Surata Saptaham

A 7-day long lecture series in Tamil by Sri Visiri Shankar at Madurai Kurukshetram on the divine life of Yogi Ramsuratkumar. A summary in Tamil is given here.

surata-saptaaham

மதுரை குருஷேத்திரத்தில் பகவான் யோகி ராம்சுரத்குமார் திவ்ய சரித சுரத சப்தாஹம்!

சப்தாஹ பாரம்பர்யம் கலியுகத்தின் துவக்கத்தில் ஸ்ரீ சுகப்பிரம்ம ரிஷிகள் நைமிசாரண்யத்தில் பாண்டவர் குலவாரிசு பரீட்ஷித்து மகாராஜாவிற்கு ஸ்ரீமத் பாகவதத்தை உபதேசித்த போது துவங்கியது!

ஏழு நாட்களாக ஸ்ரீ கண்ணன் சரிதத்தை எடுத்தோதுவது போல் தெய்வக்குழந்தை யோகி ராம்சுரத்குமார் திவ்ய சரிதத்தை
சுரத சப்தாஹம் விஸ்தாரமாக விளக்கிச் சொல்கிறது.

1 “சுரத ஸப்தாஹ மாகாத்மியம் ” மற்றும்  பகவானின் நர்தரா வாழ்வை விளக்கும் “பாலகாண்டம்”

2 யோகியின் இறைத்தேடல் – மகான் அரவிந்தர் – மகரிஷி ரமணர் – பப்பா ராமதாசர் தரிசனம் – 1952ல்  பப்பாவின் திருவடிகளில் – யோகியின் ஞான மலர்ச்சியை விவரிக்கும்  ” ஞானகாண்டம் ”

3 1952 முதல் 1959 வரை பாரத நாடெங்கும் யோகி பவனி வந்த
அவரே வெளிப்படுத்திய சம்பவங்களின் வருணனை
” திரிதரு காண்டம் ”

4 1959 ல் அருணையை வந்தடைதல் . அருணையில் நிலை கொள்தல் –
1976 முதல் ஜெயந்தி வரையுள்ள ஆரம்பகால சரிதம்
” அருணைக் காண்டம் ”

5 1976 முதல் யோகியின் கருணை வீச்சில் நாலா திசைகளில் இருந்தும் அன்பர்கள் அருணையை நோக்கி ஈர்க்கப்பட்ட  யோகியின் கருணை  விளையாடல்களை தொகுத்து வழங்கும்  ” கருணைக் காண்டம் ”

6 எழுபதுகளில் “உலகம் உனை வணங்கி  உன் உருவை வழிபடும்” என்று  கரிவரத சுவாமிகளின்  அருளிய வரிகளை மெய்ப்பிக்கும் வகையில் –  குமார கோவில் – காணிமடம் -ராஜ பாளையம் – ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் – திருவண்ணாமலை ஆஸ்ரமம் – ஓசூர் – தூத்துக்குடி புதுக்கோட்டை – மதுரை குருஷேத்திரம் – விருதுநகர் குரு  பகவான் ஆலயம் – சென்னை ராகவாஸ்ரமம் – கபாலிநகர் – என ஆலயங்கள் உருவான வரலாறை விளக்கும்  ” ஆலய காண்டம் ”

7 “உலகத்தந்தை யோகி ராம்சுரகுமாரின் பட்டாபிஷேகம்”  சிறப்பு பூஜையுடன் சரதஸப்தாஹம் நிறைவு பெறும் .

யோகி ராம்சுரத்குமார் யோகிராம்சுரத்குமார்
யோகி ராம்சுரத்குமார் ஜயகுருராயா


மதுரை குருஷேத்திரத்தில் சுரத ஸப்தாஹம் முதல் நாளில் …

பாலகாண்டம்

ரிஷிமூலம் நதிமூலம் பார்ப்பதில்லை நாம்! தெய்வம் மானுட அவதாரம் எடுக்கையில் ஒரு பூர்வாஷ்ரம வரலாறு தவிர்க்க முடியாதது!

” இந்தப் பிச்சைக்காரன் காசி அருகே கங்கை கரையில் சிறிய ஊரில் பிறந்தான் ” என்றுதான் பகவான் வெளிப்படுத்தினார்.

உ.பி. மாநிலம் பலியா மாவட்டத்தில் நர்தரா என்னும் சிறிய கிராமத்தில் 1/12/1918 ல் யோகி பிறந்தார்.

அவர் வீட்டின் பின்புறம் கங்கா நதி ஓடுகிறது கங்கா புத்ரனாகவே யோகி வளர்ந்தார். கங்கா பரிக்ரமா வரும் சாதுக்கள் நர்தராவில் கங்கை கரையில் தங்கிச் செல்வதுண்டு. சிறுவனான ராம்சுரத் சாதுக்களோடு ஈடுபாடு கொண்டு சத்சங்கத்தில் இருந்தார்.

கபாடியா பாபா என்னும் ஞானியால் ஆத்மதாகம் ஊட்டப்பட்டார். 12 வயதில் தம் அன்னைக்காக கிணற்றில் நீர் இறைக்கச் சென்றபோது கிணற்றின் சுற்றுச்சுவரில் அமர்ந்திருந்த குருவியின் மீது விளையாட்டாக தாம்புக் கயிற்றை வீச, குருவி துடிதுடித்து இறந்தது ! பதறிப் போன சிறுவன் சுரத், ஒரு உயிரின் மறைவுக்கு தான் காரணமாகி விட்டோமே என்று வருத்தமுற , அது அவரை தீவிர ஆத்ம விசாரணைக்கு இட்டுச்சென்றது.

16ம் வயதில் கையில் காசு ஏதுமின்றி காசி சென்றடைந்தார். விஸ்வநாதர் ஆலயத்தில் ஒரு பேரொளி தம்மை ஆட்கொள்ளும் அனுபவத்திற்கு உள்ளானார்.

காசியில் கங்கை கரையில் சில நாட்கள் அலைந்து திரிந்தார்
சாரநாத் சென்றபோது மீண்டும் ஓர் பேரனுபவத்திற்கு உள்ளானார்

ஊர் திரும்பி படிப்பைத் தொடர்ந்தார். பள்ளி செல்லும் வழியில் இரண்டு முறை சுவாமி விவேகானந்தரின் குரலை கேட்டுள்ளார் :

“தற்போது வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் வாழ்க்கை உன்னுடையதல்ல ”

யோகியின் பால பருவத்திலேயே அவரது ஆன்மிக அம்சங்கள் வெளிப்பட்டுள்ளன!


மதுரை குருஷேத்திரத்தில் சுரத ஸப்தாஹம் இரண்டாம் நாளில் …

ஞானகாண்டம்

கங்கைக்கரை கபாடியா பாபா வழிகாட்டலில் 1946 மற்றும் 1947 கோடை விடுமுறையில் குருவைத் தேடி தென்திசைப் பயணம்.

புதுவை அரவிந்தர் ஆஸ்ரமத்தில் அன்னை தரிசனம். அன்னை அளித்த மலரை ஸ்பரிசிக்கையில் எல்லையற்ற சாந்தியை உணர்ந்து மனித நிலையினும் மேம்பட்ட வாழ்வு ஒன்று உண்டு என உணர்தல்.

அருணை சென்று மகரிஷி ரமணரை தரிசித்தல். இரண்டு மாதம் அங்கேயே தங்குதல். ரமண மகரிஷியிடம் ஆழ்ந்த ஈடுபாடு ஏற்படுதல். அவரது கருணை விழியில் கரைதல்.

கேரள மாநிலம் காஞ்சன்காடு ஆனந்தாஸ்ரமம் சென்று பப்பா ராமதாஸரை தரிசித்தல். அவர்பால் பெரிய ஈடுபாடு ஏற்படாது திரும்பி விடுதல்.

1950 கோடையில் ரிஷிகேஷத்தில் குருவைத் தேடி அலைதல். அங்கே இருந்த போது மகரிஷி ரமணர் மற்றும் மகான் அரவிந்தர் மறைவுச் செய்தி கேட்டு அதிர்ச்சியடைதல்.

ஊருக்குத் திரும்பி தவவாழ்வு மேற்கொள்தல். சமைக்காத உணவு பழங்கள் பச்சைப் பால் மட்டுமே அருந்துதல்.

1952 ஆகஸ்டில் திடீரெனக் கிளம்பி கேரளா ஆனந்தாஸ்ரமம் சென்று பப்பா ராமதாஸரை தரிசித்தல் இம்முறை அவரிடம் நெருக்கம் உணருதல். இவரே தாம் தேடிய ஞானத்தந்தை என்பதை உணர்தல்.

பப்பாவிடம் ராமநாம தீட்சை பெறுதல். ஏழுநாட்கள் இடை விடாத ராம நாம ஜபத்தில் இருத்தல்.

யோகி ராம்சுரத்குமார் பப்பாவின் திருவடிகளில் அவதரித்தல்.


மதுரை குருஷேத்திரத்தில் சுரத ஸப்தாஹம் மூன்றாம் நாளில் …

திரிதரு காண்டம்

1952 முதல் 1959 வரை ஏழு ஆண்டுகள் பகவான் யோகி ராம்சுரத்குமார் பாரத தேசமெங்கும் அலைந்து திரிந்த நாட்களின் அரிய நிகழ்வுகள்:

1952 ன் இறுதியில் ஈரோடு ரயில் நிலையத்தில் ரயில் தண்டவாளத்தில் கால் சிக்க, தந்தையின் உத்தரவு இல்லாததால் அப்படியே சிலையென நின்று விபத்துக்குள்ளாதல். குஜராத்தி அன்பர் ஒருவரால் மருத்துவமனை சேர்க்கப்படல். மீண்டும் தஹியா சென்று சேர்தல்.

1953 ஜனவரி இறுதியில் இரண்டு நாட்கள் மட்டும் ஆசிரியப்பணி
பணிக்குச் செல்லாமல் பாலன் நதிக்கரையில் உன்மத்த நிலையில் ராமநாமம் பாடித் திரிதல்.

உறவினர்கள் மனோதத்துவ மருத்துவரிடம் அழைத்துச் செல்ல தெளிவாக மருத்துவரிடம் பேசி வெளியேறுதல்.

1953 டிசம்பர் 3 பப்பாவை குஜாராத் பவநகர் ஆஸ்ரமத்தில் சந்தித்தல்.
ஆஸ்ரமத்தில் யோகியின் உன்மத்த நிலையால் எழும் பிரச்சனைகள்!
கிர்னார் அனுப்பி வைக்கப்படுதல். முடிவில் ஆஸ்ரமத்தை விட்டு வெளியேற்றப்படுதல்.

1954 – மனைவி இரு குழந்தைகளுடன் ஆனந்தாஸ்ராமம் சென்று நிரந்தரமாகத் தங்க வேண்டுதல்! பப்பா மறுத்து “ஒரு விருட்ஷத்தின் கீழ் புற்புதர்கள்தான் மண்டும்” என்று கூறி வெளியேற்றுதல்.

யோகியின் தனித்த பயணம் தொடருதல்.

பாரதமெங்கும் யோகியின் பாதம் படாத இடமேயில்லை என்னும்
அளவிற்கு யோகி எண்திசைககளையும் சுற்றித் திரிதல்.

பெங்களூரில் விஞ்ஞானி சர். சி.வி.ராமனை சந்தித்தல்.

திருவனந்தபுரம் முதல் கன்னியாகுமரி வரை நடந்து வந்த சாலையின் அழகை ரசித்து மெய் சிலிர்த்தல் !

கோகர்ணத்தில் தினமும் அக்னி ஹோத்ரம் செய்யும் அந்தணர் இல்லத்தை சென்று தரிசித்தல்.

இமயத்தில் வசிஷ்ட குகைக்கு சென்று வருதல்.

திருநெல்வேலி நெல்லையப்பர் கோவில் தரிசனம். ஓர் இரவு எதிரே கடை வாசலில் சயனம்.

பகவானே பகிர்ந்து கொண்ட பலப்பல அரிய செய்திகள்!

இறுதியாக 1959 ல் அருணை வந்தடைதல்!


மதுரை குருஷேத்திரத்தில் சுரத ஸப்தாஹம் நான்காம் நாளில் …

அருணைக் காண்டம்

1959 ல் அருணையை அடைந்த யோகி பழைய பேருந்து நிலைய அரசமரத்தடி, குகை நமச்சிவாயர் ஆலயம், ஆலமரக்குகை போன்ற இடங்களில் ஆரம்ப நாட்களில் வாசம் செய்தார்.
1961 ல் ரமணாஸ்ரமத்தில் சாதுபோஜனம் துவங்கியது.
1962 ல் பிருந்தாவன்ஹோட்டல் திரு கோவிந்தபட் அவர்கள் யோகியை அழைத்துச் சென்று உணவளிக்கிறார்.

1961 முதல் 1964 வரை ஜே.கே. அவர்கள் சென்னை வரும் போதெல்லாம் யோகியும் சென்னை வசந்த் விகார் சென்று ஜே.கே. அவர்கள் உரை கேட்கிறார்.

1962ல் ஆனந்தாஸ்ரம பக்தர் சென்னை திரு தேவசேனாதிபதி இல்லத்தில் யோகி தொடர்ந்து தங்கிட அனுமதி கிட்டவில்லை.
அடையாறு தியாசபிக்கல் சொசைட்டி வாயிற் பிள்ளையார்கோவில்தான் யோகியின் உறைவிடமாகிறது !

1963 ல் ஜே.கே. அவர்களைத் தொடர்ந்து ரிஷிவேலி, மும்பை, டில்லி, காசி செல்கிறார்.

1964 ல் அருணை கோவில் அருகேயுள்ள பாத்திரக்கடை உரிமையாளர் சித்தம் சிவணனைந் பெருமாள் என்ற சடையனை தடுத்தாட் கொண்டு தம் அடியவராக்குகிறார்! அந்நாட்களிலேயே யோகி ராம்சுரத்குமார் நாமத்தை உபதேசிக்கிறார் ! சடையன் தலைமையில் யோகியின் மூடைகளை பாதுகாக்கும் குழு ஒன்றை யோகி உருவாக்குகிறார்.

1965 ல் பலரும் யோகியை திருக்கோவிலூர் ஞானானந்தகிரி தபோவனத்தில் பார்க்கின்றனர்.
குச்சிப்பாளையம் அய்யா முத்துவேல் வைத்தியர், சீனிவாசன் யோகியின் தொண்டர்களாகி யோகிக்கு தொடர்ந்து தங்கள் கிராமங்களில் இருந்து மூடைகளைப் பேணத் தொண்டர் குழாமை அனுப்பி வைக்கின்றனர்.

யோகியுடன் அருணையில் வெளிநாட்டவர் தொடர்பு அறுபதுகளிலேயே துவங்கி விடுகிறது. யோகியுடன் ஆறு மாதங்கள் உடன் இருந்த அமெரிக்க இளைஞர் 1971 ல் யோகியை குறித்து Yogi Ramsuratkumar, The Godchild of Thiruvannamalai என்னும் ஆங்கில நூலை எழுதி வெளியிடுகிறார்.

திருக்கோவிலூர் ஞானானந்த சுவாமிகள் யோகியை தம் பக்தர்களுக்கு அறிமுகம் செய்விக்கிறார். யோகிக்கு அருணையில் தொந்தரவுகள் வந்த போது காவல்துறை உயரதிகாரி திரு பொன்பரமகுரு அவர்களிடம் யோகிக்கு உதவிட வேண்டுகிறார்.

யோகியும் தபோவனத்துடன் தொடர்ந்து தொடர்பில் இருந்தார். ஞானானந்த சுவாமிகள் சமாதிக்குப்பின் பல தபோவனம் பக்தர்கள் யோகியின் வழிகாட்டுதலை ஏற்றனர்.

திரு ராஜமாணிக்க நாடார், திரு ராஜதுரை நாடார் போன்ற சிவகாசி அன்பர்கள் யோகியின் அடியவர்கள் ஆகினர். யோகியின் பக்தர்கள் வட்டம் அவர்களால் விரிவடைந்தது.
திரு ஞானகிரி கணேசன், SP ஜனார்த்தனன், பார்த்தசாரதி, முருகேசன்ஜி என யோகியின் அடியவர்கள் பெருகினர்.

தமிழறிஞர்கள் டாக்டர் தெ.பொ.மீ. பெரியசாமித்தூரன், அ.ச.ஞானசம்பந்தன் என கவிஞர்கள் குழாம் யோகியின் மீது கவி மழை பொழியலாயானர்!

தமிழ்கூறும் நல்லுலகு யோகியைப் போற்றத் துவங்கியது!

1976 டிசம்பர் 1 ல் அருணை சுப்பையா மடத்தில் அன்பர்கள் யோகியின் முதல் ஜயந்தியை சிறப்புடன் கொண்டாடினர்!


மதுரை குருஷேத்திரத்தில் சுரத சப்தாஹம் 5 ம் நாளில்

கருணைக் காண்டம்

1959 ல் அருணையில் நிலைகொண்ட யோகியின் கருணை விளையாடல்கள் அளவற்றவை!

காம தேனுவாய், கற்பக விருட்சமாய், யோகி அருள் மழை பொழிந்தார்

புன்னை மரத்தடியிலும், தேரடி மண்டபத்திலும், பாத்திரக்கடைத் திண்ணையிலும், எளிவந்த நாயகனாய் அமர்ந்து அருள் பாலித்த யோகிக்கு
1975 ல் அன்பர்கள் அருணை சன்னதித் தெரு இல்லத்தில் வீடொன்று வாங்கி வந்தமர வேண்டி நின்றனர்! சிறிது காலத்திற்கப்பின் சன்னதித் தெரு இல்லம் அவர்தம் அருள் விளையாடல்களின் மையமாகியது!

அருணை கோவில் கும்பாபிஷேகத்தின்போது யோகியைத் தரிசித்த கலைமகள் ஆசிரியர் கி.வா.ஜ. யோகியின் அடியவராகி யோகியின் மீது பாமாலைகள் பாடி மகிழ்ந்தார்! பல பாடற்தொகுதிகள் நூல்களாக வந்துள்ளன!

பாடகர் K.J. ஜேசுதாஸ் யோகியின் அருளுக்குப் பாத்திரமாகி காணிமடம் ஆலய நிதிக்காக மூன்று இடங்களில் இசைக்கச்சேரி நடத்தி உதவினார்!

இசைஞானி இளையராஜா யோகியை பற்றி தமது அனுபவங்களை ஹிந்து நாளிதழில் எழுதினார். யோகியின் மீதான தூரன் பாடல்கள் ஒலிநாடாவை ஆயிரம் பிரதிகள் பதிவுசெய்ளித்தார்!

எழுத்துச் சித்தர் பாலகுமாரன் அவர்களை யோகி தடுத்தாட்கொள்ள அவரது எழுத்துக்கள் பல்லாயிரம் உள்ளங்களை யோகியைத் தரிசிக்க அருணையை நோக்கி ஈர்த்தது!

குமரி மாவட்ட பக்தர் திரு பொன்னையா அய்யப்பன் யோகியின் அடியவராகி மாதாஜி ஓம் பிரகாஷ் யோகினியை யோகியின் அருள் வளையத்திற்குள் கொண்டு சேர்க்கிறார். யோகியின் அருளாணைக் கிணங்க திரு ராஜமாணிக்கனார் குமாரகோவிலில் ஸ்ரீ ராம்ஜி ஆஸ்ரமத்தை கட்டி மாதாஜிக்கு அளிக்க அங்கே யோகியின் நாமம் கோடி அர்ச்சனைகள் திருவிளக்கு வழிபாடுகள், ஜயந்தி விழாக்கள் மூலமாக யோகி நாமம் திரளான மக்கள் பகுதிக்கு அறிமுகமாகிறது!

அடுத்து காணிமடத்தில் தபஸ்வி பொன் காமராஜ் அவர்களால் யோகியின் முதல் ஆலயம் எழுகிறது! அதற்காக அருணையில் யோகியின் முன்னிலையில் பத்திரிகையாளர் சந்திப்பு நடைபெறுகிறது! தபஸ்வி தமது ரம்யம் பஜன்ஸ் மூலம் தமிழகத்தின் மூலை முடுக்குகள்தோறும் யோகியின் நாமத்தைச் சென்று விதைக்கிறார்!

யோகியின் நாமம் மக்களளைச் சென்றடைகிறுது!

சென்னை சாது ரங்கராஜன் அவர்களின் தத்வ தர்சன் ஆங்கில காலாண்டிதழ் அவரது நிவேதிதா அகடமி வெளியீடுகள் பகவானின் கருணையை வெளிப்படுத்தும் செய்திகளை தாங்கி வந்தன!

மதுரை திருநகர் கோ. சங்கராசுலு அவர்கள் அருணை அரசுக்கல்லூரி
முதல்வராக இருந்த போது தினமும் மாலை யோகியைத் தரிசிக்கும் பாக்கியம் பெறுகிறார். யோகியின் கருணையில் நெகிழ்ந்து இனிய பாடல்கள் புனைகிறார்!

சேலம் சாரதா கல்லூரியில் பேராசிரியராகப் பணியாற்றி ஒரு தெய்வீக வாழ்விற்கு தன்னை அர்ப்பணிக்க காத்திருந்த மாதேவகி அவர்களை யோகி ஆட்கொள்கிறார்.

வருமானவரித்துறை உயர் அதிகாரியாகப் பணியாற்றிய அன்னை விஜயலட்சுமி அவர்களும் தம் வாழ்வை யோகியின் பணிக்கு அர்ப்பணிக்கிறார்கள்.

யோகியின் கருணையினால் சுதாமா உருவாகி சுதாமா சோதரிகள் யோகியின் சேவையில் தங்கள் வாழ்வை அர்ப்பணிக்கின்றனர்!

சென்னை அன்னை ஓம் பவதாரிணி அவர்கள் யோகியின் கருணைக்குப் பாத்திரமாகி யோகியின் ஜயந்தி விழாக்களை பிரமாண்டமாக நடத்தி தமிழ்கூறும் நல்லுலகெங்கும் யோகியின் புகழை கொண்டு சேர்க்கிறார்கள். யோகி ஜயந்திமலர் சிறப்பாக வெளியிடுகிறார்கள். இவரது நவசக்தி விஜயம் மாத இதழ் யோகியின் செய்திகளை தாங்கி வந்தது!

பகவானால் சுசீந்திரம் ராஜலட்சுமி என அழைக்கப்பட்ட அன்னை யோகியின் அருளால் ராம நாம இயக்கத்தை துவங்கி கொளத்தூரில் யோகிக்கு ராகவாஸ்ரமம் உருவாகச் செய்தார்.

நெய்வேலி லிக்னைட்டில் பணியாற்றிய திரு ஆர் கே ஆழ்வார்
யோகியின் அன்பிற்கு பாத்திரமாகி யோகியின் எழில் வண்ண புகைப்படங்களை பாதுகாத்து நமக்கு வழங்கி யோகியின் வரலாற்றில் இடம் பெறுகிறார்.

ஜஸ்டிஷ் அய்யா அவர்களுக்கு சன்னதித் தெரு இல்லத்தில் பூட்டிய அறைக்குள் சிவத்தாண்டவ காட்சி அருள்கிறார்.

பகவானின் கருணை வெள்ளம் பலரையும் அருணை நோக்கி ஆகர்ஷித்தது !


மதுரை குருஷேத்திரத்தில் சுரத ஸப்தாஹம் ஆறாம் நாளில் …

ஆலய காண்டம்

” இந்தப் பிச்சைக்காரருக்கு நிறைய மந்திர்கள் வரும்” என்ற யோகியின் வார்த்தைகள் தொண்ணூறுகளில் நிதர்சனமான உண்மைகளாகியது!

1989 குமரி மாவட்டம் குமாரகோவிலில் ஸ்ரீ ராம்ஜி ஆஸ்ரமம் யோகியின் முதல் வழிபாட்டு மையம் உருவானது ! மாதாஜி ஓம் பிரகாஷ் யோகினி
சகோதரர் முருகதாஸ் அந்த மையத்தை யோகியின் நாம கேந்திரமாக்கினர் !

15/4/1990 யோகியின் முதல் ஆலயம் அமைக்கும் பாக்கியம் தபஸ்வி பொன் காமராஜ் அவர்களுக்கு அருளப்பட்டது . காணிமடம் மந்திராலயம் அடிக்கல் நாட்டுவிழா! காஞ்சன்காடு ஆனந்தாஸ்ரமம் சச்சிதானந்த சுவாமிகள் அடிக்கல் நாட்டினார்கள்!

14/1/1991 காணிமடத்தில் பகவானின் விக்ரகம் மகர ஜோதி தோன்றுகையில் பிரதிஷ்டை!

1/9/1993 காணிமடம் மந்திராலயம் கும்பாபிஷேகம்!

15/10/1993 திருவண்ணாமலை ஆஸ்ரம முட்கம்பி வேலி அமைக்கும் பணி யோகி துவங்கி வைத்தார்.

26/2/1994 அருணை யோகி ஆஸ்ரம அடிக்கல் நாட்டுவிழா ஆனந்தாஸ்ர சச்சிதானந்த சுவாமிகள் அடிக்கல் நாட்டினார்கள்!

1995 ஆஸ்ரம கட்டிட நிதிக்காக சிறப்புமலர் வெளியீடு ஸ்வாகத மண்டபம் GRACE திறப்புவிழாக்கள்!

1998 ல் ஓசுரில் பகவான் யோகி ராம்சுரத்குமார் பஜன் மந்திர் கட்ட திரு சொர்ணநாதன் செட்டியார் அவர்களுக்கு பகவான் அனுமதி.

25/1/1998 ஒசூர் பஜன் மந்திர் அடிக்கல் நாட்டுவிழா தத்துவஞானி பெருமாள் ராசு அய்யா அவர்கள் தலைமையில்! 10/3/2000 கும்பாபிஷேக விழா!

1998 ல் தூத்துக்குடி புதுக்கோட்டையில் திரு கைலாசம் அவர்கள் ஆலயம் கட்ட அரசுநிலம் ஒதுக்கீடு! கூரை வேய்ந்து யோகி தியான மையம் துவக்கம்.

1/2/2002 ராஜபாளையம் முறம்புவில் திரு சற்குணம் அய்யா அவர்கள் யோகி ஆலயம் அமைத்து கும்பாபிஷேகம்.

யோகி ஸித்தியான பின்னும் யோகி முன்னுரைத்தபடி ஆலயங்கள்  எழுந்த வண்ணம் உள்ளன !

சென்னை கொளத்தூரில் யோகி சிலையுடன் ராகவாஸ்ரமம்.

தூத்துக்குடி புதுக்கோட்டையில் பிரம்மாண்ட ஆலயம்.

நாகர்கோவில் பேயோடில் யோகி ஆலயம்.

சேலம் யோகி ஆலயம்.

மதுரை குருஷேத்திரம்.

விருதுநகர் யோகி குரு பகவான் ஆலயம்.

நாசரேத் யோகி பஜன் மந்திர்.

சென்னை கூடுவாஞ்சேரி கபாலிநகர் யோகி அபயம் ஆலயம்.

கோவையில் ராம்ஜி மையம்.

திண்டுக்கல் அருப்புக்கோட்டை ஆலய கட்டுமானங்கள் நடந்து வருகின்றன!

ஈரோடு, மாம்பலம், கரூர், கோலார், சென்னை சத்சங்கம், மயிலை சத்சங்கம் என எண்ணற்ற யோகி மையங்களில் யோகி நாம ஜபம் முறையாக நடந்து வருகின்றன!

இல்லந் தோறும் யோகி நாமம் அன்பர்கள் உள்ளங்களில் ஆயிரமாயிராம் கோவில்கள் எழுந்து வருகின்றன!


மதுரை குருஷேத்திரத்தில் சுரத ஸப்தாஹம் 7 ம் நாளில் …

உலகத் தந்தை யோகி பட்டாபிஷேக விழா!

எண்பதுகளின் இறுதியில் உலகத் தந்தை யோகி ராம்சுரத்குமார் எனப் பிரகடனம் செய்தனர் காணிமட பக்தர்கள் தபஸ்வி பொன்காமராஜ் தலைமையில்!

எழுபதுகளில் அருளப்பட்ட கரிவரத சுவாமிகள் பாடலிலேயே உலகம் உன்னை வணங்கும் என்ற வரிகள் யோகி உலகத் தந்தையாவார் என்பதை முன்னறிந்து வெளிப்படுத்தின!

யோகியைப் பற்றிய முதல் நூலை எழுதியவரே ட்ரூமன் கெய்லர் என்ற அமெரிக்க இளைஞர்! யோகி துவக்க நாளில் இருந்தே உலகோர் பலராலும் போற்றப்பெற்றார் அவரைச் சுற்றி இந்தியர்களும் வெளி நாட்டவர்களும் எப்போதும் இருந்து வந்துள்ளனர்!

யோகி தமது அவதார நோக்கத்தை தந்தையின் பணி என்றே குறிப்பிடுவார். அது பிரபஞ்சம் தழுவியது என்பதையும்வெ ளிப்படுத்தியுள்ளார்!

யோகியின் வெளிநாட்டு பக்தர்களில் முக்கியமானவர்கள் அமெரிக்காவின் லீ லோஸோவிக், பிரஞ்சு தேசத்தவர் மொரிஷியஸ் நாட்டில் வசிக்கும் கிருஷ்ணா போன்றவர்கள்.

யோகியின் கருணை உலகளாவியதாக உள்ளது! உலகோர் நேசிக்கும் உத்தமத் தந்தையாக அவர் திகழ்கிறார்!

சுரத சப்தாஹ நிறைவு நிகழ்ச்சியாக ஸ்ரீராமர் பட்டாபிஷேகம் போல்
மங்கள நிகழ்வாக உலகத் தந்தை யோகி ராம்சுரத்குமார் பட்டாபிஷேகம் நடைபெற்றது! உலகம் உய்ய யோகி விட்டுச் சென்றுள்ளது அவர் திருநாமம் ஒன்றே!

யோகி ராம்சுரத்குமார்
யோகி ராம்சுரத்குமார்
யோகி ராம்சுரத்குமார்
ஜயகுரு ராயா!

Collecting His Hair and Nails

Yogi Ramsuratkumar’s physical body was not a mere body for His devotees.

Here is an extract from “Only God” by Regina Sara Ryan on Yogi Ramsuratkumar’s reaction about Ma Devaki’s act of collecting His nails and hair.

….”At Sudama, we would either be with Yogiji or we would be talking about him or be doing something for him. There was nothing else to be discussed or thought. Ma Devaki used to collect even his hairs that fell down,” Nivedita recalled.

Her father, Sadhu Rangarajan, was also privileged to spend two weeks in residence at Sudama during that year. As he watched, Devaki, in expression of her devotion and constant care, lovingly clipped the Godchild’s finger-nails, even as he slept. “She placed them in a box in which she saves such things,” the sadhu noted. Rangarajan, always the rationalist, was at first repulsed by the notion of preserving such relics…even the fingernails of his master. Although the beggar had apparently been asleep this whole time, as if hearing the sadhu’s thoughts, he opened his eyes.

“Rangaraja,” Yogi Ramsuratkumar asked, “have you been to Kashmir?”

“No, Bhagwan,” the sadhu answered.

“There they have the hair of Mohammed. Have you been to Sri Lanka?”

“No, Bhagwan.”

“There they have the tooth of Buddha. Have you been to Sarnath?” Without waiting for another response, Yogi Ramsuratkumar concluded: “Devaki can collect this beggar’s nails!”13  (End Note Reference 13. Sadhu V. Rangarajan, personal interview, Bangalore, India, October 2002).

———

Here is an extract from Ma Devaki’s Diary” on Yogi Ramsuratkumar’s reaction regarding the collection of Sri Aurobindo’s nails and hair.

…Once before, in that same space of the veranda, an article was read out from the newspaper (at His request) wherein there was a vivid description of how Sri Aurobindo’s attendant had collected the hair, nails, etc. of his great Master. Bhagavan pointed out then “You see, Is the physical body of Sri Aurobindo a mere body?” hinting that those relics were Sri Aurobindo Himself.

——————

Here is an experience shared by Smt. Rajlakshmi!

Smt. Rajlakshmi had the habit of collecting the Swami’s hair that falls and sticks on the shawl. When Swami walks, with the other Sudhama sisters walking before Him, Smt. Raji would follow Him and without touching Him, she used to carefully remove the hair from the shawl and preserve it. Once, Swami was walking from the hut towards the car, after his morning breakfast at the ashram. He was briskly blessing the devotees who were standing there in a row. At that time, Smt. Raji noticed a hair on the shawl. When Smt. Raji tried to remove the hair, something happened – may be Swami felt her touch or something else happened, Swami suddenly looked at her.  After a serious glance at her, he became very serious. He did not look at the devotees who had lined up. He simply put His face down and without looking at the devotees, he entered the car and left for Sudhama. This caused disappointment to the devotees. A few people blamed Smt. Raji for disturbing Swami. Smt. Raji became terribly upset. All she was doing was to collect the fallen hair. She considered it as a Prasad and she had been collecting it and preserving it as her precious possession.

The people who were in the close circle of Yogi Ramsuratkumar had an important responsibility of not disturbing Him in His work. They had to be always alert and ensure that they do not anything that would hamper Bhagawan’s work. As His work was at a different level beyond our cognition, the close devotees, while enjoying the warmth of His affection, had to be careful in their minute actions also.

Smt. Raji wondered how to set things right, if she had committed some mistake. So she wrote a letter explaining her position and apologizing for any mistake that she might have done.  She took the letter to Sudhama. Swami was informed that she was waiting at the gate. Usually Swami would ask the person to come in and meet Him. But on this particular day, He Himself came to the gate, accepted the letter and asked her to leave.

Later when He came back for 10 O’clock Darshan, at around 10.30 AM, He called Smt. Raji. He was sitting at the place outside the Pradhan Mandir where the small vigraham of Swami is now kept near the entrance, along with a Ganesha idol on the other side. In a very kind and loving tone, Swami told Raji that she had not committed any mistake and that she need not worry. He held her hand for some time, and blessed her nicely. With renewed enthusiasm, she continued to collect Swami’s hair this way.

After many days, once, while sitting in the breakfast hut, Swami noticed a hair on his lap. He called Smt. Raji and gave it to her pointing out that she has been collecting His hair. Swami recognized the faith and devotion of His devotees and always enhanced their Shraddha and Bhakti without obstructing it in any way.

Gnanaswaroopaa ! Karunaamoorthi ! Yogi Ramsuratkumaaraa !

When we used to visit Yogi Ramsuratkumar, our favorite hotel in Tiruvannamalai was Hotel Udupi Brindavan. Its proprietor, Sri Ramachandra Upadyaya is an ardent devotee of Yogi Ramsuratkumar. During those early visits, we were so happy to have our food viewing the picture of Yogiji in that hotel, as it was a time when Tiruvannamalai had not fully recognized the true worth of its treasure, Yogi Ramsuratkumar. This hotel was very special also because there were instances when Yogiji would come to the hotel room to speak to my father, Sadhu Rangarajan, saying that He would not be disturbed in that place.

Prior to shifting to the current location in the lane, the hotel used to be present right on the main road, close to the temple. Some time back, Sri Upadyaya had shared with me his experience about the circumstances under which the hotel had to be shifted and how Yogi Ramsuratkumar supported him during those tough times.

Before the residents of Tiruvannamalai started recognizing Yogi Ramsuratkumar, during the time when He used to roam around in the streets of Tiruvannamalai like a beggar, Sri Upadyaya’s brother-in-law (or some such relative) was one of the few people in Tiruvannamalai who realized the inherent greatness of Yogiji. He instructed Sri Upadyaya to provide food free of cost to Yogiji whenever He came to their hotel. Tiruvannamalai being a place filled with beggars, many hotels would shoo-away Yogiji considering Him to be an ordinary beggar. So Yogiji always felt immensely indebted to them for their kind gesture.

Many years ago, Sri Upaadyaya faced this situation of having to shift his hotel from the main road. The owner of the place demanded this hotel to be moved out. Not only that, he spoke some very harsh words at Sri Upaadyaya. When Yogiji came to know about this, He was extremely upset. “Oh! He told you like that. He could have said those words at this dirty beggar. How could he say that to you!” Yogi seemed to be much more hurt compared to the pain that He would have felt if someone had shouted at Him. Yogi had so much affection towards Sri Upaadyaya that he simply could not digest the insult faced by him.

Then, moving onto the next course of action, Sri Upaadyaya mentioned about this new place to which he intends to shift. He also conveyed his concern about the impact on business since he would be moving from the busy main road to the lane. Yogiji caringly enquired about the amount that he used to make when the hotel was in the main road and also the amount that he would require to make in the new place to run the business smoothly. Sri Upaadyaya shared all the financial details and mentioned a certain amount that he would need to make for the business to be successful. Yogiji carefully listened to the details.

A specific date and time was fixed for the opening of the hotel in the new premises. Yogiji was also informed of the same. On the appointed day, when Sri. Upadyaya went to the hotel premises, he was pleasantly surprised to find that Yogiji was already waiting there for them to arrive. Such was the importance that Yogiji had given for that event.  After that day, Yogiji started visiting the hotel everyday and He would check with Sri Upadyaya whether he was getting sufficient number of customers. This daily visit to bless Sri Upadyaya continued till the time Sri Upadyaya happily announced to Yogiji that he was getting the required business which was same or a little more than what he was getting prior to the shifting.

Why should Yogi Ramsuratkumar, who is beyond success or failure, be so much worried about a particular person’s success in business? The answer is straight-forward “சென்சொற்று கடன்” – it is the gratitude for the food provided to Him at a time when others had denied.

Here, I would like to share my personal opinion. When someone shares with us their suffering, it is probably not the time to quote Yogi Ramsuratkumar’s advice on “accepting things as they come, as nothing but God’s grace”.

In spite of being the personification of Jnana, Yogi Ramsuratkumar always demonstrated His Kaarunyaa or compassion, when a devotee was in trouble. I have personally seen this when Yogiji was anxiously waiting for the telegram about the successful completion of the operation that Sri Dwaraknath Reddy underwent; and also in another instance, when Yogiji requested my father to directly go to the hospital where Sri Balakumaran’s wife was undergoing an operation.

Wishing and praying for the good of our beloved ones or those who are suffering – is probably as important as – handling difficult situations by developing a sense of contentment, acceptance, and gratitude. Acceptance of the personal sufferings and wishing good for others when they are suffering is what Yogi Ramsuratkumar showed us in action by being the Jnana-swaroopam and also at the same time, a Karunaa-moorthy !

Yogim Vande Jagatgurum (Part 8)

Yogim Vande Jagadgurum – My Salutations to Yogi Ramsuratkumar

Yet another memorable event happened on 7, Jan 1990[i] where Yogiji led us to a hotel and took personal care of us. That day, Prof. C.V. Radhakrishnan, Dr. Mahendra from South Africa, my brother, Vivek, and me, went to Tiruvannamalai. We had Yogiji’s darshan in the morning. Yogiji asked us to come back again at 4 PM.

Since we had time, we climbed up the Arunachala mountain to meet Narikutti Swami, a friendly Swami residing in one of the caves. By the time we came down for Yogiji’s darshan, it started raining profusely. We got drenched in the rain. Still we did not stop on the way as we wanted to be present at Yogiji’s place at 4 PM, as He would be expecting us. When He tells us something, we just had to abide by it. He would not like it, if His instruction was not followed properly.

When we reached the gate of Sannadhi Street house, Vivek started shivering in chillness. Yogiji came to open the gate. He became very much disturbed at Vivek’s condition. Yogiji gave each of us a shawal to keep ourselves warm. In spite of using the shawal, Vivek continued to shiver. Yogiji hurriedly took us to Hotel Udupi Brindavan and asked Sri Ramachandra Upadyaya to get us new clothes. Sri Upadyaya told that his kids’ clothes would fit us and he immediately got them from his house. He also got his own dhotis for Prof. CVR and Dr. Mahendra.

Yogiji remained with us in the hotel room for some time. We had some hot milk. Only after ensuring that we were all doing fine, He left for His place. He expressed His concern that having come for His darshan, we got drenched in the rain. He sounded as though it was His fault that He allowed this to happen to us and He wanted to make sure that we were alright. Didn’t Krishna lift Mount Govardhan, with utmost concern for his beloved Gopa families, to protect them from the torrential rain?

[i]Glimpses of a Great Yogi, Part II-B, p. 41.  Bharatamata Mandir » Glimpses of a Great Yogi

Yogim Vande Jagatgurum (Part 7)

Yogim Vande Jagadgurum – My Salutations to Yogi Ramsuratkumar

One of the happiest moments during my stay in Sudhama, in 1994[i], was a memorable dinner with Yogi Ramsuratkumar.  Smt. Prabha Sundararaman’s son, Balasubramanian (Vasu), and myself were sitting before him. Devaki amma served a chapatti to Yogiji and left the room to collect the next chapatti from the kitchen. The kitchen was just adjacent to the room in which we were sitting. So, only the three of us were there in that room.

Before Ma Devaki could bring the next chapatti, Yogiji took pieces of chapatti and fed us by placing the pieces alternatively on our hands. It was similar to the dinner under moonlight (நிலாச்சோறு nilaa choru) where an elderly person would make all the kids in the joint family sit in a circle in the open varanda under moonlight and feed them by placing the food on the palms. This way, with a lot of excitement and affection, Yogiji give the chapatti to Vasu and me.

In a very joyful mood, he started tapping the empty plate, making a sound, to hurry up Devaki amma to bring the next chapatti. Once the chapatti was served, and Ma Devaki left for the kitchen, he again distributed it to us by placing the pieces on our palms. He was very happy and was enjoying this little game of stealthily giving us the chapatti without eating it himself. Noticing that the chapattis were vanishing instantly in this way, Ma Devaki caught us all, as it were, in His Divine Play.

Wasn’t it for His own amusement and for the enjoyment of all that the lovable mischievous little Krishna stole the butter from the Gopis?

[i] Article “Grandpa Yogi Ramsuratkumar”, by Nivedita – Published in Tattva Darsana

Well cooked or ill, judge not

What chance may bring, well cooked or ill, judge not

Have thou no home. What home can hold thee, friend?
The sky thy roof, the grass thy bed; and food
What chance may bring, well cooked or ill, judge not.
No food or drink can taint that noble Self

Which knows Itself. Like rolling river free
Thou ever be, Sannyasin bold! Say— “Om Tat Sat, Om!”

— Thus sings Swami Vivekananda in his “Song Of The Sannyasin”.  This was exactly the life that Yogi Ramsuratkumar lived in his new station of work, Tiruvannamalai. Sometimes he used to stay in some cave in the Arunachala Hill, other times under a big tree, yet other times by the side of the big walls of the Arunachaleswara Temple. He would seek protection from rain and sun by sitting in the veranda of some wayside shop. He never bothered about his food and comforts. Whatever came as alms was gladly accepted. Sometimes, he would starve for days together, but he would never get exhausted and would roam about chanting “Aum Sri Ram Jaya Ram Jaya Jaya Ram” and dancing in ecstatic bliss.

Glimpses of a Great Yogi Part 1.pdf page 45 http://sribharatamatamandir.org/word/?page_id=412  

Yes. Yogi Ramsuratkumar did not bother about his food or comforts. He gladly accepted the alms given to Him. Not just that – He did not want anyone to disrespect the food or the person serving the food.

On one of the visits, he asked me how my father will react if the food was not good. I told him that he would tell my mother that even after so many years of cooking, she has not learnt to cook well. All of us had a good laugh at this. Then Yogiji asked me how my mother would react to it. I said that she would not say anything in response.

(Here, I will digress a bit to mention about my Amma’s cooking. She does not cook tasty dishes that involve complex steps and a variety of special ingredients. But it would not be an exaggeration to say that she had served coffee / tea, or other simple dishes like chapattis, upma or khuzhambu rice, to hundreds of Yogi Ramsuratkumar devotees who used to visit our Triplicane residence).

Yogiji also asked others present there about the reaction of the family members with regards to food. The most entertaining response came from Sri. Mani when Yogiji asked him about his reaction when the food was not good, and the response that Smt. Rajlakshmi would give him. Sri. Mani used to have a very casual conversation with Yogi and hence, without any hesitation, he openly shared the candid response that Smt. Raji would give him — “Go, man! If you talk bad of the food that I cook, you will not even get this in your life. You will end up having to eat some horrible food only”. Everyone present there had a hearty laugher. Yogi enjoyed this so much that He kept on laughing for a long while and He made Sri Mani narrate it over and over again.

What was shared in a closed gathering of devotees, soon became a ritual in the public darshan. Yogi used to ask Sri. Mani to narrate it when the devotees had gathered at the ashram for His darshan. Everyone used to enjoy this narration and have a good laugh. If Mani happens to state it in a polished manner, Yogiji would insist that he should share the response in the exact candid manner in which Smt. Raji would react. This went on for many days.

While the devotees would have had a nice laugh over it, without their knowledge, somewhere in their hearts, they would have realized that they should not be rude towards their wife or mother who cooks food for them.

This incident shows Yogiji’s unique way of teaching. Even if he had taken the mic and told everyone present there that they should respect the food and the person serving it, people might have forgotten within a short time. But this narration would have stayed longer in their memory along with its purport.  Yogi took this liberty with Sri Mani and used him as an instrument to convey this message.

Another important point to ponder regarding this incident is the reason for Yogiji to give so much importance for honoring the food and the person who provides it.

Yogi Ramsuratkumar, leading the life of a beggar, would have had many instances where he had to go without food for long durations. I used to wonder whether Yogi would have experienced suffering due to hunger. It is my personal opinion that He would have acknowledged, accepted and overcome the suffering very quickly. Great souls understand the impermanence of the physical body. So in their case, this acknowledgement of the suffering, its acceptance, and the victory over the suffering could happen so quickly that it would seem like they were never impacted by it.

Yogi Ramsuratkumar is our Bhagavan. He is our God. But I would still believe that He would have undergone physical discomfort when he had to remain hungry for longer durations, until someone gave him some food to eat. His faith in His Master would have made Him accept the situation without any grief. His personal experiences could be the reason for Yogiji to give so much importance for valuing the food and its provider. Taste would have been an irrelevant factor when pacifying one’s hunger itself was a challenge.

So He probably wanted us to realize that it is a privilege to have a person serving us simple healthy food from time to time. We need to be thankful to that person and never ought to hurt that person’s feelings just because the food did not turn out to be very tasty on a particular day.

[Thanks to Sri. Mani and Smt. Raji for asking me to write about this].