Of Hindu Festivals (English) by Skandanarayanan                    Rs.10

Tiruvannamalaiyil Oar Kuzhandai (Tamil)

by T.P.M. Gnanaprakasam                                                                    Rs.12

Did Swami Vivekananda Give Up Hinduism? (English)

by  A ‘Hindu’  (Prof. G.C. Asnani)                                                       Rs.45

The Origin Of The Word Hindu (English)

by Premnath Magazine                                                                           Rs.30

Poems Of A Broken Heart (English) by Lee Lozowick                                                                         Part I                                                        Rs.20      —Do –                    Part II                                                        Rs.50

Arunai Yogi Gurunaama Mahimai (Tamil)

by “Adiyaarkadiyan”                                                                             Rs.25

Gurunaathan Paadangalil Kadambamaalai  (Tamil)

by “Adiyaarkadiyan”                                                                              Rs.10

Science of Self-culture (English) by Tapasi Baba Avadoot

(Dr.R.K. Misra, MSc. Ph.D.)  India:  Rs.40; Outside India:     US$2.50

Ramnam (English)

by Tapasi Baba Avadhoot       India:  Rs.10; Outside India:     US$1.00

Vijnana Bharati– Complete Works of  Sadhu Prof. V. Rangarajan,  

Volume I–Hinduism from Vedas to Modern Times, Part 1                                                                          India:  Rs.50; Outside India:     US$2.00

Views & Visions 2002 by Tapasi Baba Avadhoot, G.C. Asnani

and Sadhu Rangarajan                                                                        Rs.20

Saga of Patriotism—Revolutionaries in India’s Freedom Struggle

by Sadhu Prof. V. Rangarajan & R. Vivekanandan

(Second Enlarged Edition)  India:  Rs.125 ;  Outside India:     US$7.00

Swami Vivekananda—Prophet of Patriotism

Ed.  Sadhu Prof. V. Rangarajan India: Rs.25; Outside India:  US$ 1.00

-Do- Deluxe Edition    India: Rs.60; Outside India:  US$ 3.00

Hindu Rashtra—Vedic Ideals in Modern Awakening

by Sadhu Prof. V. Rangarajan India: Rs.60; Outside India:   US$ 3.00

Philosophy of Mahakavi Bharati

by Sadhu Prof. V. Rangarajan       India: 300;  Outside India:  US$ 15

Divine Mother Mayamma of Kanyakumari (English)

by Sadhu Prof. V. Rangarajan

(Second Enlarged Edition)            India: Rs.40; Outside India:  US$ 2

 

SISTER NIVEDITA ACADEMY, Sri Bharatamata Mandir, Srinivasanagar, Krishnarajapuram, Bangalore 560 036.

Phone: 25610935, Cell: 9448275935.

E-mail: sadhu.rangarajan@gmail.com;

website: sribharatamatamandir.org

References:

The English original is available @ https://yogiramsuratkumarblog.wordpress.com/2020/02/13/sadhu-rangarajan-on-mayamma/

Some pictures are available @
https://yogiramsuratkumarblog.wordpress.com/2019/07/31/video-sadhu-rangarajan-on-how-he-met-mayi-and-yogi/

The Tamil translation is available @ https://yogiramsuratkumarblog.wordpress.com/2020/03/08/mayamma-tamil-articles-sadhu-rangarajan/

*********

 

(Video) Sadhu Rangarajan on how he met Mayi and Yogi

Mayi at Chennai4Mayi at Chennai3Mayi at Chennai2Mayi at Chennai1

Mayimayi2mayi3mayi4mayi5mayi6mayi7mayi8mayi9mayi10mayi11mayi12

References:

The English original is available @ https://yogiramsuratkumarblog.wordpress.com/2020/02/13/sadhu-rangarajan-on-mayamma/

Some pictures are available @
https://yogiramsuratkumarblog.wordpress.com/2019/07/31/video-sadhu-rangarajan-on-how-he-met-mayi-and-yogi/

The Tamil translation is available @ https://yogiramsuratkumarblog.wordpress.com/2020/03/08/mayamma-tamil-articles-sadhu-rangarajan/

*********

The Profound Words of a Little Girl – “Swami is here”

While Smt Rajlakshmi and Sri (Mani) Subramanian Sivaraman were serving Yogi Ramsuratkumar at Yogi Ramsuratkumar Ashram during its construction period, Bhagavan handed over to them a moorthy – an idol that was presented to Him by Sri Lee Lozowick. While they were residing within the ashram premises, in the cottage named “Surrender”, once Dr. Rangabhashyam, who was treating Bhagavan saw this idol. He mentioned about the significance of the idol when he told them, “When I touch the idol, I could feel the warmth of Yogi Ramsuratkumar’s physical body. He is definitely present here”. This idol has been very special to Smt. Raji and all these years, she has been performing pooja to Bhagavan, present in the form of this idol, with all sincerity.

Recently, one day, Smt. Raji suddenly had this desire to get some indication from Bhagavan conveying His presence in that idol. She prayed that he should demonstrate somehow that He is present in that idol and that He has been accepting her offerings. She wished for some little signal like the falling of a flower or some other clue. That day, she prayed to Bhagavan, “Bhagavan, show me some indication. There is no hurry. There is no need for it to happen today itself. Whenever you are satisfied with my prayers, please do show some sign that You are indeed present here with me.”

The following day, Smt. Raji forgot about the request that she had put forth before Bhagavan. The day started as usual with the arrival of the kids that she takes care during the day. One baby girl named Ananya, who is about 3 years old, enquired about Sri Mani as he was not to be seen in the house. Smt. Raji told her that he had gone to the near-by temple. In all her innocence, the baby girl asked Smt. Raji, “Why does he have to go when he can see Swami here itself?” Smt. Raji was pleasantly surprised with her question. She was very excited to hear this little one talk about Swami. She pointed to the big picture of Bhagavan hanging on the wall of the living room and asked Ananya, “Are you telling that we can see the swami here in this picture?” She said, “No!” and turned towards the Pooja area. Pointing at the idol of Bhagavan, Ananya told Smt.Raji, “Swami is here. What is the need to go out to see him?” Then only it struck Smt. Raji that Bhagavan was responding to the request that she had placed before him the previous day. Through the innocent speech of this little child, Bhagavan clearly communicated His Divine Presence in the idol, heeding to her prayers. Smt. Rajlakshmi’s joy knew no bounds. Indeed, our faith grows more and more when our prayers are answered. For Smt. Raji, this incident was an eye-opener, as she got to hear such profound words from a child that was just 3 years old.

This incident shows how Bhagavan always responds to our prayers and blesses us when we approach Him with complete faith and devotion.

 

No photo description available.

Organisations – Bhagawan Yogi Ramsuratkumar Nama Sankeerthana Mandali, Madippaakam

WhatsApp Image 2019-02-19 at 10.14.33 PM(1)

Bhagawan Yogi Ramsuratkumar Nama Sankeerthana Mandali

Address:
Door No. 19, Plot No 105, First Main Road, Near Puzhuthivakkam Bus Terminus, Sivaprakash Nagar, Madipakkam, Chennai -600091, Tamil Nadu, India

Maps:
Sri Gnana Sakthi Vinayagar Aalayam/@12.97115,80.20541,17z 

Phone:
Sri Erode R. Sathyanarayanan 9840032732

Email:
rsathya_narayanan@yahoo.com

Inauguration:
This Nama Sankeerthana Mandali’s activities have been going on since the year 2000.

Regular Activities:

  • Bhajans on every second Sunday or third Sunday at 5.30 pm. The bhajan starts with Yogiram Thodayamangalam at the residence of Erode Sri. R. Satyan. At 8.30 pm, bhagwan archanai, harathi, prasadam distribution
  • Every month on the Swathi star day, Yogi Ramsuratkumar bhajan is conducted at the residence of Sri Kannan,  Proprietor,  Yogi Ramsuratkumar Catering Services, Puzhuthivakkam, Chennai 600 091.

Special Contribution:

 

WhatsApp Image 2019-02-19 at 10.14.33 PM   WhatsApp Image 2019-02-19 at 10.14.32 PM

 


PS: To know about the other Satsang centers for Yogi Ramsuratkumar:
https://yogiramsuratkumarblog.wordpress.com/2018/03/14/centers-for-yogi-ramsuratkumar